Çocukken en kötü hediyelerden birini aldığım için hayal kırıklığı hakkında her şeyi bildiğimi sanıyordum. Daha sonra çocukluğumda Noel'de "veri hediye etme" konusunu duydum, ailem hediyeleri parlak kağıda sardı. Alıştığım mat türden farklı olarak, bu malzemeyle, kağıdı yırtmadan veya herhangi bir iz bırakmadan yapışkan bandı yavaşça sıyırabilir, paketin ucunu açabilir, içine bakabilir ve tekrar kapatabilirsiniz - ben de ağacın altında göründükleri anda hepsine yaptığım şey buydu. Merak etmeyin, ödülüm yaklaşıyor. Böylesine gizli bir hamleyi gerçekleştirdiğim için hissettiğim sevinç (temelde, lazer tuzaklarından kaçan film mücevher hırsızları gibi usta bir suçlu olarak), kendi Noelimi mahvettiğimi fark etmemle neredeyse anında boşa çıktı. Beklemeye dayanamayacak kadar sabırsızdım ama şimdi, daha haftalar varken, tüm beklentiler ve heyecanlar sönmüştü. En azından asıl hediyem şuydu: Bunu nasıl hassas bir şekilde ifade edebilirim? - saçmalık.
Her zaman okula gitmek için kalkmakta zorlanırdım, bu yüzden Noel Baba bana bir çalar saat dikmişti. Eğlenceli, gösterişli bir alarm saati ama yine de bir alarm saati. Açıklığa kavuşturmak gerekirse: hiçbir çocuk çalar saat istemez. Bu, kasvetli zamanların tam tanımıydı. Bu haftaya kadar bunun İsa'nın Doğuşu tarihindeki en moral bozucu Noel hediyesi olduğuna inanıyordum. Ancak daha sonra bir cep telefonu sağlayıcısının "veri hediye etme" önerisini sunan bir reklamını duydum. Burası şenlik ruhuyla dolup taşan, kullanılmayan veya yedek verilerinizi başka birinin cihazına veya planına aktardığınız yerdir, ho ho ho. Tamamen pratik olan sanal, hayali bir hediye, alıcı muhtemelen onu kullandığının farkına bile varmayacaktır. Dünyada somut öğelerin varlığı giderek azaldıkça, belki de gittiğimiz yer burasıdır ve geri dönmek için artık çok geç. Yani gelecekte Noel üç bilge adamdan ziyade 300 bilge MB'ye odaklanacak. Hatta bir çalar saat bile buna tercih edilir.