Küçük çocuklar da dahil olmak üzere ailenizi terk ederek vahşi doğada yaşamak veya dünyayı dolaşmak doğru mudur? Kendini beğenmiş hayatta kalanların uzak, misafirperver olmayan bir vahşi doğaya bırakıldığı, ancak sincaplar ve kendi kolonları tarafından hızla aşağılandığı ABD TV yarışması Alone'un son sezonu yeni sona erdi. Alone'u seviyorum. Manzaralar muhteşem ve insanlara karşı amansız düşmanlıkları anlaşılmaz bir şekilde tezahürat yapıyor; artı, en sevdiğim yarışmacıların barınak yapmalarını veya tavşanları tuzağa düşürmeyi başarmalarını izlemekten gerçek bir atavistik tatmin alıyorum (acımasız, ama en azından her canlının her kırıntısı genellikle kullanılıyor - birisi bir keresinde bir tavşanın kısmen sindirilmiş mide içeriğini bile hesaplıyor). Ayrıca erkek olmakla ilgili söylediklerinden de etkilendim.
Açıkçası, yarışmacıların hepsi erkek değil ve bir hayatta kalma şovuna giden herkes, fahişeler ve yosunla geçinen diğer 11 kişiden daha uzun süre dayanabileceğinden emin olan herkes, belirli bir kişilik tipidir. Ancak bunların çoğunluğu erkek ve kaçının açlıkla ve boz ayılarla baş etme konusunda "duyguları deneyimlemekten" veya "baba ve eş olmaktan" daha donanımlı görünmesi dikkat çekici. Yarışmacılar her zaman aniden, pis ve titreyerek ailelerinin olduğunu hatırlıyor ve bu konuda ne yapacakları konusunda acı çekiyorlar. Bu sefer üçüncü günde (spoiler ileride), evde bebeği olan bir adam olan David, yenilgiyi kabul ettiği için Alonespeak'i kesti ve şöyle dedi: "Nasıl bir baba olmaya kendimi adadığımı biliyorum; iyi bir baba bundan birkaç gün izin almaz."
Oraya hızlı bir şekilde ulaştı: Bu açıklamaya ulaşmak için genellikle haftalarca kendi kendine acı çekmesi ve neredeyse ölümcül kabızlık çekmesi gerekir; bazıları fiziksel, zihinsel veya ilişkisel bedeli ne olursa olsun buna devam ediyor. Bu kez acı sona yaklaşırken bir başka yarışmacı, oğlunu özlemekten ve babalıktan bahsetti. "Büyürken babamla olan ilişkimi düşünüyorum ve bu sadece... yokluk hissine kapılıyorum" diye düşündü. "Daha iyi bir baba olmak istiyorsam oğlunuzla daha fazla zaman geçirmeye ne dersiniz?" Sonra kaldı çünkü Tek Başına "her zaman geriye bakıp görebileceği bir dizi çalışmaya sahip olmak için harika bir fırsattı". (Bir realite şovunda bunu çocukları gurur duysun diye yaptıklarını söyleyen biri gerçekten bir çocukla tanıştı mı? Gurur duymuyorlar: onları netbola götüremediğiniz için kızgınlar.) Üçüncü sefil, soğuk, aç bir adam, ayrı yaşadığı karısıyla konuşabilmeyi dilediğinden ve işleri nasıl halletmeye çalıştıklarından bahsetti ve şu sonuca vardı: "Acı çekmek zorundayız." Peki öyle mi?
Bir avuç hayatta kalma uzmanından bunu tahmin etmek adil değil ve elbette devasa potansiyel maaş (500.000 dolar) onların düşüncelerini çarpıtıyor. Ancak maceracı erkeklik ideali - evden uzakta olmanın, fiziksel zorluklarla yüzleşmenin takdire şayan, özverili bir asalet olduğu fikri - hiç kimseye iyi hizmet etmiyor. 28 yıl boyunca dünyayı dolaştıktan sonra İngiltere'ye dönüşü yalnızca kısmi bir kahraman gibi karşılanan Karl Bushby ile bariz bir paralellik var. Pek çok kişi, ailesini onlarca yıldır terk eden bir adamı yüceltmekten duyduğu rahatsızlığı dile getirdi. Aileleriyle birlikte ölümcül zirvelere çıkan dağcılar beni her zaman şaşırtmıştır; Aynı kendine zarar verme dürtüsü, sevgi dolu eşleri ve üç çocuğu olan mağara dalgıçlarının ölüm oranı yüksek yarıklara sıkışmayı seçmeleriyle ilgili bir memeye ilham kaynağı oldu.
Bu çoğu erkek değil. Babalar her zamankinden daha fazla çocuk bakımı yapıyor; oradalar ve katılıyorlar ve düzenli olarak aileyle daha fazla zaman geçirme arzusunu ifade ediyorlar. Ancak tam anlamıyla ölmeyecek bir erkeklik ideali: Mart ayında King's College London'ın araştırması Z kuşağının %21'ini ve Y kuşağının %19'unu buldu.