Bir zamanların sakallı New York belediye başkanı sakallarını küçülttü. Çalışıyor mu? Yetişkin hayatım boyunca neredeyse sakallarla mücadele ettim. Onu erkenden büyütmeye başladım ve beni bir spagetti westernindeki tüylü kötü adama dönüştürdüm. Ailem bana, eskisinden daha öfkeli hale gelmesin diye saçlarımı tıraş etmememi söylemişti. Lisede akşamdan kalma bir tahvil tüccarı gibi dolaşmak zorunda kaldım ki bu da popülariteme hiçbir şey katmadı. Uygun yetişkinliğe ulaştığımda, tombul bebek yüzümü etkili bir şekilde gizleyebilecek gerçek bir sakal bıraktım. Artık yoldan geçenler muhteşem gri saçlarıma bakmasınlar diye düzenli olarak tıraş oluyorum. Evet, şakaklarım Lakers'ın başlangıç kadrosundan daha beyaz ama tamamen Noel Baba sakalı sorunu daha da kötüleştiriyor. Yaşlandım ve yaşlanıyorum.
New York belediye başkanı Zohran Mamdani'nin yolundan giderek onun yerine bıyık bırakabilirim. Mamdani kalın, siyah sakalıyla siyasi öneme kavuştu. Bıyık, Teddy Roosevelt'in kendi bıyığını tıraş etmesi ve ruh yamasına razı olması gibidir. Sakal, Mamdani'nin zaten güneşli olan yüzünü daha da "havalı baba" haline getirdi. Bu onu hem daha sağlam hem de bir şekilde daha yaklaşılabilir gösteriyordu; tıpkı East Village'ın şimdiye kadar tanıdığı en nazik ekonomi profesörü gibi. Ama o iyi adamın sakalı gitti, yerini 70'ler tarzı bıyık aldı. Artan kalınlık, hacim ve kontur değişimi için durumu izleyeceğim.
Ne zaman tanınmış bir kişi görünüşünü değiştirse, bu bir şoktur. Ünlü bir aktörün sarışın olması dedikodu endüstrisi kompleksinin manşet haberi oldu. Yeni bir piercing ya da biraz plastik cerrahi, binlerce mem ortaya çıkarabilir. Ancak bıyık tamamen başka bir şeydir. Emekli beyzbol oyuncuları, kalitesiz kullanılmış araba satıcıları ve 20. yüzyılın sendikaları çökerten petrol baronlarıyla olan ilişkisi göz önüne alındığında, bıyık çok özel bir tepki uyandırıyor. Bir politikacı için bu biraz onursuz bir durum. Bakın ben sınıf haini değilim. Bıyığa tamamen karşı değilim. Çalışan kişinin üst dudağına Tom Selleck özel ikramı yapma hakkına inanıyorum. Hava Kuvvetlerinde uzman çavuş olan babamın 1990'lı yılların çoğunda bıyığı vardı. Körfez savaşına katılmak için evinden ayrıldığında 'bıyık' vardı. Yanında Kuveyt kumuyla dolu bir Tabasco şişesiyle birlikte geri döndü. Bıyıklar benim kanımda var. Onlar benim doğuştan hakkım ama onlara sahip olduğum bir dünyayı hayal bile edemiyorum.
Bu benim kendim olduğuna inandığım her şeye ters düşüyor; lastiklerime doğru şekilde nasıl hava koyacağını bile bilmeyen bir adam. Bir kereden fazla çekici yanlış ucunda kullanmayı denedim. Hayatım boyunca tek bir oluk temizlemedim. Benim için bıyık, çalıntı yiğitliğin en düşük biçimidir. Daha samimiyetsiz olabilmem için tek yol Born to Run'ın kapağındaki Bruce Springsteen gibi giyinmem olurdu. Zohran'a bıyığını veriyorum, onu MS Now'da görsem ve bir an için onun peruklu Bob Hoskins olduğunu düşünsem bile. Zohran'ın bıyığı yılın sakalı bile değil; bu başlık yakın zamanda yeniden vizyona giren 1971 yapımı The Devils filmindeki Oliver Reed'e ait. Ama bu beni büyüledi (kelime oyunu) ve onun kişisel markasını çok az da olsa değiştirme kararını kabul ediyorum. Bununla birlikte, kültür olarak kimin bıyık takmasına izin verdiğimiz konusunda kararlı olmalıyız.
John Waters'ın büyükbabası, pislik tüccarı yönetmenin bir tutam sakalı olmasa tüm filmleri gibi dindar olmayacağıdır. Timothée Chalamet, Marty Supreme için bıyık bırakmıştı ama eğer o bıyığı kalıcı olarak takarsa ona sert ifadelerle yazılmış bir mektup göndermek zorunda kalacaktım. bara