Pakistan ilk birkaç adımını atarken, yaygın toplumsal şiddetin ortasında milyonlarca mülteciyi barındırmaya yönelik devasa lojistik görev, devlet için büyük bir zorluktu. 8-14 Eylül 1947 sayıları bu zor zamanları belgeliyordu. Daha sevindirici haber ise Urdu Anjuman'ın ilk kez Karaçi'de buluştuğu sırada tarihin tuhaf bir dönemecinde ABD, Sovyet tehditleri karşısında İran'ın savunmasına geldi. Alt kıtanın bölünmesi, insanlık tarihindeki en büyük ve en kanlı kitlesel göçlerden biriyle sonuçlanmıştı. Eylül ayının ikinci haftasında, Şafak sayfaları, toplumsal şiddet devam ederken, yeni doğan devlet milyonlarca insanı korumak, barındırmak ve beslemek için çabalarken, her iki yönde de büyük mülteci akışını belgeledi.
8 Eylül tarihli sayısında, Pakistan'daki Hindistan Yüksek Komiseri Bay Sri Prakasa'nın "şu anda yaklaşık 300.000 kişinin Pakistan'dan Hindistan'a ve Pakistan'dan Hindistan'a doğru hareket halinde olması gerektiğini ve yaklaşık 1.000.000 kişinin zaten her iki yönde de taraf değiştirdiği tahmin ediliyor" dediği aktarıldı. Hindistan'dan gelen mülteciler çoğunlukla Karaçi'ye, ardından federal başkente ve Pencap'a yöneldi. 10 Eylül tarihli sayısında "Hindustan'dan gelen mültecilerin giderek artan sayılarda Karaçi'ye akın ettiği" belirtildi. Ancak diğer yöndeki çıkış da aynı derecede önemliydi. İlgili bir raporda, "Karaçi'den tahliye edilenlerin çılgın akını doruğa ulaşıyor. Polis, Hindustan'a geçiş sağlamak için Bombay Buharlı Navigasyon Şirketi ofisinde toplanan kalabalığı birkaç kez dağıtmak zorunda kaldı" denildi.
Pencap'a akın da daha az yoğun değildi. 11 Eylül sayısında yer alan bir rapor, "Doğu Pencap'tan Batı Pencap'a bugüne kadar gelen toplam Müslüman mülteci sayısının 12 lakh gibi devasa bir rakama ulaştığını ve bu sayının neredeyse yarısının halihazırda bu eyaletin ekonomik yaşamına dahil edildiğini..." belgeledi. Pakistan'ın varlığının ilk haftalarındaki gıda kıtlığının nedenleri arasında büyük insan akını da vardı. 8 Eylül'de yayınlanan bir manşetin belirttiği gibi, 'Pakistan'daki gıda durumu çok vahim hale geliyor'. Kıtlığın ardındaki diğer faktörler, artık başka bir ülke olan Hindistan'a yapılan ihracatın yanı sıra sellerdi. Ancak raporun belirttiği gibi, "mülteci sorunu ve Batı Pencap'tan tahliye edilen bazı kişilerin uyguladığı 'kavurma' politikası (gıda tahıllarının, hayvanların ve tarımsal aletlerin yok edilmesi) Batı Pencap'ın gıda ve idari kaynakları üzerinde büyük bir baskı oluşturdu."
Genç devletin savaş benzeri koşullarda büyük bir nüfusa yiyecek sağlamak zorunda kalması nedeniyle bunlar son derece zor zamanlar olmasına rağmen, bugün, Pakistan'ın kuruluşundan onlarca yıl sonra, çok daha deneyimli bir devlet hâlâ halkını, özellikle de çocukları gerektiği gibi besleyemiyor. Yetersiz beslenme nedeniyle bodur kalan ve zayıflayan milyonlarca çocuk bu iç karartıcı gerçeğe işaret ediyor. Bağımsızlığa giden yolda ve sonrasındaki haftalar ve aylarda alt kıtada toplumsal şiddet yaşanırken, incelenen haftada Hindistan'ın başkenti Yeni Delhi özellikle acımasız şiddete maruz kaldı. 9 Eylül sayısının pankartında 'Delhi alevler içinde' yazıyordu. Raporda bir kabus senaryosunun ayrıntılarıyla "Delhi alevler içinde. Yönetim tamamen çökmüş. Birlikler kontrolden çıkmış görünüyor" denildi. "Pazartesi [8 Eylül] Delhi ve Yeni Delhi'de tarif edilemez derecede berbattı. Kaç kişinin öldüğünü söylemek imkansız."