Ebola ile mücadelede çok sayıda hasta bakıma ulaşamadan ölüyor çünkü bulaşma zincirlerinin çoğunluğu hala gözetimden kaçıyor. Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri tarafından analiz edilen resmi verilere göre, mevcut en son verilerde yeni hastaların yalnızca %15 ila %20'sinin daha önce temaslı vakalar olarak tanımlandığı ve doğrulanan ölümlerin %59'unun tedavi merkezi dışında meydana geldiği belirtildi. Bazı insanlar bu başarısızlıkları düzenli olarak korku, güvensizlik veya talimatların reddedilmesiyle açıklamaktadır. Ne yazık ki, Ebola gibi ölümcül olan ve gerçek anlamda uygulanması imkansız olan bu talimatlar hakkında uyarıda bulunacak hiçbir ses çıkmıyor. Günlük işiyle geçimini sağlayan bir kişi, geliri olmadan birkaç gün evde kalamaz. Bir aile sıkışık konutlarda su, yiyecek veya hijyen malzemeleri olmadan teması azaltamaz.
Hastayla ilk temasa geçen kişi her zaman tam takım elbiseli bir doktor olmayabilir. Çoğunlukla ona içki getiren, kıyafetlerini yıkayan, evi temizleyen ve aynı çatı altında uyuyan kişi odur. Çoğu zaman bu bir kadındır. STK Alima'nın dört tedavi merkezinde tedavi gören enfekte kişilerin %29'u “ev hanımı” olarak belirlendi; kırsal kesimde bu oran yarıyı aştı. Bu istatistiksel kategorinin arkasında çoğunlukla ev işlerinden ve günlük bakımdan sorumlu genç kadınlar yer alıyor.
Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nde 2018-2020 salgını sırasında gerçekleştirilen bir deney, gerçek desteğin neleri değiştirdiğini gösterdi. Çalışma, yirmi bir gün boyunca gönüllü topluluk izolasyonunu seçen 585 yüksek riskli temaslıyı, geleneksel izlemeden yararlanan 26.739 temaslıyla karşılaştırdı. İnsanlar evde kalabilir veya bir tesiste konaklayabilir. Yiyecek, su, hijyen malzemeleri, tuvalet, güneş enerjisi, psikososyal destek ve gelir kaybı tazminatı aldılar. Sistem rızaya dayanıyordu ve aileleri ve topluluk liderlerini içeriyordu. Bu makalenin okunacak %57,39'u kaldı. Geri kalanı abonelere ayrılmıştır.