— Kotala Manisha IIT Haydarabad'daki ilk Diwali'm, başlangıcında uyudum. Arkadaşlarım odama gelip beni derin uykumdan çıkardılar. Sıradan bir şey bekleyerek oraya vardığımda, grup arkadaşlarımın diyas çizdiğini, fener yaptığını, mehendi'yi birbirlerinin eline taktığını ve birlikte oyunlar öğrendiklerini gördüm. Bir an orada durdum ve şunu anladım: Bu, evdeki Diwali gibi olmayacaktı. Andhra Pradesh'teki West Godavari'denim, 20 yaşındayım ve IIT Haydarabad'da Malzeme Bilimi ve Metalurji Mühendisliği alanında B.Tech'in son yılındayım. Bu hafta, daha çok 'Ek Bharat Shrestha Bharat' olarak bilinen EBSB'nin genel koordinatörü olarak enstitünün Diwali kutlamalarını yönetiyorum. Farklı eyaletlerden ve geleneklerden öğrencileri bir araya getiren etkinlikler düzenleyen HTE'nin kültür kulübüdür. İronik ve şaşırtıcı bulduğum şey, buradaki ilk Diwali'sinde yataktan kaldırılan kızın artık diyasların boyanmasını, fenerlerin yanmasını ve etkinliğin tüm kampüste iki akşam boyunca devam etmesini sağlayan kişi olması. Geleceğim için mücadelem Babam emlak sektöründe küçük bir iş adamıdır; annem bir öğretmendir. Ben onların tek kızıyım. Babam, sahip olduğu mali baskılar ve birlikte büyüdüğü inançlar nedeniyle, kızı için yüksek eğitimin yatırım yapabileceği bir şey olduğuna ikna olmamıştı. 12. Sınıfa kadar HTE'nin ne olduğunu bile bilmiyordum, bu sadece evdeki konuşmanın bir parçası değildi. Annem yapmak istediğim her şeyi sessizce destekledi. Her zaman tam olarak adını koyamadığım bir şey beni harekete geçirmişti: huzursuzluk, başarma ihtiyacı, göze çarpan bir şey yapmam gerektiği duygusu. Ama çevremdeki dünya çok dardı. Odamdan dışarı çıkamıyordum, arkadaşlarımı arayamıyordum, okul ve evimin dışında hiçbir yere gidemiyordum. İlk gerçek kavga, tamamen Telugu dilinde eğitim veren, HTE hazırlık grubunun olmadığı ve farklı bir şey isteyen öğrencilerle ilgilenmediğim bir üniversitedeyken 11. Sınıf sırasında gerçekleşti. O üniversitedeki HTE koçluk grubunda olmak istedim. Fakülteye yalvardım. Yanımdan geçip gittiler. Sonunda babamın 12. Sınıfa geçmek için üniversite değiştirmeme izin vermesine yetecek kadar zorladım. Yeni üniversitede kendi başıma hazırlandım; şehrimde HTE sürecinden geçmiş ve bana ne bekleyeceğimi söyleyebilecek bir koçluk enstitüsü, akıl hocası, hiç kimse yoktu. Ve sonra sınav sezonunun ortasında çifte tifoya yakalandım. Yürüyemedim. Kendime ek sınavlara girip tekrar deneyeceğimi, bittiğini söyledim. Ama yine de JEE Advanced'i yazmak için yatağımdan kalktım. O yıl, tüm kasabamdan HTE koltuğu kazanan tek öğrenciydim. Babam yanıma geldi, ellerimi tuttu ve şöyle dedi: Çok üzgünüm. Ve sonra: ne istersen yap. Gidin ve kendi hayatınızı planlayın. Bütün bunlardan önce ona bir şans için yalvarmıştım; Ona bir kereliğine yatırım yap, başarısız olursam ne olmamı istersen o olacağımı söyledim. Hayatımın en güzel anıydı. Beni bulunduğum yere getiren şey bu tek şanstı. IIT Haydarabad kampüsünde yaşam IIT Haydarabad'a 2023 yılında 17 yaşında, küçük bir çantayla ve neyle karşı karşıya kaldığıma dair çok az fikirle katıldım. Branşları bilmiyordum, ne okumak istediğimi bilmiyordum. Malzeme Bilimi ve Metalurji Mühendisliği'ni buldum, okudum ve yarı iletkenlerle bağlantılı olduğunu gördüm. Bu yeterliydi; Henüz anlamadığım şeylere çekiliyorum. Ben onu seçtim. İlk yıl korkuluklar olmadan var olmayı öğrenmekle ilgiliydi. ben
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.