Büyük Dönüşüm'de Karl Polanyi ileri görüşlü bir şekilde şunu gözlemledi: "Piyasa mekanizmasının insanların ve doğal çevrenin kaderinin tek yöneticisi olmasına izin vermek, toplumun yıkılmasıyla sonuçlanacaktır." Siyasi protestolar Fransa, Arnavutluk, Belçika, Almanya ve Hindistan'ı etkisi altına alırken, Brezilya ve Amerika siyasetini şekillendiren seçim sıkıntılarının yanı sıra, rutin yanıtlar verme eğilimi de var: "düzensizliğin" ortaya çıkışı, hüsrana uğramış gençliğin yolsuzluğa karşı isyanı, Trump yorgunluğu vb. Ancak mikrodalgada yayılan bu açıklamaların ötesine bakmamız ve bu hareketlerin nasıl yakınlaştığını veya birbirinden ayrıldığını ve daha da önemlisi sınırlarını görmemiz zorunludur. 1789'dan bu yana kararlılıkla kendi tarihleriyle yüzleşen protestocuların vitrinleri kırdığı ve arabaları yakan görüntüleri ortaya çıktığında, Fransa'nın egemen kesiminin incitici tutumu vardı; isyan, yabancı el ve kontrolsüz göç korkusu desteklendi. Protestoların Fransız okullarındaki koşullar nedeniyle öfkeyle başladığını bir kenara bırakın; yeni öğretmen işe alınmıyordu, onarım yapılmıyordu ve sıcaklıklar arttıkça sınıflar aşırı ısınıyordu (iklim krizinin çok uzak olması nedeniyle bu kadar). Bununla birlikte, protestolar Batı Avrupa'ya yayıldıkça, derin toplumsal hayal kırıklıkları için daha büyük bir platform haline geldiler; kaçırılan kira ödemeleri, tereddütle rafa kaldırılan pahalı bakkal ürünleri ve yabancılaşmış bir yaşamın can sıkıntısı, ifadesini sisteme verilen kaotik bir "F sen" şeklinde buldu. Ancak bu düzensizlik anlıktı; ideolojik ifadesini sendikaların hayat pahalılığı krizi etrafında protestolar düzenlemeye başlamasıyla buldu. Eleştirmenler, hayal kırıklığının anlaşılabilir olduğunu ancak hükümetlerin yeterli paraya sahip olmadığını öne sürüyor. Ancak birazdan bu konuda daha fazla bilgi vereceğiz. Arnavutluk'ta, Ivanka Trump ve Jared Kushner'in sahibi olduğu bir sahil beldesine karşı duyulan hoşnutsuzluk, ilk olarak ülkenin kıyı şeridinin hükümet destekli oligopoller tarafından özelleştirilmesine karşı ülke çapında bir harekete dönüştü. Mantık oldukça basitti; kumsal bir meta değildir. Burada da hayat pahalılığı ve hükümetteki yolsuzluklar konusunda daha geniş bir öfkeye yol açtı. Ancak "yolsuzluk" ve "yaşam maliyeti", daha büyük bir yapısal başarısızlığı gizlemek için kullanılan samimiyetsiz maskelerdir. Sorun birkaç yozlaşmış adam ve geçici enflasyon artışlarından kaynaklanmıyor; insanlar hayatlarının her yönünün metalaştırılmasından ve piyasalaştırılmasından bıkmış durumda. Sahilde yürümek ister misin? Pahalı bir tatil yeri kiralayın. Bir çatı altında mı yaşamak istiyorsunuz? Pis bir daire kiralayın (spekülatörler tüm daireleri satın aldı). Benzer bir hikaye Atlantik'te de yaşandı. Lula'nın Bolsonaro'ya karşı kazandığı zafer, son dakika sosyal medya hamlesine atfedilirken, daha da önemlisi, trans topluluğundan sosyalist bir politikacı olan Erika Hilton'un öncülük ettiği, 40 saatlik haftalık çalışma için ülke çapında bir hareketti. Bir kez daha aynı sonuca varıldı: Milyonlarca işçi sınıfı insanı, kendileri veya çocukları için hiçbir iyileştirme imkanı olmaksızın sefil hayatlar yaşıyor. Bir zamanlar neoliberalizmin vaat ettiği, kendilerinin de bir gün orta sınıfa katılacağı umudu artık yok oldu. Daha ziyade, orta sınıfın kendisi piyasa tarafından yamyamlaştırıldı ve yoksullaştırıldı; bu da güvensiz nesilleri geride bıraktı. Amerika kıtasının diğer tarafında, ABD'deki ara seçimlerin şok edici sonuçları Lula'nın kağıt gibi görünen zaferiyle tezat oluşturuyordu. Tr'ye karşı siyasi isyan olarak tanımlanıyorlar
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.