Her şeye gülen insanlar var. Mutlu olduklarında, gergin olduklarında, ne söyleyeceklerini bilmediklerinde ve hatta hayat onlara ağlamak için yeterli neden sunduğunda bile gülerler. Günlük küçük hatalara, kendi çelişkilerine, saçma haberlere, utanç verici durumlara ve bazen de kimsenin komik bulmadığı şeylere gülerler. Öyle görünüyor ki, dünyayı bu kadar ciddiye almama yönünde bir tür samimi yetkiyi yanlarında taşıyorlar. Diğer insanlar ise tam tersine bu olasılığı kaçırmış görünüyor. Çok gözlemliyorlar, çok düşünüyorlar, kelimelerin arkasında olanı algılıyorlar, çelişkileri fark ediyorlar, düşünce kılığına girmiş zulmü, kesinlik kılığına girmiş aptallığı tespit ediyorlar. Onlara göre, öfkelenmek için bu kadar çok neden sunan bir dünya karşısında gülmek neredeyse sorumsuzca görünebilir. Sonuçta neye gülüyorsun?
Soru basit görünüyor ama belki de bizim hakkımızda sandığımızdan çok daha fazlasını ortaya çıkarıyor. Mizah sadece komik olduğunu düşündüğümüz şeylere verilen bir tepki değildir. Bu aynı zamanda gerçekliği yorumlamanın, rahatsızlığa katlanmanın ve kendimizle bizi tehdit eden şey arasına mesafe koymanın bir yoludur. Kendi talihsizliklerinde mizah bulanlar var, yaşadıklarının ciddiyetinin farkında olmadıkları için değil, belirli durumlarda gülmenin kendilerini yutmamanın bir yolu olduğunu keşfettikleri için. Üzüntüyle karşılaşmamak için her şeyi şakaya çevirenler var. Başka şekilde nasıl yardım isteyeceklerini bilmedikleri için başkalarını güldürenler var. Ve hiçbir garanti sunmadığını bilmelerine rağmen, varoluşla eğlenme konusundaki takdire şayan yeteneğini koruyanlar da var.
Her kahkaha mutluluk olmadığı gibi her kahkaha yokluğu da üzüntü değildir. Bazen kahkaha bir savunmadır; diğerlerinde ise özgürlüğün meşru bir ifadesidir. Aynı şey ciddiyet için de geçerli. Bazı insanlar acı çektikleri için sessizdirler, bazıları yorgun oldukları için, bazıları ise herkesin eğlenceli bulduğu şeylerde mizah bulamadıkları için sessizdirler. Her ne kadar başkalarını en görünür davranışlarına göre sınıflandırma konusunda garip bir ihtiyaç geliştirmiş olsak da, dünyada var olmanın tek bir yolu yoktur. Geniş görüşlü kişi mutlu sayılır, içe dönük kişi üzgün olarak adlandırılır, her şeyle dalga geçen hafif görünür ve çok fazla sorgulayan kişi hayatı zorlaştırmakla suçlanır. Peki çok fazla düşünmek gerçekten de mutluluğu mahvetmenin bir yolu mudur?
Bağlılık olmadan gülmeyi zorlaştıran bir zeka türü vardır. Entellektüel açıdan en dikkatli insanların neşeyi hissedememeleri nedeniyle değil, bazı şeyleri görmezden gelmeyi zorlaştıran gerçeklik katmanlarını gördükleri için. Arkalarında yatan acıyı anladığınızda bazı durumlara gülmek zordur. Kibiri besleyen cehaletin farkına vardığınızda kibirde zarafet bulmak ya da adaletsizliklerin tekrarını sakince izlemek, bunların tesadüf olmadığını, birilerine fayda sağladığı için var olan yapıların sonuçları olduğunu anladığınızda zordur. Tarih, siyaset, insan psikolojisi ve insanların kendi zulümlerini meşrulaştırma mekanizmaları hakkında ne kadar çok şey bilirsek, dünyayla ilişkimiz o kadar az masum hale gelebilir.
Bilgi her zaman bizi daha mutlu etmez. Bazen bazı yanılsamaların konforunu ortadan kaldırır. İnsanlık durumunu öğrenmek, kötülüğün her zaman canavarca bir görünüme sahip olmadığını, şiddetin