Hintli politikacının anı kitabından özel bir alıntı Sonia Gandhi ile yapılan bir röportajı burada okuyun. Kayınvalidem evimizin bitişiğindeki binadaki ofisine gitmek üzere ayrılırken odama dönüyorum. Havai fişek gibi bir dizi patlama duyduğumda banyoya başlamak üzereyim ama farklı. Donuyorum. Birisi çılgınlar gibi banyomun kapısına vuruyor. Bu, histerik bir şekilde ağlayan çocukların dadısı Ongmu'dur. Kalbim küt küt atarak kapıyı açıyorum. Hiç konuşmadan, çılgınca el kol hareketleri yaparak bahçeye doğru ilerliyor. Ekber Yolu'na giden patika boyunca koşuyorum. Beyaz Büyükelçi arabasının yavaşça aynı yola doğru ilerlediğini görüyorum. Tereddüt ediyorum. Duruyorum, kalbim ağzımda. Dehşet, panik, korku. Boğulduğumu hissediyorum. Nefes alamıyorum. Bayılmak üzereyim. Hayır, hayır yapamam. Arabaya doğru yürümem gerekiyor. Onun bu işin içine taşındığını görüyorum. Anladım; Çığlık atıyorum.
Şimdi arabadayım, yere çömeliyorum, yüzüm ona dönük... Kan; sarisinde kan, göğsünde kan. Büyük gözleri sonuna kadar açık; Yüzünde şaşırmış bir ifade var. Hareket etmiyor. Onunla konuşmaya, "Anne, anne" diye seslenmeye çalışıyorum ama ağzımdan tek kelime çıkmıyor. Tekrar denedim; cevap vermiyor. Yardımcıları arabanın önünde çığlık atıyor. Yoğun, yavaş trafik, araba zar zor hareket ediyor, sireni yok. Bir kırmızı ışık, sonra bir tane daha. Sonra hastane. Kapı açılmıyor. Kaos. Durdurulduk; Birisi sorgulayıcı bir tavırla pencereden bakıyor. Bizi içeri aldılar.
İnsanlarla dolup taşan acil servise ulaşıyoruz. Yine durduruluyoruz, içeri girilmiyor, sıramızı beklemek zorunda kalıyoruz. Birisi sürücüye sesleniyor ve ona ilerlemesini işaret ediyor. Bizi tanımlıyorlar; bir el arabasına yerleştirilir. Bir yere götürülüyoruz; ameliyathaneye mi? Takip etmemi istiyorlar. Yakınlardaki bir odaya götürülüyorum. Hayır, hayır onun yanında kalmak istiyorum, ısrar ediyorum. Bilmek istiyorum. Görmem lazım. Cevap vermiyorlar; acil durum prosedürlerine dalmış durumdalar.
Kafam karışmış, kaybolmuş hissediyorum... Orada kimseyi tanımıyorum. Sabahlığımın altında titriyorum. Korkuyorum, aklım yarışıyor. Rajiv nerede? Hatırlamaya çalışıyorum. Yapamam, yapamam. Çocuklar evet okuldalar; eve getirilmeleri gerekir. Aman Tanrım, hayır, hayır. Onlar güvende olsun, Rajiv güvende olsun… Kime söyleyeceğim, kiminle konuşacağım? Odada birinin olduğunu hissediyorum. Kim olduğunu bilmiyorum. Konuşmaya, bazı kelimeleri bir araya getirmeye çalışıyorum; hiçbir şey çıkmıyor. Birisi, "Kıyafetlerinin her yeri kan içinde" diyor. Benim için bazı kıyafetler getirildi. Yakındaki bir dolapta bana yardım ediliyor. Saatler geçiyor, acı dolu saatler. Daha fazla insan içeri giriyor ve etrafta dolaşıyor. Doktora bir soru işaret ediyorum; başını salladı. Anlıyorum evet anlıyorum. Kontrolsüzce hıçkırıklara boğuluyorum. Biri beni sakinleştirmeye çalışıyor. Kendimi uyuşmuş, üşümüş hissediyorum.
31 Ekim 1984 öğleden sonra saat ikide İndira Gandhi'nin öldüğü açıklandı. Vücudunun değiştirilmesi için birkaç kıyafet toplamak üzere eve götürüldüm. Yolda bir grup adam arabamızın camlarına vurarak durdurmaya çalıştı. Öfkeliydiler, anlayamadığım bir şeyler bağırıyorlardı. Evde çocuklar Rahul ve Priyanka gözyaşları içinde kollarıma koştu. Siyah üniformalı komandolar tarafından aniden okuldan alındıklarında bir felaket hissettiler. Eve vardıklarında bazı personelin ağladığını gördüler. Soru üstüne soru sordular. "Annem nerede?" "Neden eve getirildik?" "Babam nerede?" "Ne oldu?" "Dadi nerede?" “Bize gerçeği söylemiyorsun!” Arkadaşlarım Nina ve Sterre onlarla birlikteydi, ne olduğunu bilmeden onları sakinleştirmeye çalışıyorlardı.