Siz bu satırları okuduğunuzda İran'la yeni bir savaş başlamış olabilir. ABD Başkanı Donald Trump bunun ara sınavlardan sonra gerçekleşebileceğini ima etti. Benim iddiam, en azından henüz tam olarak gerçekleşmediği yönünde. Ancak beni şaşırtan şey, hiç kimsenin temel bir soruyu sormadan bu olasılığın bu kadar kolay kabul edilmesi: Tam olarak neden? Tesadüfen, burada ve ABD'de sandıklar kapanırken, başka bir saldırıyı gerektiren ciddi yeni istihbaratın birdenbire ortaya çıktığına inanan var mı? Bu sefer sonuçların öncekinden daha iyi olacağına dair herhangi bir gösterge var mı? İran'a yapılacak yeni bir saldırının Trump'ın egosuna hizmet edeceğinden ve aynı zamanda ülkenin ulusal bir acil durumla karşı karşıya olduğunu bir kez daha iddia edebilecek olan Başbakan Binyamin Netanyahu'ya da yardımcı olabileceğinden şüphe duyan var mı? Burada kaç kişi, başka bir savaş çıkarsa, dikkate alınan hususlardan birinin, muhalefeti bir acil durum hükümetinde Netanyahu'ya katılmaya zorlama umudu olacağı olasılığını göz ardı edebilir? Bu arada, böyle bir düzenleme aynı zamanda savaşın uzatılmasına yönelik bir teşvik de yaratacaktır. Netanyahu'nun neredeyse yirmi yıllık iktidarı, birçok İsraillinin bilincini derinden çarpıttı. Ek A: Netanyahu'nun siyasi çıkarlarına hizmet ettiği için ölümcül bir savaş başlatmaya istekli olup olmayacağını sorarsanız, eminim ki İsraillilerin çoğu, belki de %90'ı evet diyecektir. Bunu kanıtlayacak profesyonel bir anketim yok ama kendi örneğim oldukça geniş. Ve bu çoğunluk onun destekçilerinin çoğunu içeriyor. Bunda sorun yok. Onun bir sahtekar olmasından hoşlanıyorlar. Bu tür kurnazlıkların bir şekilde İsrail'e yardım ettiğini, dünyanın buna saygı duyduğunu, bu tür şeyleri yalnızca Arapların anladığını düşünüyorlar, bu tür argümanlar. Ülkenin gerçekten zor koşulları, Netanyahu'nun bu kadar uzun bir süre boyunca hakimiyet kurmasıyla birleşince, bu tür davranışların normal karşılandığı bir kültür yarattı. İnsanlara bunun böyle olması gerekmediğini anlatmaya çalışıyorum ve bana tuhaf bakıyorlar. Bu hafta 25 yaşında bir muharip subayla konuştum. İsrail için büyük bir anlaşma. Netanyahu'nun gitmesini çok istiyor. Ancak seçim sonuçlarına bakıldığında en az kötü seçeneğin Netanyahu başkanlığındaki birlik hükümeti olduğuna inanıyor. Bunun Arap partileriyle ilgisi var çünkü onlar Siyonist değiller. Peki ya ultra-Ortodokslar; onlar Siyonist mi? Cevabı var: Bunları da istemiyor. Ancak Netanyahu, dişlerini gıcırdatarak kabul edilebilir biri. Netanyahu'nun neden olduğu zararı büyük ölçüde hafife aldığına onu ikna etmeye çalıştım. Bu sadece yanlış yönlendirilmiş politikalardan ve dehşet verici koalisyon ortaklarından değil, aynı zamanda (belki de Beyaz Saray'daki mevkidaşı hariç) demokratik dünyanın hiçbir yerinde benzeri bulunmayan kökleşmiş bir sapkınlıktan kaynaklanıyor. Netanyahu, başbakanlıkların iki dönemle sınırlandırılmasını destekledi ve polis soruşturmaları kararlarını etkileyebileceği için Ehud Olmert'i istifaya çağırdı; ancak şimdi yargılanırken bile deli gibi göreve tutunuyor. Hamas'ı yok etme sözü verdi, ardından Katar'ı bunu finanse etmeye davet etti çünkü bunu yapmak Filistin Otoritesini zayıflattı. Filistin devletini kabul etti ve şimdi bu fikri bir felaket olarak değerlendiriyor. Yüksek Mahkeme'yi demokrasinin temel bir bileşeni olarak övdü ve yargılanırken hizmet etmeye devam edebilmek için yargı sistemine müdahale etmeyeceğine dair yeminli bir beyanda bulundu ("Elbette hayır!" televizyonda masum numarası yaptı), ardından İsrail'i seçilmiş bir diktatörlüğe dönüştürmeye çalıştı.
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.