Elbette bir İtalyan şef bunu yapmaktansa kovulmayı tercih eder. Yemeğimizi bu tür küfürlere karşı savunmak kendimizi daha iyi insanlar gibi hissetmemizi sağlıyor Luca Cesari, yemek tarihçisi ve The History of Pizza kitabının yazarıdır. Birkaç gün önce bu habere gülümsemiş olabilirsiniz: İtalyan şef Davide Tamburella, pizzanın üzerine ananas koymayı reddettiği için Brisbane'deki bir restoran tarafından kovuldu. Queensland'in Avustralya'daki ananasların neredeyse tamamını yetiştirdiğini boş verin. Tamburella, bu kombinasyonun İtalyan kültürüne hakaret olduğu konusunda ısrar ederek müşterilerine veya patronuna boyun eğmedi. Kulağa tuhaf gelse de o ilk değil. 2017 yılında Bolognalı bir şef olan Maurizio Landi, makarnasını daha uzun süre pişirmesi ve memleketinde bulunmayan bir yemek olan spagetti bolonezini servis etmesi yönündeki baskıya direndikten sonra Lyon yakınlarındaki bir bistro tarafından görevden alındı. Bilmeyenler için Bologna dünyada ragù'nun sadece tagliatelle ile yenildiği ve spagetti sınırına konulduğu tek şehir.
İtalyanlar mutfak konusundaki kesinliklerini sorgulamak yerine neden işlerini kaybetmeyi tercih etsinler? Cevap antropoloji ile tarih arasında bir yerde yatıyor. Yemek modası her zamankinden daha hızlı değişiyor. Televizyonda evde yemek pişiren büyükannelerden daha fazla şef var ve İtalyanlar sevdikleri mutfağın üzerindeki tehlikeleri hissedebiliyorlar. Sanki biz öylece dururken, güçsüzce Rönesans resimleri gözümüzün önünde ufalanıyormuş gibi. Ancak Sistine Şapeli ile pizza arasında çok önemli bir fark var. Michelangelo'nun freskleri yarım milenyum boyunca aynı görünüyordu, halbuki yüz yıl önceki pizza bugün yediğimiz pizzaya hiç benzemiyordu.
İtalyan tariflerine karşı yapılan en göze çarpan günahlardan bazıları, İtalyanların artık tanımadığı eski yemek yeme biçimleridir. Aşırı pişmiş makarna ve garnitür olarak makarna bunlardan ikisidir. Eski tarif kitaplarını karıştırdığınızda makarnanın yüzyıllar boyunca yumuşak yenildiğini, peynirli makarnanın ise orta çağdan itibaren et yemeklerinin yanında servis edildiğini göreceksiniz. Ama bir İtalyan'ı delirtmek için çok daha az şey gerekir. Carbonaranın içindeki bir kaşık dolusu krema, seni ülkeden attırmaya yeter. O halde bunun da 1960'larda birkaç Romalı aşçı tarafından başlatılan ve en az 40 yıl boyunca sürdürülen eski bir alışkanlık olması üzücü; herkesin unutmuş gibi göründüğü küçük bir detay. Ayrıca, pecorinolu midye gibi ultra geleneksel makarna yemeklerini unutup, peynirin balığın tadını bozduğunu bilimsel olarak kanıtlamaya hazır olan birçok İtalyan için bir öfke olan, balıklı makarnanın üzerine rendelenmiş peynir var.
Garsonların dehşet dolu bakışları altında yabancıların yemeğin sonunda sipariş ettiği kapuçino olmadan hiçbir aşırı eşleşme listesi tamamlanmış sayılmaz. Minyatür bir kapuçino olan caffè macchiato'yu isteyin ve kimse gözünü kırpmaz. Tüm İtalyanlar bu kadar katı değildir ve pizzadaki ananasın bile büyük pizza üreticileri arasında hayranları vardır. Birkaç yıl önce, dünyanın en saygın pizzaiolilerinden biri olan Gino Sorbillo, bunun kapısını sadece domatessiz beyaz bir pizzayla açmıştı, aksi takdirde çok asitli olurdu. Birçok kişi tarafından dünyanın en iyi pizza yapımcısı olarak kabul edilen Franco Pepe, ananas, San Daniele jambonu ve Grana Padano fondü ile doldurulmuş bir külah pizza olan AnaNascosta'yı (“gizli ananas”) ortaya çıkardı ve bu sapkın eşleşmeyi saygın hale getirdi. Ve bu yaz, Londra'da beş şubesi bulunan bir pizza zinciri olan Berberè, önyargıyı tamamen kırmak için baharatlı ananas soslu bir pizza piyasaya sürdü. Ananas açık