Bir an için, ABD ara seçimlerinin Demokratların nesiller çapında galibiyetler elde etmediğini, yalnızca bir miktar koltuk değiştirdiğini hayal edin; belki Temsilciler Meclisi'nin kontrolünü değiştirmeye yetecek kadar ama Senato çoğunluğu için yeterli değil. Başkan Donald Trump'ın bu tür sonuçları, çoğu zaman kanunsuz ve acımasız yönetiminin yeterince doğrulanması olarak kabul edeceğine dair herhangi bir şüphe var mı? Şimdi, aşırılıkları için bir onay olarak anketleri yayınlamaya çalışarak ikiye katlamaz mıydı? Bunun yerine, Amerikan demokrasisi engelleyici bir darbeden kaçındı. Ancak seçmenlerin Trump'ı ve Cumhuriyetçi Parti'yi ezici bir şekilde reddetmesinin, halkın demokrasiyi tüm gücüyle yeniden benimsemesine işaret ettiği sonucuna vararak bir adım daha atmak büyük bir hata olur. Seçim önlenen bir felaketti, ancak bu yalnızca iki yıl boyunca kongre gözetimi olmadan hareket eden haydut yönetimin yol açtığı hasarı değerlendirmek ve düzeltmek için bir açılıştı.
Demokratların ezici zaferi, Amerika'nın artık açıkça kusurlu olan demokrasisini onarım ve iyileştirmenin zor yoluna sokabilir. Ancak bu fırsat hızla değerlendirilmezse kaçabilir. Ara dönem sonuçlarına ilişkin geleneksel görüş, James Carville'in eski özdeyişini şimdiden yeniden canlandırıyor: "Ekonomi bu, aptal." Aslında bunda bir miktar doğruluk payı var. Seçim gününde yapılan Associated Pressexit anketi, ekonomik hoşnutsuzluğun seçmenlerin en büyük endişesi olduğunu işaret etti. Benzer şekilde, bir hafta öncesinden bir Galluppoll anketi de seçmenlerin enflasyon ve sağlık hizmetlerini en önemli konular olarak sıraladığını ortaya çıkardı.
Bu arka plana karşı, Trump'ın ara dönem kampanyasının tuhaf görünümü: Benim yansıtma havuzuma bakın! Benim güzel balo salonum! Peki ya Jon Husted'ın büyük kıçı!—Trump'ın seçmenlerin günlük sıkıntılarından gerçeküstü kopukluğunun altını çiziyor. Bu hikaye o kadar güçlü ki, en etkili medya kuruluşları, Demokratların Cumhuriyetçilerin onlarca yıldır elinde tuttuğu eyaletleri ele geçirmesine yönelik her şeyi kapsayan açıklamalar olarak enflasyon ve uygun fiyatlılık sunuyor. Ve bu basit hikayenin önümüzdeki iki yıl boyunca Cumhuriyetçiler de dahil olmak üzere Trump karşıtı isimler için yol gösterici bir ışık olacağını görmek çok kolay. Ortaya çıkan bu fikir birliği hikayenin önemli bir bölümünü kapsıyor ancak aynı zamanda önemli bir bulguyu da gözden kaçırıyor. AP'nin çıkış anketine göre, seçmenlerin neredeyse üçte biri demokrasinin sağlığını en önemli endişeleri olarak nitelendirirken (ekonominin sadece altı puan gerisinde), Gallup anketinde ise katılımcılara konu hakkında hiç soru sorulmadığı görülüyor.
Demokrasi ve hukukun üstünlüğüne ilişkin kaygılar da İspanyol ve Siyah seçmenler arasındaki büyük dalgalanmaların açıklanmasına yardımcı oluyor. UnidosUS'un Hispanikler üzerinde yaptığı bir araştırma, göçün "aşırıya kaçmasının", yani hukukun üstünlüğünün bariz bir şekilde göz ardı edilmesinin başlıca kaygılardan biri olduğunu ortaya çıkardı. Anekdot niteliğindeki kanıtlar, Siyahların katılımının, 1965'teki dönüm noktası niteliğindeki Oy Hakkı Yasası'nın yürürlükten kaldırılmasına duyulan öfkeden, yani sağcı yargıçların çok ırklı demokrasiye karşı cepheden saldırılarına duyulan öfkeden kaynaklandığını gösteriyor. Karşılanabilirlik söylemi, halkın demokrasiye yönelik bu güçlü talebini gölgeleme ve hatta bu seçimin ortak toplumsal hafızasından silinme riskini taşıyor. Bu tarih anlayışı Demokratlar için bir tuzak oluşturuyor ve yeni Temsilciler Meclisi ve Senato çoğunluklarını talihin rehinesi haline getiriyor veya daha kötüsüne yol açıyor. Temsilciler Meclisi ve Senato'nun kontrolü onlara enflasyon ve karşılanabilirlik ile mücadele etmek için birkaç politika aracı sunsa da, bu araçlar hızlı çalışmayabilir ve Trump, ticaret politikası ve savaş yapma üzerinde geniş kontrole sahip olmaya devam ediyor.
Gerçekten de Trump işleri daha da kötüleştirebileceğinden, bunun olacağını düşünmek mantıklıdır.