Tuğla ve gayrimenkulün maddiyatından sanatın soyut varlıklarına kadar. Para, güç, sanat ve iz bırakmanın farklı yolları. Eduardo Costantini, Arjantin ekonomik elitinin en önde gelen üyelerinden biri olmasına rağmen, bu seçkinlerin içinde doğmamıştı. Orta sınıf bir aileden gelen, ülkedeki en büyük servetlerden birini elde etti ve Forbes'a göre dünyanın en zengin Arjantinlileri arasında yer aldı. Finans alanındaki başlangıcından MALBA'ya ve 500 milyon dolar değerindeki Latin Amerika sanat koleksiyonuna kadar kariyeri, iş başarısını, kârlılık mantığına meydan okuyan sanat mesleği ve patronajla birleştiriyor. Sanata yatırım yapıp kendi müzesini kuran bir iş adamının beyni nasıl çalışır? Bu sadece başka bir yatırım mı yoksa gelecek nesillerin, yani sonluluğun farkındalığıyla mı motive ediliyor? 80 yaşındaki Costantini, sosyal yükselişini ve Arjantin'deki büyük servetin rolünü anlatıyor. Eski yüksek sosyetenin sulandırıldığını savunuyor, ülkenin yetersiz hayırseverlik geleneğini sorguluyor ve büyümeyen bir ekonomide sosyal hareketliliğin zorlukları konusunda uyarıda bulunuyor. “Önemli olan kendi hikayenizi yazmanız, kendi kimliğiniz olması” diyor. İş adamı, Berni'nin bir eserinin koleksiyonerlik tutkusunu nasıl tetiklediğini hatırlıyor, eksik olacağını bildiği bir müzeyi neden kurmaya karar verdiğini açıklıyor ve müzenin devamlılığını garanti altına almak için planlarını açıklıyor. Ayrıca ailesinden, soyadının kullanımına ilişkin kamuoyundaki tartışmadan ve tüm konuşma boyunca devam eden bir endişeden de bahsediyor: Kendisi artık burada olmadığında işinden geriye ne kalacak? -Arjantin'de büyük servetler var ama patronlar az. İlk milyon dolarınızı 30 yaş civarında kazandınız. Bu dönüm noktasına ulaşmak nasıl bir duyguydu? -Öncelikle bağımsızlık. Bağımlı bir ilişki içinde çalıştım ve kendi ideallerim vardı. Bu para yolumu inşa etmeye başlamamı sağladı ve ailemi geçindirmenin yanı sıra bana ekonomik güvence sağladı. Elbette gelecek belirsizdir ve kişinin sahip olduğu özgürlük derecesine göre insanı ilgilendiren sektörleri işgal eder - Bir yanda özgürlük duygusu. Ayrıca kişisel tatmin, başarı ve başarma duygusu mu? -Hayır, çünkü benim için yol daha yeni başlamıştı. -Fakat sıfırdan bir milyon dolar kazanmak önemli bir adımdır. -Evet sembolik bir durumdu. Ailemle birlikte bana maddi güvence sağladı. Aileyi geçindirecek paraya sahip olma endişesi her zaman vardır. Bu para aynı zamanda bana yatırım yapma ve iş kurma olanağını da verdi. Finans dünyasına borsacı ve tezgah üstü tüccar olarak başladım. Kariyerim 20 yaşımda başladı ve bugün 80 yaşındayım. Zaten 60 yıl oldu. Çok şanslıydım: Çok iyi yönetilen ve en önemli kararlara katıldığım Fransız Bankası'nın hissedarı ve ikinci başkan yardımcısı oldum. -Neredeyse ilk milyon dolarını kazandığı yaşta, kariyerine koleksiyoncu olarak da başladı. Sanatla bağlantınız nasıl oluştu? -Biraz erkendi. Kendiliğinden oldu. Bir gün Acassuso'daki bir galeride Antonio Berni'nin bir eserini gördüm. “Bir Çocuğun Portresi”ydi ve çok ilgimi çekmişti. Sanat hakkında hiçbir bilgim yoktu ve o dünyayla ilgili bir aile geçmişim de yoktu. Neredeyse tesadüfen geldim çünkü dondurma alacaktım. Yaklaşık 24 yaşındaydım ve ilk maaşımı yeni almaya başlamıştım. Berni'ye param yetmediği için iki eser satın aldım.
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.