Daha sonra okumak veya başvurmak üzere favori makalelerinizi ve hikayelerinizi favorilerinize eklemek ister misiniz? Bağımsız Üyeliğinize bugün başlayın. İngiltere Merkez Bankası başkanının Brexit'in ekonomi üzerindeki etkisine ilişkin yorumları, kendi başlarına ele alındığında ne yeni ne de radikaldir. Aslına bakılırsa, son katkısı bariz bir şekilde ortada olan bir ifadeden çok daha fazlası değil: "Birleşik Krallık'ın en yakın komşularıyla daha açık bir şekilde ticaret yapabilmesi, bu ticarete sahip olması, bu pazar açıklığına sahip olması Birleşik Krallık'taki büyüme için yararlı olur mu? Benim görüşüm evet, öyle olur." Ancak Bay Bailey'nin sözleri çok önemli bir anda, Sir Keir Starmer'ın ayrılışından bu yana ertelenen bir sonraki AB-İngiltere yıllık zirvesinden iki hafta önce geldi. Komedide olduğu gibi merkez bankacılığında da: zamanlama her şeydir.
Gecikme olası sonuçlara zarar vermiş gibi görünmüyor: gıda ihracatına yönelik bürokrasinin büyük ölçüde gevşetilmesi, bir tür gençlik hareketliliği planı (AB'nin öğrencilerinden İngiliz üniversite ücretleri için ne kadar ödemesini istediği konusunda takıldığı söyleniyor), AB enerji ve emisyon ticaret sistemine katılım, düzensiz göç ve savunma konusunda işbirliği. Birleşik Krallık'ta 2027 yılına kadar yıllık yüzde 1'lik bir büyüme oranının beklendiği göz önüne alındığında, yalnızca bu önlemlerle GSYİH'da beklenen yüzde 0,4'lük artış son derece memnuniyet vericidir. Kesinlikle her açık fikirli objektif gözlemcinin daha da yakın bağlantılardan neler çıkabileceğini merak etmesine neden olur. Bazıları için, Brexit'ten bu yana ticaret, yatırım, milli gelir ve maddi yaşam standartlarında meydana gelen düşüş, Birleşik Krallık'ın bloğun içinde kalması durumunda hakim olacak olanla karşılaştırıldığında, daha saf bir egemenlik anlayışının yanı sıra, ne kadar belirsiz ve uzak olursa olsun yeni fırsatların açılması için ödenmeye değer bir bedeldir.
Diğerleri için (pragmatik çoğunluk) Britanya'nın GSYH'sinin yüzde 4 ile 8 arasında azalmasının etkisi ve en yakın komşularımızdan yabancılaşma, Birleşik Krallık'ın İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana gerçekleştirdiği en büyük kendine zarar verme eylemidir. Ancak başbakan sayesinde, Brexit'in resmi olarak 2021'de tamamlanmasından bu yana dondurulan bir tartışma, ileriye dönük bir şekilde yeniden açıldı. Bu, belirsizliğin yenilendiği bu dönemde, İngiltere'nin ekonomik ve güvenlik görünümümüze ışık tutacak birkaç büyük girişimden biri. Ancak her iki cephede de ABD ara seçim sonuçlarının ardından Amerika'dan da bir miktar umut yeşeriyor. Olumlu tarafı, Demokratların kontrolündeki bir Kongrenin, Amerika'yı İran'daki savaştan çıkarmak için paranın gücünü ve Savaş Yetkileri Yasasını kullanabileceği umududur.
Gerçekten de, bazı etkili Cumhuriyetçi sesler artık tam da böyle bir adım atılması yönünde çağrıda bulunuyor ve finansal piyasalar böyle bir senaryoyu fiyatlamaya başlıyor: Petrol yeniden varil başına 100 doların altına geriledi. İran savaşının geçen baharda tam olarak başlamasından önce, dönemin şansölyesi Rachel Reeves'in bazı ekonomik dayanıklılık işaretlerine, daha düşük enflasyon beklentisine, faiz oranlarında devam eden bir düşüş eğilimine ve dolayısıyla daha yüksek büyümeye ve daha sağlıklı kamu maliyesine işaret edebildiğini hatırlamakta fayda var. O zamandan beri bu durum tersine döndü, ancak İngiliz ekonomisinin temeldeki göreceli güçlü yönleri varlığını sürdürüyor ve Bay Bailey'nin birkaç gün önce belirttiği gibi, Orta Doğu'daki durumun hızla iyileşmesi halinde, bir miktar güçle yeniden ortaya çıkacak. “Mavi tsunamiden” sonra bu daha muhtemel, ancak pek kesin değil. Demokrat dalgasının taşıdığı pek de hoş karşılanmayan hediye, küresel hisse senedi piyasalarındaki düzeltmedir; bu da ABD için potansiyel olarak moral bozucu bir faktördür.