Ateş ve buz, antik çağlardan beri Dünya'nın yüzünü şekillendirmiş, volkanik patlamalar ve buzulların yavaş ama amansız hareketi yoluyla yüzeyini değiştirmiştir. Yeni bir bilimsel çalışma, insanlığın küresel ısınmaya neden olarak yeni bir buzul çağına yol açabilecek bir süreci sekteye uğratmış olabileceğine işaret ediyor. Uzun tarihi boyunca, gezegenimiz en az beş buzul çağından geçmiştir ve bilim adamları, belirli dönemlerde neredeyse tamamen buzla kaplandığını veya yüzeyin bazı kısımlarında buz örtüsünün olmadığı sözde "buz dünyası"na dönüştüğünü varsaymaktadır. Aslında bugün hala jeolojik bir buzul çağındayız, ancak RTS'ye atıfta bulunan Today raporuna göre, yaklaşık 11.700 yıl önce, kalın kürkle kaplı birçok büyük memeli türünün yok olmaya başladığı dönemde başlayan, önemli ölçüde daha sıcak bir buzullararası dönemde yaşıyoruz.
Bu sıcak dönemler, devasa buzulların oluştuğu daha soğuk ve buzlu dönemlerle dönüşümlü olarak gerçekleşiyor. Günlük konuşmada bu dönemlere "buz çağları" diyoruz ve bunları, soğuktan titreyerek yetersiz ateşlerin etrafında toplanan mamutlar ve mağara adamlarıyla ilişkilendiriyoruz. Ancak Science dergisinde yayınlanan yeni bir çalışma, bir sonraki buzul çağının yaklaşık 2000 yıl önce başlamış olabileceğini, ancak gelişiminin insan kaynaklı iklim değişikliği nedeniyle kesintiye uğradığını öne sürüyor. Columbia Üniversitesi'nden jeokimyacı ve çalışmanın baş yazarı Nicholas Young, "Her şey daha yeni başlıyordu, her şey her zamanki gibiydi, bir sonraki buzul çağı gerçekleşmek üzereydi ama yine de durduruldu" diyor. Araştırma, yaklaşık 95.000 ila 20.000 yıl önce günümüz Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'nın kuzey bölgelerinin çoğunu kaplayan, Pleistosen'in en büyük buz oluşumu olan Laurentide Buz Levhası'na odaklandı.
En büyük genişleme zamanında, buz tabakası Kuzey Kutup Dairesi'nden Illinois'e kadar uzanıyordu ve o zamanki bölgeleri üç kilometre kalınlığa kadar bir buz tabakasıyla kaplıyordu. Bu buzun toplam hacmi, yaklaşık 80 metrelik deniz seviyesi değişikliğine karşılık gelebilir. Araştırmacılar, Laurentide Buz Levhası'nın sonunda, bir zamanlar devasa bir buz tabakasının son kalıntısını temsil eden çok daha küçük ama hala mevcut bir buz oluşumu olan Barnes Buz Başlığı'na küçüldüğüne inanıyor. Bu sonuca ulaşmak için bilim insanları, yerde bulunan iki ana kanıt türünü ve atomik tarihleme yöntemlerini kullanarak buz örtüsünün oluşumu ve geri çekilmesinin kronolojisini yeniden oluşturdular. Berilyum kimyasal elementinin bir izotopu olan kozmojenik berilyum-10 oranını belirlemek için farklı kaya türlerini analiz ettiler. Uzaydan kaynaklanan kozmik radyasyon gezegenimize çarptığında yaratılır.
Ayrıca Barnes Buz Şapkasının geri çekilmesiyle görünür hale gelen uzun süredir ölü bitki örtüsünün kalıntılarını da incelediler. Onlara dayanarak, bozunma süresi tahmin edilebilen, karbonun radyoaktif bir izotopu olan karbon-14'ün oranını ölçtüler. Kayalarda berilyum-10 birikimi, ilerleyen buz kayaları kapladığında ve onları kozmik radyasyondan koruduğunda durur. Buz eriyip kayalar yeniden ortaya çıktığında süreç yeniden devam ediyor. Bitkiler için karbon bazlı "kronometre", ilerleyen buzla kaplandıklarında işlemeye başlıyor, çünkü ölü bitki örtüsü artık karbonu emmiyor. Araştırmacılar, toplanan tüm verilere dayanarak iklim değişikliğinin kronolojisini derlediler. Holosen olarak bilinen mevcut buzullararası dönemdeki en yüksek sıcaklıklar, en azından kuzeyde, yaklaşık 11.000 ila 10.000 yıl önce kaydedilmiş olabilir.