Okuyucular, John Harris'in son 20 yılda otistik olarak etiketlenen insan sayısındaki artışa ilişkin makalesine yanıt veriyor. John Harris'in makalesi, otizm etrafında tartışılan tüm ana konuları ele alıyor ("Terim tanınmaz hale geliyor": Tek bir otizm spektrumuna inanan uzmanlar fikrini değiştirdi mi?, 1 Kasım). Ancak öğrenme güçlüğü olmayan otistik kişilerin yaşadığı zorluklara ilişkin anlayışımızı genişletmeye yetecek kadar ileri gitmediğini düşünüyorum. Küçük yaşlardan itibaren dünyayı diğer insanlardan farklı deneyimlediğimi hissettim. Zorbalığa maruz kaldım ve uyum sağlamak için çok çalıştım. Yapısal olarak, hayatımın daha zorlu yönlerini hafifleten istikrarlı bir hayatım olduğu için şanslıydım. Yetişkinliğe girip evden ayrıldığımda işler daha az idare edilebilir olmaya başladı.
25 yaşımdan bu yana depresyon nöbetleri ve devam eden kaygılar yaşadım, bunlar çoğunlukla çöküntülere ya da artık otistik tükenmişlik olarak anladığım duruma yol açıyor. Yetişkinlik dönemim boyunca çok sayıda tıp uzmanıyla görüştüm ve sürekli olarak kaygı ve depresyonla başa çıkmak için tasarlanmış, yaşamdaki zorluklarla baş etmede sınırlı bir başarıya sahip olan terapilere yönlendirildim. Lisansüstü eğitim almama rağmen birçok işte zorlandım ve çoğundan stres nedeniyle ayrılmak zorunda kaldım. Devam eden ilişki sorunlarım var. Kısmen isteksizlik ve sağlık sorunları nedeniyle çocuğum yok. Yorgunluk ve uyku sorunları yaşıyorum.
Nihayet 53 yaşımda bana otistik spektrum bozukluğu teşhisi konuldu. Teşhis, hayatımı anlamamı sağladı; Daha zor olan şey, diğer insanların (sağlık profesyonelleri dahil) bunun benim için ne kadar zorlayıcı olduğunu anlamasını sağlamaktı. Takıntılı toplama davranışları veya insanların göz teması kurup kurmadığını tartışan hikayelerin ötesine geçen daha fazla hikaye yayınlansaydı, belki de otizmin neye benzeyebileceğine dair daha iyi bir anlayış ortaya çıkabilir ve uzmanlar, insanları uygun şekilde nasıl destekleyebilecekleri ve bunu nasıl kategorize edebilecekleri konusunda bilgilendirilebilirdi.Louise KingLondon
Yıllarca ruh sağlığı hizmetlerinin yanında çalışarak "klasik" otizmli birçok insanla karşılaştım. Asperger sendromunun bırakılıp "otizm spektrum bozuklukları"nın kullanılmaya başlandığı zamanı hatırlıyorum, başlangıçta "spektrumu" hepimizin içinde bulunduğu bir süreklilik olarak yanlış anlamıştım. Yanıldığımı biliyorum ama bu çerçevenin daha geniş bir sosyal gerçeği barındırıp barındırmadığını merak ediyorum; klasik otistiklerin en uçta olduğu, Asperger'in biraz geride olduğu ve çoğu insanın orta ile karşı uç arasında olduğu bir spektrum.
Otistik değilim ama sosyal açıdan rahatsızım. Yüzlerce kişilik bir dinleyici kitlesine güvenle sunum yapabilirim ve dil bilgim iyidir; ancak telefon kullanmaktan nefret ediyorum, insanlarla tanışmayı sevmiyorum, partilerden kaçınıyorum ve kendi alanıma çok ihtiyaç duyuyorum. Sanırım bu beni içe dönük biri yapıyor ama bu da tanımlanmış bir sınıflandırmadan ziyade “kimlik” olarak benimsenen başka bir terim. Psikiyatristlerin ve psikologların bana öğrettiği gibi, teşhislerin çoğu aslında açıklamalardır; Eğer bir açıklama size benziyorsa, uzun süreliyse ve işleyişiniz açısından önemli bir sorun teşkil ediyorsa, o zaman o etiketi alırsınız. Bu fikrin gözden kaçırdığı şey, neredeyse herkesin yaşamın bazı yönlerini işlevsel olarak zor bulması. İnsanlara geçerlilik kazandırmak için klinik sınıflandırmaları sürekli genişletmek yerine, belki de herkesin (veya savunucularının) neyle mücadele ettiğini beyan edebileceği ve topluluklarımızın ve hizmetlerimizin uygun şekilde yanıt verebileceği bir toplum yaratmaya odaklanmalıyız.