Yıllar süren öfke ve uyuşukluk siyasetle uğraşmanın ana seçeneği haline geldikten sonra, Salı günkü sonuçlar iyimser olmaya izin verdi. Bu ilk olarak ara seçimlerle ilgili bir haber bülteni olan Stakes 2026'da yayınlandı. Gelen kutunuza almak için kaydolun Bu ara sınav döneminde biraz gözyaşı döktük. ABD siyaseti insanları her zaman duygusallaştırır, ancak bu yıl arkadaşlarımdan ve meslektaşlarımdan birçok kez konuşmaların, kampanyaların ve mazlumların başarı hikayelerinin insanları beklenmedik şekillerde etkilediğini duydum; bu ister Michigan'dan seçilen senatör Abdul El-Sayed'in yatmadan önce yaptığı reklam, ister yeni seçilen Teksas Demokratları James Talarico ve Gina Hinojosa'nın Whataburger'de çekilmiş bir fotoğrafı olsun, ister Georgia'dan Keisha Lance Bottoms'un tüm ülkedeki ilk Siyah kadın vali olması olsun.
Bunu Demokratların tarihsel olarak Cumhuriyetçi partiyi ve Trumpizm'i yenilgiye uğratmaktan mutlu olmalarına indirgeyebilirsiniz, ancak Salı günkü seçim sonuçlarında görülecek ve hissedilecek çok daha derin bir şey var. Cumhuriyetçiler, bağımsızlar ve daha önce hiç oy kullanmamış olanların da aralarında bulunduğu geniş bir Amerikalı koalisyonu, tarihteki en çeşitlilik içeren, düzen karşıtı Kongreyi seçmeye karar verdi. İnsanlar kendilerinin adaylara yansıdığını gördüler, bazıları ilk önce parti liderleri tarafından reddedildi. Maine'de, Graham Platner'ın kampanyasının muhteşem çöküşünün ardından son dakikada yarışa katılan Troy Jackson, gerçek mavi yakalı kimlik bilgilerine sahip. El-Saye, Michigan'ın oğludur ve uzun süredir eyalette ikamet eden ancak Senato'da hiçbir zaman temsil edilmeyen toplulukları yansıtmaktadır. Güney Carolina'daki Annie Andrews, çocukların kızamıktan öldüğü bir dönemde bilim yanlısı adayları seçmek için gerçek bir taban çabasından geldi.
Bununla birlikte son yıllarda artan ırkçı, yabancı düşmanı, transfobik ve diğer söylemlerin bir kısmının reddedilmesi de geldi. Bir futbol maçında Güney Asyalı öğrenciler hakkında ırkçı bir eleştiri yayınlayan Teksaslı siyasetçi Bo French, Vivek Ramaswamy ve iğrenç saldırı reklamıyla, transfobik yapay zeka reklamlarıyla Ken Paxton'la ve Mike Collins ve neo-Nazilerle olan birçok ilişkisiyle birlikte seçimini kaybetti. Trump yönetiminin X hesabında ve mitinglerde ırkçı kinayeler sattığı bir dönemde, rahatlama gözyaşları ve bir dürüstlük çağına dair temkinli umutlar vardı. İnsanlar son aylarda bana bir şeyin onları ağlattığını söylediklerinde neredeyse utanmış görünüyorlardı. Ama bunu çok iyi bir işaret olarak görüyorum. Yıllar süren öfke ya da uyuşukluğun (savaş ya da kaç) siyasi haberlerle ve iktidardakilerin etkileriyle başa çıkmanın ana seçenekleri olmasından sonra, bu tür bir katarsis ve neşe, insan olma ve iyimser olma izni gibi geliyor.
Bu, ABD'deki seçmenlerin, yeni seçilen kamu görevlilerinin siyasi tıkanıklığı derhal çözeceği ve ülkeye normalliği geri getireceği konusunda herhangi bir yanılsamaya sahip olduğu anlamına gelmiyor. Trump'ın görevdeki son iki yılında geceyi sessizce geçirmesi pek olası değil ve Demokratların büyük, cesur ilerlemeler kaydetme konusunda beceriksiz fırsatlar konusunda bir geçmişi var. Ancak Trump dönemini karakterize eden nihilizmin yerini geleceğe katılım ve yatırımın aldığını görmek canlandırıcı oldu. Bazılarının Barack Obama'nın ilk seçimiyle karşılaştırdığı bir his bu. Kongre üyesi Alexandria Ocasio-Cortez'in bizzat kendisinin kitlesel siyasi değişimin güçlenmesine yardımcı olan genç seçmenlere söylediği gibi: "Y kuşağının utancını... bu ciddiyeti anlamak istiyorsanız, dün gece tüm koltukları devirdiğimizi, üstüne üstlük şimdiye kadarki ilk Siyahi başkanı seçtiğimizi ve bunun da ötesinde siz