Florence Pugh'a göre Denis Villeneuve'ün şaşırtıcı derecede tuhaf ve nefes kesici evreni, George Lucas'ın kahramanca uzay operasının eşdeğeridir. Umalım ki olmasın Çok eskiden, çok uzaklarda, 1970'ler denilen bir galakside çocuklar isyana katılmanın, bir prensesi kurtarmanın ve Ölüm Yıldızı'nı havaya uçurmanın hayalini kuruyorlardı. Kozmik çay yapraklarına dikkatle bakıldığında, nevrotik bir altın kahyaya, istasyonunun üzerinde fikirleri olan bir çöp kutusuna ve anlaşmazlığa karşı çok düşük toleransı olan iki metrelik yürüyen bir tüylü halıya hiçbir kötülüğün dayanamayacağı hemen anlaşılıyordu.
Florence Pugh'un önümüzdeki ay yayınlanacak Dune: Üçüncü Bölüm öncesinde, Dune'un kendi neslinin Yıldız Savaşları olduğuna dair son beyanını değerlendirirken bunu hatırlamakta fayda var. Ve sonra eğer gerçekten haklıysa başımızın ne kadar büyük belada olabileceğini merak ediyorum. Pugh New York Times'a neşeyle şunları söyledi: "Sanırım sinemaya gitmeyi geri getirdiler. İkinci [Dune] ne olaydı". “Bizim nesillerimizin Star Wars türü olduğunu bildiğimiz bir şeyin parçası olmak çok güzeldi.”
Bunu bir anlığına düşünün. George Lucas'ın uzay operası, arkadaşlarını kurtarmak ve galaksiyi tiranlıktan kurtarmak isteyen bir kahramanla övünüyordu. Denis Villeneuve'ün Dune'u bize, başka birinin çölüne gelen ve kendini büyüklüğüne öylesine fanatik bir şekilde adamış kişisel bir orduya sahip olan genç bir aristokratı anlatıyor ki, hâlâ onun tamamen delirmiş olup olmadığını kontrol etme zahmetine giren tek kişi kız arkadaşı gibi görünüyor. Star Wars'un, duygularınıza güvenmenizi isteyen belirsiz bir Budist mistik düzeni vardı. Dune'da, genetik profili uğursuz uzay rahibelerinden oluşan komite tarafından henüz onaylanmamış herhangi birine karşı hisler beslemekten vazgeçmenizi tercih edecek bir şey var. Eğer modern çağın tanımlayıcı kozmik fantazisi buysa, bu bizim hakkımızda ne söylüyor?
Pugh'un benzetmesi, üzerinde düşündükçe daha da tuhaflaşıyor. Lucas, çöl gezegeni Tatooine'i hayal ederken Frank Herbert'in 1965 tarihli orijinal kitabından büyük ölçüde yararlanmış olabilir, ancak iki destan, evrene dair belirgin şekilde farklı görüşler sunuyor. Orijinal Star Wars üçlemesi, milyarlarca ölümden sorumlu bir rejimde güçlü bir dişli olmasına rağmen, ana kötü karakterinin sonuçta kurtarılmaya değer olduğuna inanmamızı istiyordu. Dune ise tam tersi yönde acımasızca akıyor.
Gelecek ayın Üçüncü Bölümü, bu destanın seçtiği kişinin, Timothée Chalamet'in Paul Atreides'inin aslında daha iyi saçlı Darth Vader olduğunu keşfedeceğimiz nokta olabilir. Ancak tüm bunlar sona eriyor ve oyuncular, Villeneuve'ün finalinin Herbert'i körü körüne takip etmeyebileceğini, galaksiyi kapsayan faşist bir süper gücü bir şekilde alaşağı eden bir grup oyuncak ayının yer alması ihtimalinin düşük olduğunu ima ediyor. İlk iki filmi izlemiş olmamızdan, Paul'un iktidara yükselişini takip edebilecek dehşetleri önceden görmüş olduğunu biliyoruz. Olası gelecekleri görebilme yeteneği, üçüncü bölümün özellikle rahatsız edici bir ihtimal olduğu anlamına geliyor: felaketi öngörebilen ancak yine de onu önleyemeyen bir yönetici. Kaderinde herkesi kurtaracak gibi görünen çocuk, her şeyi yok edebilecek adama dönüştü.
Dune'un Star Wars'u çoktan mağlup ettiği bir bölüm var: Villeneuve'ün filmleri kesinlikle şaşırtıcı görünüyor. Lucas bize ikiz güneşler, devasa İmparatorluk savaş gemileri ve Ölüm Yıldızı'nı verdi, ama aynı zamanda bize hiçbir belirgin neden olmadan ön planda dolaşan CGI uzay yaratıklarını da verdi, neredeyse tamponlandığını görebileceğiniz dijital bir Jabba ve yalnızca programcısının sevebileceği bir yüze sahip bir Sarlacc çukuru. Villeneuve'ün üniversitesi