Bazıları A Court of Thorns and Roses gibi kitapları sadece tür kurgu olarak görmezden geliyor. Ancak zevk için okumanın kendine has sihirli bir gücü var Fitness fenomenleri bize "yaz vücutlarının kışın oluştuğunu" söylemeyi çok seviyorlar ve vay be, son üç soğuk ayı güney yarımkürede derin bir hazırlık aşamasında geçirdim. Titiz bir e-tablom vardı. Her şeyi askeri hassasiyetle takip ettim. Kendime kendimi adadım ve hedeflerim için fedakarlık yaptım. Ancak sonuçta altılı paket karın kasları ve en zorlu tanıdıklarla bir akşam yemeği sohbetini taşıyacak kadar güçlü bir sırt elde etmedim. Dikenlerin ve Güllerin Divanı serisinin uzun zamandır beklenen altıncı kitabının beklentisiyle, Sarah J Maas'ın (kısa romanlar dahil) toplam 16 kitaptan oluşan arka kataloğunun tamamını tüketmek gerekiyordu. Kendimi Maasverse'e balıklama atladım ve birçok okuyucu gibi ben de kendimi... değişmiş bir kadın olarak buldum.
Bir kayanın altında yaşamıyorsanız veya Nobel edebiyat ödülü sahibi Anne Carson (çoğunlukla M.Ö. 500'de yazılmış kitapları okuyan biri) değilseniz, romantik türün son birkaç yıldır (çoğunlukla) Y kuşağı kadınları üzerindeki baskısını gözden kaçırmak imkansızdır. Fantazi ve romantizm öğelerinin bir arada harmanlanmasıyla karakterize edilen ve BookTok'taki çılgın popülaritesiyle kalplerimize ve çevremize fırlatılan romantizm, en çok satanlar listemizde ve sosyal medyada yer alıyor. Sarah J Maas'ın, A Court of Splintered Harmony'nin bu hafta yayımlanmasından sonra 100 milyon kopya satması bekleniyor ve tartışmasız romantizmin en büyük süperstarı. Ne yazık ki, küresel okuryazarlık oranlarının tüm zamanların en düşük seviyesinde olduğu 2026'da bu durum son derece radikal görünüyor. (ABD başkan yardımcısı yakın tarihli bir basın toplantısında “İngilizce yeterliliğini” telaffuz edemedi ve etki sahibi Alix Earle iki hafta önce “hiç kitap okumadığını… belki Dr Seuss” olduğunu ilan etti.)
Madalyonun diğer yüzü ise sevgiyle “The Man Bookers” adını verdiğim okuyucu kategorisidir. Zevkleri akademiktir ve performansa yakındır; zevk için değil bilgi ve mazoşizm için okurlar. Booker ödülü ve çağdaş edebiyatın durumu hakkında, fiziksel medyayla dolu bez çantalar kadar fikirleri olacak; kitap rafları Fitzcarraldo Editions, New York Review of Books ve Dalkey Arşivi'nden ciltlerle dolu. Man Bookers'a tüm iddialılıklarıyla bayılıyorum. Erkek arkadaşım bu kategoriye giriyor ve bu sabah bana kibarca - son derece performanslı bir erkek patron hamlesiyle - "yaklaşık sekiz tek cümlelik roman" okuduğunu bildirdi; bu, bırakın yarı uykulu ve hala yataktayken, herhangi bir zamanda duymak şok edici bir şey. Bu edebiyat tüketicileri genellikle romantizm severlerin 1 numaralı nefretçileridir. Bizi sıradan biri olarak görüyorlar ve Kindle'larımızda "peri pornosu" yuttuğumuz için hemen alay edip bizi azarlıyorlar.
Bunun için şunu söylüyorum: senin derdin ne? Tür kurgusu son derece önemlidir! Tolkien'in, George RR Martin'in ya da Frank Herbert'in büyük bir hayranı olmak dünya çapında kabul edilebilirken neden Sarah J Maas alayla karşılanıyor? Açıkçası hepimiz her şeyi beğenmek zorunda değiliz (kuşkusuz yorumlarda bana hatırlatacağınız gibi), ancak kadın yazarların ve tüketicilerin hakim olduğu bir alt tür, erkek yazarların kutlandığı şeylerle (kudurmuş hayran kitlesi, ayrıntılı dünya inşası, az giyimli büyülü kadınlar) aynı şeyler nedeniyle yargılandığında, kadın düşmanlığını haykırmaktan kendimi alamıyorum. Bahsi geçmişken, kadınların kurgusal modaya yönelmesinde neden şaşılacak bir şey olmadığını anlamak için haberlere bir kez bakmak yeterli.