ve açıkladığı gibi, yas tutmayı değil, hayatını geçirdiğini ve onunla güzel anlar yaşadığını kutlamayı seçti. 5 Kasım Perşembe günü "Better Late" programında konuşan oyuncu, hayatındaki tüm kayıplarla bu şekilde başa çıkmaya karar verdiğini açıkladı. Aynı zamanda depresyonla mücadelesinden ve bir daha araba kullanmamasına neden olan trafik kazasından da bahsetti. Haris Asimakopoulos, annesinin dilediği gibi vefat ettiğine dikkat çekti: "
Annem yok, babam yok. Mart ayında annemi kaybettim. Annemin öldüğü ilk gece cep telefonum oturma odasında kalmıştı. Siz onu kaybetmiş olabilirsiniz ama o, gülümseyerek, ayakta, ağırbaşlı günlerle dolu bir şekilde gitti. Hiçbir şey olmadı ve 86 yaşında vefat etti. Geçen hafta birlikteydik, çok güzel vakit geçirdik. Onu kaybedebilirsin ama onu nasıl kaybettiğini düşündüğünde -çünkü o gitmek istediği yöne gitmiştir- annemi kaybettiğime üzülebilir miyim? Parti verdim ve kutladım çünkü o hayatımdan gitti" dedi ve ekledi: "Yas yastır ve onu içinizde taşıyorsunuz. Annemi unutmuyorum. İnsanları unutmazsın. Ama vakit geçirdiğin insanların yasını tutmak mı? Onları kutluyorsunuz çünkü onlar hayatınızdan geçtiler. Özgürleştiricidir Aktör geçmişte depresyondan bahsetmiş ve bunun hiçbir zaman geçeceğini düşünmediğini ancak bazen kendisini daha iyi hissettiğini söylemişti: "
Bu durumun ortadan kalkmayacağını düşünüyorum. Yani “gitti” diyemeyeceğiniz bir şeydir. Şu anda iyi olduğumu söyleyebilirsin. Her zaman melankoliktim. Depresyon beni daha da duygusallaştırdı Röportajın bir başka noktasında Haris Asimakopoulos, 18 yaşında ehliyetini aldığında trafik kazası geçirdiği için araba kullanmadığını şöyle anlattı: "
18 yaşımda diploma almıştım. Daha sonra Syngrou'da korkunç bir araba kazası geçirdim. Kulüplere gitmedim, Faliro'ya gittim. Biri bana direksiyonun arkasından çarptı ve arka sağ yarım aksı kırdı. Bunu biliyorum. Yani ben frene bastığımda araba iki teker üzerinde gitti ve iki teker üzerinde olduğu için de gidip duvara çarptı. Ben kimseyi öldürmedim diye iyi söylemiyorsunuz... O zamanlar arabalar bugünkü gibi değildi, yenisini alalım diyen bir ailede de değildim. Eskisini tamir ettiler ve "hasarlı olana geri vermeyelim çünkü aile olarak arabamız olmayacak" dediler. Her şey basitti. Yani babam bana arabayı vermedi, cesaretim yoktu... Ben şoför değilim, hepimiz her şey için değiliz