Tarihte kahramanlar ve kötü adamlar aradığımızda politikacılara hizmet eden hikaye anlatıcıları haline geliriz. İki vaka çalışması bunu çok iyi ortaya koyuyor. Biri yaklaşık 2.200 yıl önce hüküm süren Pushyamitra Shunga ile akraba. Diğeri ise 1707'de ölen Babür imparatoru Aurangzeb ile ilgilidir. Öncelikle kaynaklar hakkında küçük bir ders. Tarihçiler iki geniş kanıt türü kullanırlar. Bunlardan biri, kronikler ve dini metinler gibi yazılı hikayelerdir. Diğeri ise binalar, madeni paralar ve yazıtlar (taşa kazınmış kelimeler) gibi fiziksel kanıtlardır. Yazılı hikayeler bize birinin neye inanmamızı istediğini anlatır. Taşların ve madeni paraların sahtesini yapmak daha zordur. İkisi aynı fikirde olmadığında genellikle taş kazanır. Pushyamitra gerçekten Budistlere zulmetti mi? Pushyamitra, son Maurya kralı Brihadratha'nın komutasında bir generaldi. MÖ 185 civarında kralı öldürüp tahta çıktı. Kendisi bir Brahman'dı ve Ayodhya'da bulunan bir yazıt onun Vedik at kurbanı olan ashvamedha'yı iki kez gerçekleştirdiğini söylüyor. Onun bir keşiş katili olarak hikayesi, ölümünden iki veya üç yüz yıl sonra bir araya getirilen Divyavadana: Erken Budist Efsaneleri Koleksiyonu adlı bir Budist kitabından geliyor. Pushyamitra'nın her Budist keşişin başı için 100 dinara teklif ettiğini anlatıyor. Taşlar farklı bir şey söylüyor. Shunga yönetimi altında, Bharhut'taki stupanın oyulmuş bir taş korkuluğu vardı ve geçitlerden biri bunun "Shungaların hükümdarlığı döneminde" inşa edildiğini söylüyor. Sanchi'de eski tuğla stupa genişletildi ve taşla kaplandı. Yüzlerce küçük oyma, her bir sütuna para ödeyen keşişlerin, rahibelerin ve tüccarların adını taşıyor. İnsanlar, keşişlerin avlandığı Budist anıtlarını memnuniyetle inşa etmiyorlar. Aurangzeb'in kayıtları: yıkım, himaye, çelişki 1669'da Aurangzeb, Kashi'deki Vishwanath tapınağının yıkılmasını emretti. 1670 yılında Mathura'daki Keshava Deva tapınağı yıkıldı. 1679'da Ekber Şah'ın gayrimüslimlere uyguladığı bir vergi olan cizyeyi geri getirdi. Saray yazarı Saqi Mustaid Khan, Aurangzeb'in 1707'deki ölümünden kısa bir süre sonra yazılan Farsça bir kronik olan Maasir-i-Alamgiri'de tüm bunları gururla kaydetti. Ancak aynı imparator, Banaraslı Brahminleri koruyan ve Chitrakoot ve Guwahati'deki tapınaklara arazi hibelerini onaylayan fermanlar (kraliyet emirleri) yayınladı. Tarihçi Richard Eaton, Müslüman yöneticiler dönemindeki tapınak yıkımlarının çoğunlukla politik olduğunu buldu: isyancılarla bağlantılı tapınaklar vuruldu, sadık bölgelerdeki tapınaklar bırakıldı. Ve 1867'de İngiliz yetkili Henry Elliot, İran saray tarihlerini tercüme ederken, Hintlilerin İngiliz yönetiminin ne kadar iyi olduğunu görmelerini istediğini açıkça söyledi. En kanlı pasajları seçti. Şimdi iki farklı düşünürü bir araya getirin. Ambedkar, Manusmriti ve Pushyamitra B R Ambedkar, "Eski Hindistan'da Devrim ve Karşı Devrim" adlı tamamlanmamış eserinde Budizm'in yükselişini bir devrim olarak ve düşüşünü Brahminlerin önderlik ettiği bir karşı devrim olarak gördü. Manusmriti'nin bizzat Pushyamitra tarafından, Mauryas'ın Budist devletine karşı Brahmanik devrimin yasa kodu olarak ilan edildiğini savundu. İşte bir sorun. 2005 yılında Manusmriti'nin eleştirel baskısını hazırlayan Patrick Olivelle, metni kabaca MS 2. veya 3. yüzyıla, Pushyamitra'dan yüzyıllar sonrasına tarihlendiriyor. Ambedkar aynı zamanda az önce incelediğimiz Divyavadana hikayesine de güveniyordu. Delhi Üniversitesi'nde ders veren ve 2025'te Rajya Sabha'ya aday gösterilen tarihçi Meenakshi Jain, kanıtları diğer taraftan okuyor. "Tanrıların Uçuşu ve Tapınakların Yeniden Doğuşu"nda (2019), tapınak yıkımının tek bir yeniden doğuşla sınırlı olmadığını savunuyor
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.