Öğrenci Listesi, 1990'larda Milošević rejimini protesto eden benim neslime bunu nasıl yapmamız gerektiğini gösterdi. Cadılar Bayramı'nda, öğrenci liderliğindeki bir hareketin memleketim Sırbistan'daki liberal olmayan, görünüşte yenilmez bir rejimi bir kenara atmasından birkaç gün sonra, Viyana tramvayında oturuyordum ve çeşitli dost canlısı ve kötü niyetli canavarların etrafıma girip çıkmasını izliyordum. Cadılar, şeytanlar ve tek boynuzlu atlar kibarca kendi partilerine doğru ilerliyorlardı. Bütün canavarlar süslü elbise giymez. O akşamın ilerleyen saatlerinde bir Sırp restoranının önünden geçtim; Önünde huysuz görünüşlü bir grup adam duruyordu. Sigara içiyor, tükürüyor ve küfür ediyorlardı. Sert, umursamaz tavrını, yolsuzluk kokusunu, şiddet eğilimini tanıdım. Ama sanki hayatları sona eriyormuş gibi görünüyorlardı. Bu adamlar Sırbistan'da gerçekleşmekte olan devrimin kaybedenleridir. Kaçakçılık yolları ve anlaşmaları tehdit altında. Suç ağları artık çalışmıyor.
Korkutma gücünü kaybetmiş başka öcüler de var. David Lynch'in Dune filmindeki Baron Vladimir Harkonnen'in bizim versiyonumuz olan büyük liderleri Aleksandar Vučić'in etrafında toplanan sümüksü neoliberal uzaylılar. Belgrad'da assendvičari veya "sandviç insanları" olarak bilinen zavallı ve kimsesiz yaratıklar, çünkü hükümetin onları bir sandviç karşılığında siyasi mitingler için işe almasına izin veriyorlardı.
HattaĆaciland düştü. İki yıl süren öğrenci protestoları sırasında, Vučić'in Sırp İlerleme Partisi'nin sözde destekçileri Belgrad'ın merkezindeki Pionirski Parkı'nda toplandı. Vučić, onların protesto etmek yerine okumak isteyen gerçek öğrenciler olduklarını iddia etti. Novi Sad'da birisi "Öğrenciler, okula dönün!" yazısını püskürttü. bir duvarda ama öğrenciler için olan kelimeyi yanlış yazmışım, đaci,asćaci. Astroturfing yapan hükümet yanlısı öğrencilerin kampı böylece Ćaciland olarak bilinmeye başlandı. Belgrad'ın ortasında, ceplerinde taş olan kukuletalı ork ordularını sürekli serbest bırakmakla tehdit eden küçük bir Mordor'du. Bütün bu canavarlar geceye sürgün edildi. Geçtiğimiz iki yılda öğrenci hareketi Sırp nüfusunu harekete geçirmeyi başardı. Üniversiteleri ablukaya aldılar, ilginç düz yapılar kurdular.
Seçimlerde Öğrenci Listesi için oy kullanmak üzere Viyana'da sıraya girdiğimde, dost canlısı bir öğrenci bana hareketin genel kuruldan genel toplantıya, mega genel kurul toplantısına kadar nasıl büyüdüğünü ve nasıl herhangi bir lidere dayanmadığını anlattı. Medyada tek bir yüzün en fazla iki kez yer almasına izin veriliyordu ve birisi fazla öne çıkma tehdidinde bulunduğunda, bu kişi çevreye geri itiliyordu. Benim kuşağımın öğrenci protestocuları (1990'larda Milošević rejiminin çöküşü sırasında protesto edenler) farklıydı. Medyamız radyoydu, özellikle B92. Uyuşturucularımız elimize geçen her şeydi. Kozmopolit ile milliyetçi, şehir ile kırsal, şehir ile kırsal arasındaki ayrımlara inanıyorduk.
Biz de bir tür canavardık: sürüler halinde ortaya çıkan ama her biri kendi yolunda sendeleyerek ilerleyen bireyci zombiler. Nadir bir alt kültüre ait olmak bizim için önemliydi. En sevdiğimiz gruplarla baş başa kalana kadar müzik zevklerimizi geliştirdik. Savaşlar kolektif adımıza ve irademiz dışında yürütüldüğü için, kişisel bakış açımızı yansıtmayan herhangi bir grubu hemen terk etme eğilimi geliştirdik. Artık bireysel başarılarımızla dünyada biraz amaçsızca dolaşıyoruz.