Arjantin'de liyakat kelimesi, sonunda onu yoksullaştıran bir tartışmanın ortasında kaldı. Bazıları için buna başvurmak kökendeki eşitsizlikleri göz ardı etmek anlamına geliyor; Diğerleri için sonuçlardaki herhangi bir farklılığı açıklamak için bundan bahsetmek yeterlidir. Her iki konum arasında daha önemli bir soru kaybolmuştu: Toplum olarak kapasiteye, hazırlığa ve uygunluğa nasıl bir yer vermek istiyoruz. Anayasamız uzun zaman önce kamu işlerine erişimin uygunluğa göre yönetilmesi gerektiğini kararlaştırdı. Ulusal Anayasa'nın 16. Maddesi, son derece eşitlikçi bir kural oluşturmak için kan ve doğum ayrıcalıklarını sona erdirdi: hiç kimse soyadına, sosyal konumuna veya iktidara yakınlığına göre değil, bunu uygulama becerisine göre bir pozisyona erişemez. Bu, cumhuriyetçi ve ilerici düşüncenin bir zaferiydi çünkü köken ayrıcalıklarını sorgulamamıza olanak sağladı. Bugün eşitlik adına bunu mümkün kılan ilkelerden birinin tartışılıyor olması çelişkilidir. Sorun, liyakat eşitliğin düşmanı olarak sunulduğunda ortaya çıkıyor. İnsanlar aynı yerden başlamazlar ve bir gidişatın arkasında var olan fırsatlar dikkate alınmadan analiz edilemez. Hukuk düzenimiz dezavantajlı durumları düzeltmeye yönelik olumlu eylemleri tanır. Bunlar fırsatları genişletmek için meşru araçlardır ancak uygunluk şartının yerini almamalıdırlar. Arjantin'de liyakat dışında her şey için kota var gibi görünüyor. Erişim mekanizmaları oluşturma konusunda endişeleniyoruz, ancak bir sorumluluğu üstlenmek üzere gelenlerin bu sorumluluğu yerine getirmek için gerekli hazırlığa sahip olmalarını nasıl garanti altına alabileceğimizi çok daha az tartışıyoruz. Fırsat eşitliği ve mükemmellik birbirini dışlamamalı, tamamlamalıdır. Yetenek belirli bir sosyal sınıfa ait değildir. Öte yandan, onu geliştirme fırsatları derinden çevre tarafından koşullandırılmıştır. Kaynakları olan bir aile daha iyi okullar, öğretmenler, diller veya iletişim ağları arayabilir. Olağanüstü bir kapasiteyle doğan ancak bu destekten yoksun olanlar, bazı kurumların onları tespit edip onlara eşlik edebilmesine çok daha fazla bağımlıdır. Bu olmadığında kayıp sadece bireysel değildir. Aynı zamanda sosyaldir. Bu nedenle eşitlik politikalarını sadece asgari taban üzerinden düşünmek yetersizdir. Fırsatları genişletmeyi amaçlayan bir toplum, aynı zamanda olağanüstü yetenekler geliştirebilen ve bunu yapmanın yolunu bulamayan kişilere de ilgi göstermelidir. Kitlesel eğitim ortak parametrelere yanıt verir, ancak daha hızlı öğrenen veya benzersiz bir yetenek gösteren öğrenciyi ihmal etme riski taşır. 26.206 Sayılı Milli Eğitim Kanunu'nun 93. maddesinde halihazırda özel yetenek veya yeteneklere sahip öğrencilerin belirlenmesi ve onlara eşlik edilmesi için programlar öngörülmektedir. Norm mevcuttur; Sürdürülebilir bir politikaya dönüştürülmesi gerekiyor. Kabul edilebilir bir itiraz var: Liyakat dediğimiz şeyin büyük bir kısmı önceki koşulları yansıtıyor. Sınavlar ve yollar tamamen tarafsız değildir. Pierre Bourdieu, eğitim sisteminin, kısmen miras alınan kültürel sermayeden gelen şeyleri nasıl liyakat olarak kutsayacağını gösterdi; Michael Sandel, toplumsal farklılıkları ahlaki açıdan meşrulaştıran meritokrasiyi sorguladı. Ancak bu uyarılardan, liyakatten vazgeçmemiz gerektiği değil, daha ziyade liyakat ölçümünde daha titiz olmamız gerektiği sonucu çıkar. Orijinal eşitsizlikleri tanıma
Küresel Brifing Yükleniyor...
Dünya basınından Türkiye ve küresel merkez bankaları hakkındaki en kritik 24 saatlik gelişmeler özetleniyor.