Jeopolitik analisti ve tarih araştırmacısı Giorgio Livas, Jeopolitik Haberleri'nde (notiziegeopolitiche.net) şöyle yazıyor: "Soğuk Savaş'ın başlangıcından sonuna kadar Türkiye, NATO'nun en güvenilir müttefiki ve İsrail'in en değerli dostuydu." Giorgio Livas, Sergio Romano'nun* jeopolitik tanımının Ankara'nın iki kutuplu çatışma sırasında Batı stratejik mimarisinde oynadığı rolü etkili bir şekilde yansıttığını belirtiyor ve şöyle devam ediyor: "Kıbrıs'taki 1974 krizi sırasında Türkiye'nin merkezi konumu özellikle net bir şekilde ortaya çıktı" "1974 Kıbrıs krizi sırasında Türkiye'nin merkezi konumu özellikle net bir şekilde öne çıktı" (Türklerin Kıbrıs'ı işgalinden fotoğraf)
Önemi yalnızca askeri yeteneklerinden değil, her şeyden önce coğrafi konumundan kaynaklanıyordu: Atlantik İttifakının güneydoğu tarafında, Sovyetler Birliği sınırında, Karadeniz'e erişimi kontrol eden ve Orta Doğu'ya yakın. Kıbrıs'taki 1974 krizi sırasında Türkiye'nin merkezi konumu özellikle net bir şekilde ortaya çıktı. Beyaz Saray tutanaklarında yer aldığı söylenen ve Yunanistan ile Türkiye arasında bir çatışma olması durumunda Washington'un Ankara'yı en önemli müttefik olarak göreceğini belirten açıklama, açık bir mantığı özetlemektedir: Bir ülkenin stratejik önemi, müttefikleriyle olan siyasi farklılıkların önüne geçebilir. ABD'nin krizle ilgili diplomatik belgeleri, Henry Kissinger ve Ford yönetiminin, iki NATO üyesi arasında İttifak'ın güney kanadını tehlikeye atacak bir çatışmayı önleme önceliğini doğruluyor.
Dolayısıyla Türkiye Batı'nın ileri bekçisiydi. Moskova'ya karşı muhalefeti manevra alanını kısmen sınırladı, ancak aynı zamanda ona önemli bir müzakere avantajı da sağladı. Ankara, ABD'nin göz ardı etmekte zorlanacağı bir rol üstlenebilir. Soğuk Savaş'ın sona ermesi bu avantajı ortadan kaldırmadı. Koşullarını değiştirerek Türkiye'nin coğrafi konumunu kademeli olarak bir siyasi özerklik aracına dönüştürebildiği bir aşamayı başlattı. İki kutuplu çatışmanın sona ermesi, müttefikler arasındaki rekabeti ortadan kaldırmadan NATO'yu ana tarihi rakibinden mahrum etti. Balkanlar'daki savaşlar, Irak'ın işgali, Orta Doğu'daki krizler ve son dönemde Rusya-Ukrayna çatışması, Türk dış politikasının işleyiş bağlamını giderek değiştirmiştir.
Ankara çoğulcu olarak tanımlanabilecek bir eylem planı geliştirdi: NATO üyeliğini sürdürmek, Avrupa ile ekonomik bağları sürdürmek, Moskova ile müzakere etmek ve bölgesel güçler ve Batılı olmayan aktörlerle ilişkiler geliştirmek. Bu mutlaka eşit mesafe veya tarafsızlık anlamına gelmez; daha ziyade birçok farklı muhatap aracılığıyla manevra alanı aramak anlamına gelir. Rusya ile ilişkiler bunun tipik bir örneğidir. Ankara ve Moskova bazı senaryolarda karşıt taraflarda yer alıyor ancak diyalog kanallarını ve ekonomik ve enerji işbirliği biçimlerini sürdürüyorlar. "Türkiye'nin Atlantik İttifakına girişi, Türk dış politikasına otomatik olarak boyun eğmek anlamına gelmez" (Fotoğraf: Reuters/Elizabeth Frantz, Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Ern ile birlikte)