Kayıtlı öğe sayınızın maksimum sınırına ulaştınız.
Eklemeye devam etmek için kaydedilen listenizden öğeleri kaldırın.
Benimle aynı yaştaki bir adamın, neden "geleneksel bir eş" (trad wife) istediğini bana kibarca anlatmasını dinlerken bacaklarımı sivrisinekler ısırıyordu. Tayland'da benimle aynı tatil beldesinde, aynı konaklama yerinde kalan ve aynı fitness kampına katılan 24 yaşında Polonyalı bir uzaktan kod yazıcı olan bu adam, bir gün tam anlamıyla bir aileye bakabilmek için olabildiğince çok para biriktirdiğini söyledi.
"Paramı iyi yatırırsam ve harcamazsam, bunu karşılayabilirim" diye açıkladı.
Ben şöyle karşılık verdim: "Bundan nefret ederdim, finansal olarak birine bağımlı olmak."
Garip bir şekilde bana baktı ve bir erkek olarak bunun zorunlu bir rol olduğunu hissettiği için aynı fikirde olmadığını söyledi.
Kararlı bir tonla, "Karımın evde kalmasını ve aileyle ilgilenmesini istiyorum" dedi.
Bir süre sessizce orada öylece durduk. Açıkçası ortak noktalarımız olmasına rağmen söyleyecek başka hiçbir şey bulamadım ve artık bacaklarım ısırıklarla kaplanmıştı. Kulübeme geri döndüm ve gezinin geri kalanında bir daha konuşmadık.
Belki de fikir ayrılığımız kültürel kaynaklıydı. Ancak erkek merkezli (manosphere) zehirli söylemlerin her yaştan Avustralyalının algoritmalarına ayrım gözetmeksizin düştüğü bu kadar küreselleşmiş bir toplumda, o sanki ne yazık ki bildiğim bir dilde konuşuyormuş gibi hissettim.
Bu durum, aşırı sağcı aşırılık yanlısı Andrew Tate'in dünya görüşlerini yansıtıyordu. Kendini kadın düşmanı ilan eden bu kişi 2022'de ilgi görmeye başladığında kadınların nasıl da tehlike çanı çaldığını hatırlıyorum. Ayrıca onun kısa süren popülaritesinin, mesajının sessizce kimlerde yankı bulduğunu hesaba katmadan, küçük bir erkek grubunu temsil ettiğini düşündüğümü de hatırlıyorum.
Sırt çantasıyla gezerken genç erkeklerle tanışmak ilginç bir deneyim oldu. Birçoğunun ırkçı veya kadın düşmanı olduğu ortaya çıktıktan sonra göç, cinsiyet rolleri, çeşitli savaşlar gibi her türlü siyasetten kaçınmanın ve kesinlikle günlük aktivitelere odaklanmanın en iyisi olduğunu fark ettim.
Her zaman genç Avustralyalı erkeklerin o kadar da aşırı olmadığını düşünerek eve dönerdim.
Günümüzde, okul bahçelerinde ve spor camiasında işlenen cinsel saldırı iddialarına ilişkin manşetler bana burada da işlerin güvenli olmadığını söylerken, kendi yaşıtlarımdaki erkeklerle yapılan sohbetlerde bu konulardan kaçındığımı fark ediyorum.
Belki de dünyanın dört bir yanındaki genç erkekler, kadınların cinsel organlarını ellemesiyle övünmesine rağmen Donald Trump'ın ABD başkanı olmasını, kadınlar hakkında bu şekilde konuşmak ve onları bu şekilde görmek için yeşil ışık olarak gördüler. Trump, geçen yıl Epstein ile olan ilişkisi hakkında soru soran bir Bloomberg muhabirine "sessiz ol, sessiz ol, domuzcuk" diyerek görünüşleri üzerinden kadın gazetecilere hakaret etmeye devam ediyor.
Sydney Swans oyuncularından oluşan bir grubun uygunsuz olduğu iddia edilen cinsel davranışları medya fırtınası kopardı ve genç erkeklerin kadınlara karşı tutumunu bir kez daha gündeme getirdi. Bu tür davranışlar diğer spor dallarında da cirit atıyor.
Geçtiğimiz kasım ayında Penrith Panthers oyuncusu Brian To'o'nun, kendi Instagram hikayesinde yüklediği fotoğraflar üzerinde takım arkadaşlarının kız arkadaşları hakkında müstehcen yorumlar yaptığı iddia edilmişti. To'o'nun kaptan Nathan Cleary'ye ait bir fotoğrafın altına, Matildas yıldızı ve Manchester City oyuncusu Mary Fowler hakkında "The Fowler Slayer" (Fowler Katili) şeklinde yorum yaptığı iddia edildi.
Her gün bu dünyada yolunu bulmaya çalışan genç bir kadın olarak – bunu haberlerde okurken, sırt çantasıyla gezerken kıyılarında dolaşırken ya da çöpçatanlık uygulamalarında elemek zorunda kalırken – tükendim. Bıkkınlık hissediyorum. Eğer babalar bunlar olacaksa, çocuk yapmamayı seçen artan yüzdeye ait olup olmadığımı merak ediyorum.
En kötü kısmı ne mi? Kadın düşmanlığına karşı hissizleştiğimi hissediyorum; bu, hem ona daha sık maruz kalmanın hem de...