Otuz yıl. Seksen yıl, hatta 90. Salı günkü ara seçimlerde Demokrat adayların kazandığı Senato koltuklarından başsavcılığa kadar bazı pozisyonlarda onlarca yıldır mavi bir yolcu bulunmuyor. Bu seçimin sonucu, 2018 ara seçimlerinden bile daha fazla, önümüzdeki yıllarda Amerikan siyasetini ve politikasını yeniden şekillendirebilir. Ancak Demokratlar kazanımlarından en iyi şekilde yararlanmak istiyorlarsa hırslı, hatta cüretkar olmalılar. Önümüzdeki haftalar sayısız sıcak değerlendirmeyi, derinlemesine incelemeyi ve veri analizini beraberinde getirecek. Demokratlar bunu nasıl başardı? Kansas, Güney Carolina ve Teksas gibi eyaletlerdeki başarılarının sırrı neydi? Hangi geleneksel olarak “kırmızı” seçmen grupları “mavi”ye döndü? Ancak ara dönem sonuçları, son on yılda ABD politikalarının çoğunda olduğu gibi tek bir sabite dayanıyor: Donald Trump.
Trump, MAGA döneminin alfa ve omegasıdır. Amerikalıların karşı karşıya olduğu satın alınabilirlik krizinin sorumluluğu (son seçimlerin en büyük önceliği) doğrudan onun omuzlarına düşüyor. Kaotik ticaret savaşları, ülke çapındaki büyük şirketler, küçük işletmeler ve sıradan tüketiciler için maliyetleri artırdı; tarifelerin bir sonucu olarak çoğu ürünün fiyatı yaklaşık yüzde 3 arttı. İran'da tercih ettiği savaş (2025'te ülkenin nükleer tesislerinin bombalanmasından, jeopolitik kargaşayı körükleyen ve Şubat 2026'dan bu yana Hürmüz Boğazı'ndaki trafiği durduran büyük ölçekli saldırılara kadar) özellikle gübre ve dizel yakıt fiyatlarının daha da artmasına neden oldu.
Sonuç, Trump'ın çekirdek seçmen kitlesini, yani beyaz kırsal seçmenleri yabancılaştırmak oldu. Trump'ın, petrol ve gaz endüstrisinin "lanet olası bir servet" elde etmesiyle övünmek yerine, eylemleri nedeniyle mücadele eden insanları tamamen görmezden gelmesinin bir faydası yok. Davranışları giderek istikrarsızlaşırken, destekçilerinin önemli bir kısmı artık bıktı. Birçoğu Salı günü evde kalırken, bazıları Demokratlara oy verdi. Bağımsız seçmenler ise ezici bir çoğunlukla Demokratlara destek verdi. Ancak bu sonucu körü körüne kutlamak yerine, gelen çoğunluğun bunu uyarıcı bir hikaye olarak görmesi gerekiyor. Bu kararsız seçmenler artık olumsuz yönde kutuplaşmış durumda: En az üzüldükleri partiye oy veriyorlar. Eğer ortalıkta kalmaya ikna olmazlarsa 2028'de kolaylıkla Demokratların aleyhine dönebilirler.
Seçim sonucunu şekillendiren ana değişken Trump'a duyulan öfke olsa da Demokratlar, çoğu önemli yarışta adaylarının yüksek kalitesinden yararlandı. Kansas, Pensilvanya ve Teksas gibi eyaletlerde adaylar yerel ruhu bunalmış seçmenlerin öfkesiyle eşleştirdiler. Burada Demokratlar bir kez daha yanlış ders alma riskiyle karşı karşıya: Partinin ılımlı kanadı eyaletleri kırmızıya çevirerek övgü topladığında, ABD'nin düzen karşıtı, popülist bir ekonomik çağda kaldığını görmezden geliyor.
Teksas Valisi seçilen Gina Hinojosa gibi Demokratların kazananlarının çoğu, kendilerini popülist olarak tanımlayanlar. Seçimden önce New York Times'a konuşan Hinojosa, kültürel meselelere odaklanmanın bir tuzak olduğunu ve seçmenlerin 2026'da aradıkları şey olmadığını gözlemledi. Daha sonra Teksaslıların ekonomik kaygılarına odaklanan bir kampanya yürüttü ve son 12 yılını siyasi ve idari otoriteyi kendi ellerinde yoğunlaştırarak, zengin ve kurumsal bağışçılara dalkavukluk yaparak ve eyaletin kongre bölge haritalarını Cumhuriyetçilerin lehine çevirerek geçiren Greg Abbott'u devirdi. Popülizm, özellikle de ekonomik popülizm, profesyonel Demokratlara saman nezlesi veriyor. Estetik açıdan itici buluyorlar ve ben