Geçtiğimiz yıl Güney Kore'de Ekim ayında yaptıkları toplantıda, ABD Başkanı Donald Trump ve Çin Devlet Başkanı Xi Jinping, ihracat kısıtlamaları konusundaki karşılıklı hassasiyetin farkına vararak, birbirlerine uyguladıkları en acımasız önlemlerden bazılarını askıya alma konusunda anlaştılar: Çin yapımı gemilere yönelik ABD liman ücretleri ve nadir elementler üzerindeki Çin ihracat kontrolleri. Ayrıca zirve düzeyinde görüşmelerin devam edeceğini de duyurdular. Liderler daha sonra iki kez bir araya geldi: Trump Mayıs ayında Pekin'i ziyaret etti, Xi ise Eylül ayında Washington'u ziyaret etti. Bu ayın sonlarında Shenzhen'de yapılacak Asya-Pasifik Ekonomik İşbirliği (Apec) zirvesinde tekrar bir araya gelmeleri bekleniyor. Bazı analistler stratejik empatinin, hatta belki de işbirliğinin gelişini ilan ettiler. Ancak gerçekler bu kadar iyimser olmayı pek gerektirmiyor. Çin yükselen güç olmaya devam ederken, ABD göreli düşüşte olan güç olmaya devam ediyor.
Siyaset bilimci Graham Allison, Atina ve Sparta'yla bir benzetme yaparak bu çıkmazı "Thucydides Tuzağı" olarak tanımlamıştı. Tıpkı Atina'nın Sparta'ya göre yükselişinin Peloponnesos Savaşı'na yol açması gibi, Çin'in artan gücü de onu Amerika ile çatışmaya sokabilir. Ancak Allison, büyük stratejinin formüle edilmesinde ve dolayısıyla rekabetin yoğunluğunun belirlenmesinde siyasi liderliğin rolünü gözden kaçırdı. Sparta Kralı Archidamus, şehir devletinin hedeflerini Atina'ya tek başına kara seferi yoluyla empoze edemeyeceğini kabul ederek barışı, deniz gücünün gelişmesini ve göreceli güç dengesinin Sparta için daha uygun olacağı daha sonraki bir aşamada Atina ile müzakerelerin yenilenmesini savundu. Ne yazık ki Antik Yunan'da Thukydides'in basiretli bir devlet adamı olarak tanımladığı Archidamus, derhal savaş talep eden demagojik efor Sthenelaidas karşısında tartışmayı kaybetti.
Bugün nükleer güçler arasındaki topyekün savaş intihar demektir. Washington ve Pekin, doğrudan askeri çatışma eşiğinin altında ne kadar yoğun rekabet edeceklerine karar vermeli. Ancak bu eşiğin altındaki rekabetin yelpazesi oldukça geniştir. Saldırgan sonunda vekalet savaşları, iç siyasi düzeni baltalamak için tasarlanmış operasyonlar, açıklanmayan sabotajlar ve stratejik açıdan önemli sektörlerde rakibin ticari konumunu zayıflatma çabaları yatıyor. Hong Kong merkezli CK Hutchison Holdings'in Panama limanlarından çıkarılmasını ve Venezüella'daki Çinli petrol şirketlerinin dahil olduğu sözleşmelerin iptal edilmesini düşünün. Güvenilir ikinci saldırı yeteneklerine sahip iki nükleer güç, gri bölgedeki yoğun çatışmayı ortadan kaldırmadan doğrudan savaştan kaçınabilir.
Şimdilik her ikisi de bu yelpazenin daha az çatışmacı tarafını seçmiş gibi görünüyor ve bir yumuşama dönemi başlatıyor. Dayanıklılığı, ekonomik kırılganlıklarını azaltıp azaltamayacaklarına (nadir topraklarda ABD ve gelişmiş yarı iletkenlerde Çin) ve liderlerinin her birinin saygı duyması gereken "hayati temel çıkarlar" üzerinde anlaşıp anlaşamayacağına bağlı olacaktır. Çin bunu 2013'te denedi. Sunnylands zirvesinde Xi, dönemin ABD Başkanı Barack Obama'ya "yeni bir büyük ülke ilişkileri modeli" kapsamında iki ülkenin birbirinin hayati çıkarlarına saygı duymasını önerdi. Her ne kadar Obama başlangıçta anlayışlı görünse de, Amerikan dış politikası kurumu sonunda onu öneriyi reddetmeye ikna etti. Bugün Pekin, Trump'la bir fırsat görerek bu teklifin ruhunu yeniden canlandırmış görünüyor. Trump'ın giderek daha çok bir pazarlık kozu olarak gördüğü Tayvan'a ilişkin açıklamaları Amerikan dış politika yapısını tedirgin etti. Eylül ayında Xi, Trump'tan Tayvan'a bağımsız olarak karşı çıkmasını istedi