Daha sonra okumak veya başvurmak üzere favori makalelerinizi ve hikayelerinizi favorilerinize eklemek ister misiniz? Bağımsız Üyeliğinize bugün başlayın. Amerika, Tahran'da rejim değişikliği yaratmayı umarak İran'la savaşa girdi. Birkaç ay sonra tek rejim değişikliği Washington DC'de gerçekleşti. Birdenbire ve neredeyse tüm beklentilerin aksine, Başkan Trump bir değişiklik olsun diye acımasızca kendisine lakap takılıyor: Artık o, tıpkı Disney orijinali gibi etrafındaki dünyanın tam kontrolünü elinde tutmayan "topal ördek Donald"dır. Durum böyle olunca Bay Trump, dışişleri bakanı Marco Rubio'yu çok daha uzun süre yanında alamayabilir. Bay Rubio, on yıl önce Beyaz Saray'a adaylığı sırasında Bay Trump'la çatışmıştı, ancak o zamandan bu yana Ukrayna ve İran'la ilgili bazı önemli müzakerelerde çoğunlukla dışlanmış olsa da, ulusal güvenlik danışmanı ve sadık bir dışişleri bakanı olarak hizmet edecek kadar kendini toparladı.
Bu da aynı şeyi kanıtlayabilir. Bay Rubio'nun şu anda "istifa nöbetinde" olduğu bildiriliyor. Bay Rubio, gerçekçi bir şekilde, halen dışişleri bakanı iken Bay Trump'ın yerine geçmeyi öne süremez; ancak yönetime bağlı olmak, kendisini kendi adamı olarak sunma yönündeki her türlü çabayı yalnızca zayıflatabilir. Bay Rubio henüz batan gemiden atlayamadı. Ancak Trump deneyinin başarısız olduğu, Trump döneminin sona erdiği ve bunun tamamen kendisinin suçu olduğu açık. Başkan yardımcısı JD Vance, sosyal medyadaki bir gönderisinde bundan daha az otorite olmadığını söyledi. Bu hafta Amerika Birleşik Devletleri'ni kasıp kavuran "bluenami" üzerine düşünen Bay Vance açıkça şunları söyledi: "Kaybetmemizin nedeni savaştır."
Amerika'yı İsrail ile İran arasındaki daha önce sınırlı ve özel olan çatışmaya kimin sürüklediğini söylemesine gerek yoktu. Bay Vance, kendini korumak amacıyla, başkanın bunu kabul ettiğini ekledi ki bu doğru, ancak Bay Trump, İran'ın nükleer kapasitesini silahsızlandırdığı için kararından pişman olmadığını söyledi, bu da en azından tartışmalı bir nokta. Savaş devam ederken, Bay Trump'ın her şeyi tekrar yapıp yapmayacağı önemli değil ve kimse başkanın zafer ilan edip anlaşmasız geri çekilip çekilmeyeceğini (açık bir yenilgi) ya da ara sıra İran'ı yeryüzünden silme tehdidini gerçekleştirip gerçekleştirmeyeceğinden emin değil.
Demokratların zaferinin ölçeği netleştikçe bir varil petrolün spot fiyatı yüzde 15 civarında düşerken, piyasalar başkanın bu durumda saldırmayacağını, kendi yetkilileri ve çok daha iddialı bir Kongre tarafından dizginleneceğini varsayıyor. Öyle ya da böyle İran'daki savaş tarihe karışıyor gibi görünüyor. Zamanla ilgili. Aynı şey Cumhuriyetçi Parti'de patlamaya başlayan iç savaş için söylenemez. Bay Vance'in, 1974'teki Watergate sonrası tepkiden bu yana bir iktidar partisi için en kötü ara seçim olan Korkunç Salı günü yaşanan tarihi kayıplarla ilgili tartışmaya hızlı müdahalesi, talihsiz savaşın ve bunu takip eden Amerikan haneleri, çiftlikleri ve işletmelerinin tüm sonuçlarının suçunu üstlenmekten kaçınmaya yönelik oldukça çıplak bir girişimdi. Her ne kadar Bay Vance'in, İsrail'in bombalama kampanyasına katılma kararından önce yapılan veraset tartışmaları sırasında dikkatli olunmasını tavsiye ettiği herkesin bildiği bir sır olsa da, bu işe yaramayacak.
Ancak Bay Vance kolektif sorumluluktan kaçamaz ve başkanı bu konuda ve Trump yönetiminin DEI'ye (çeşitlilik, eşitlik ve katılım) karşı savaşından ICE vahşetine,