Michigan'da İsrail'e verilen destek bir tür siyasi hologramdı. Ancak medya çoğu zaman bunu gerçekmiş gibi gösterdi Abdul El-Sayed'in dün gece Michigan Senatosu yarışında kazandığı zaferin ortaya çıkardığı şeyler arasında şunlar var: ABD'nin İsrail'e yönelik politikasına ilişkin tartışma esas olarak sol ile sağ arasında bir çatışmaya yol açmıyor. Üstü alta karşı çukurlaştırır. Eyalette ABD askeri yardımını ve İsrail'e silah satışını sürdürme konusunda tabandan bir istek yoktu. Bu görüş artık sıradan Cumhuriyetçiler arasında bile destek görmüyor. Bunun yerine, çoğunlukla son derece zengin insanlardan, İsrail yanlısı büyük miktarda para akışı vardı. Abdul El-Sayed'in rakipleri -Haley Stevens ve Mike Rogers- bu aşılamanın ve diğer kurumsal çıkarların araçlarıydı, bu yüzden bu kadar boş göründüler. El-Sayed, Rogers'ın mitinglerine ne kadar az kişinin katıldığıyla dalga geçti çünkü bu, kampanyasındaki popüler enerjinin eksikliğini gösteriyordu.
Michigan'da İsrail'e verilen destek bir tür siyasi hologramdı. Ancak medya çoğu zaman bunu gerçekmiş gibi gösterdi. Anketler onun genel olarak kazandığından çok daha büyük bir farkla meseleyle ilgilenen seçmenleri kazandığını gösterirken, yorumcular El-Sayed'in İsrail'e yönelik eleştirisini bir sorumluluk olarak gösterme eğilimindeydi. Bu kadar çok haber neden bu kadar yanlış anlaşıldı? Çünkü medyada da İsrail konusundaki ayrımlar yukarıdan aşağıya şeklinde. Pek çok gazeteci Filistinlilerin haklarını destekliyor ya da en azından çoğu Amerikalının artık İsrail'i desteklemediğini kabul ediyor olsa da, CBS ve şimdi CNN gibi ağlar, Stevens ve Rogers'ın bağışçılarıyla aynı bakış açısını paylaşan İsrail yanlısı milyarderlerin elinde. Bu nedenle, Filistin yanlısı bakış açılarını nefret dolu olmasa da aşırı olarak tasvir eden sesleri güçlendiriyorlar.
Geçtiğimiz iki yılda üniversitelerde aynı yukarı-aşağı dinamiği yaşandı. Öğrenciler Gazze'nin yıkımını protesto etmek için kamplar düzenlediler; üniversite rektörleri onları ayırması için polisi aradı. Öğrenciler ezici bir çoğunlukla üniversite fonlarının İsrail baskısına karışan şirketlerden çekilmesi yönünde oy kullandı; mütevelli heyeti, tasfiyeyi hemen reddetti. Bu bölünmeyi Amerikalı Yahudiler arasında bile görebilirsiniz. İsrail'e verilen destek, sinagog kurullarını dolduran ve yerel Federasyonlar ile Yahudi Toplum Merkezlerini finanse eden kişiler arasında, daha yaşlı, daha zengin ve kurumsal olarak daha bağlı kişiler arasında yoğunlaşıyor. En altta, daha az kaynağa sahip gençler arasında anti-Siyonizm yükselen bir güç haline geldi.
2024'te Demokratlar, seçkinler ile kitlesel ayrımında yanlış taraftaydı. Joe Biden'ın en iyi siyasi danışmanlarından biri, 7 Ekim'den sonra Aipac için çalışmaya başlayacak bir danışmanlık firmasının kurulmasına yardımcı olmuştu. Kamala Harris, Liz Cheney ile birlikte kampanya yürüttü çünkü savaş yanlısı bir Cumhuriyetçinin kararsız seçmenlere hitap etmesine yardımcı olacağına inanıyordu. Kumar başarısız oldu çünkü Cheney'nin görüşleri bağışçılar arasında popüler olsa da, her iki partideki sıradan seçmenler arasında da sevilmiyordu. Harris, Trump'ı kitlesel olarak alt etti ancak Biden'ın İsrail'e verdiği desteği kırmayı reddetmesi tabanını baskı altına aldı. Ve daha önce kendisini hiç desteklememiş olan seçmenlerin desteğini kazanmak için "Önce Amerika" savaş karşıtı mesajını kullandı. Artık dinamik tersine döndü. Mali avantaja sahip olan ancak popüler olmayan bir savaşın yükünü taşıyanlar Cumhuriyetçilerdir. Demokratlar, Aipac'a ve Amerikan demokrasisini yozlaştıran diğer büyük paralı özel çıkarlara karşı yarışıyor. Ancak İsrail konusundaki kitle ve elit ayrımı hâlâ her iki tarafta da devam ediyor.
2028'de her iki partide de Aipac runni'yi kınayan popülistlerin yer alması muhtemel