Bu sonbaharda Fransa'daki protestolara katılanların çoğu açıkça tarihsel bir karşılaştırmayı benimsedi. Çeşitli gösterilerde karton tabelalarda şunlar yazıyordu: "67. Nesil ['altı-yedi' gençler arasında oldukça popüler bir memedir] 68. yaşını yaşıyor." Başka bir deyişle, 2000'lerin sonu ve 2010'ların başında doğan gençler, büyükanne ve büyükbabalarının yaklaşık 60 yıl sonra, Mayıs 1968'de yaptıklarını tekrarladıklarına inanıyorlar.
Protesto yürüyüşleri ve lise ablukaları arasında 1968 baharındaki isyanla ilgili atıflar ortaya çıkıyor. En iyi bilinen sloganlarda yeniden çalışılmalar ve çarpıtmalar var; örneğin öfkeli "Sous les pavés, la rage" ("Arnavut kaldırımı altında, öfke") şiirsel "Sous les pavés, la plage" ("Arnavut kaldırımı altında, plaj") ve "Sois jeune et tais-toi" ("Genç ol ve çeneni kapat") yerine Emmanuel Macron'un genç bir insanı susturan silueti yer alıyor. 58 yıl önceki Charles de Gaulle'ün imajıydı. Aynı zamanda, 1968'de olduğu gibi hareket için birleştirici bir güç görevi gören televizyon kanalları ve polis şiddeti de kınanıyor.
Biçimin bu yönlerinin ötesinde, iki dönem arasında birkaç yakınlaşma noktası vardır. Birincisi gençlikle başlayan ve toplumun diğer kesimlerine yayılan bir hareket; gençlerin taleplerine karşı sağır olan ve 10 yıllık iktidardan sonra yıpranmış bir hükümet; nesiller arası isyanın uluslararası bağlamı; ve kapitalist sistemin eleştirisi. Toplumsal hareketler tarihçisi ve 1968'in yazarı Ludivine Bantigny, "İki dönem arasında pek çok benzerlik var" diye doğruladı. De grands soirs en petits matins("1968. Harika Akşamlardan Küçük Sabahlara," 2018). Bantigny'ye göre, "1968'in, Vietnam Savaşı'na karşı muhalefetle birlikte oldukça enternasyonalist bir boyutu vardı. Bugün, Filistin sorunu ve Gazze'deki savaş söz konusu. Ayrıca her iki harekette de neşeli bir yaratıcılık ve buluşçuluk buluyoruz." Bu makalenin okunacak %65,78'i kaldı. Gerisi sadece aboneler içindir.