Medya endüstrisinin hâlâ rahatsız edici davranışlarla yüzleşmekte başarısız olduğuna dair endişeler sürüyor. 1920'lerin ortalarında TV dünyasına hakim olan gündelik kadın düşmanlığı ve cinsiyetçilik kültüründe bile Naomi Harvey ve meslektaşları, Russell Brand hakkında bir şeyler yapmaları gerektiği sonucuna vardı. Harvey, Brand'in ev sahipliği yaptığı Big Brother's Big Mouth tartışma programına katılacak, Kanal 4'ün realite TV ezici gücü Big Brother'ın hayranlarını bulmakla görevli bir araştırma ekibinden biriydi. Brand'in, prodüksiyondaki en kıdemsiz kişi olan bir koşucudan kadın izleyicilerin telefon numaralarını alıp kendisine iletmesini isteme alışkanlığını fark etmişlerdi. Ama az önce yeni bir şey olmuştu. Perişan haldeki bir seyirci, gösteriden sonra Brand tarafından içki içmeye davet edildikten sonra şikayette bulunmak için Harvey'i aramıştı.
Harvey, "Tek hatırladığım onun bu kadar üzgün olmasına gerçekten şaşırdığımdı" diye hatırladı. "Kadınların numaralarını alma davranışını fark ettik ve bu durum öyle bir noktaya geldi ki, ankesörlü telefondan bir üyemiz masaya sinirlendi. "İzleyici ekibi olarak bir sorumluluğumuz olduğunu hissettik, bu yüzden ben ve iki meslektaşım bunu bir sonraki patronumuza bildirdik. Bölüm, Brand'in duruşması sırasında ortaya çıkan suçlulukla ilgili olarak önemsizdir. Ancak bu, Brand'e hoşgörü gösteren ve rahatsız edici davranışlarla yüzleşmekte başarısız olan bir kültürün parçası. Brand'in durumu BBC, Channel 4 ve onunla çalışan yapım şirketleri için zor sorulara yol açtı. Televizyon dünyası, korumayı iyileştirmeye yönelik son çabaların benzer suiistimalleri durdurup durdurmayacağını bir kez daha kendine soruyor. Brand'in duruşması sırasında, onun davranışlarına bu kadar uzun süre tolerans gösteren TV kültürünün sanık sandalyesinde onun yanında göründüğü bazı anlar oldu.
Brand'i suçlayanlardan biri, deneyimini neden daha önce ortaya koymadığını açıkladı. Mahkemeye "Medya endüstrisi kendi sektörünü koruyor" dedi. Eski bir MTV çalışanı olan başka bir kadın, o sırada korktuğu için olayı bildirmediğini söyledi. Marka ünlüydü ve kanal için büyük bir değerdi. Brand'in uygunsuz davranışına ilişkin söylentiler, daha TV ekranlarına çıkmadan önce stand-up komedi çevrelerinde dolaşıyordu. Yine de Brand 4'ün Dispatches ve Sunday Times ortak araştırmasının ardından 2023 yılına kadar Brand hakkında ciddi iddialar ortaya çıkmadı. İngiltere'nin katı hakaret yasaları bunda rol oynadı. McNae'nin Gazeteciler İçin Temel Yasası'nın ortak yazarı Charlie Moloney, "Herkesin bu şeyin doğru olduğunu bildiği 'açık sırlarımız' var" dedi. "Fakat elbette, bir davada çapraz sorguya tabi tutulsaydı bunun nasıl olacağını hayal etmeye başladığınızda, bu açık sırların bazıları bu düzeyde inceleme altında dağılıyor.
"Biri şöyle diyor: 'Pekala, eğer herkes bunu biliyorsa, bunun gerçekten olduğunu kanıtlayabilir misin?' Bu noktada yapacak çok işiniz var." Brand'in kamuya açık ifadeleri arasında bile tehlike işaretlerini bulmak zor değildi. Brand, 2008'de BBC Radyo 2'deyken, Los Angeles'ta aynı binada çalışan bir kadına birkaç dakika önce kendisini ifşa etmesine canlı yayında güldü. Ayrıca Radyo 2 programı sırasında bir haber spikerinin kalçalarına "cehennem salmak" istediğini söyleyerek ona cinselleştirilmiş mizah yöneltti ve yapım personelinin özür dileme isteklerini hafife alıyor gibi göründü. Jimmy Savile ile 2007 yılında yaptığı bir röportajda kendisine çıplak bir kadın asistanın gönderilmesiyle ilgili şaka yapmıştı. Brand, “Sachsgate”den sonra, kendisi ve Jonathan Ross'un aktör Andrew Sachs'ın telesekreter telefonuna müstehcen mesajlar bırakmasıyla BBC'den ayrıldı.