İki film yapımcısı, ebeveynleri ve kardeşleriyle birlikte Avrupa'da yeni bir hayat kurmak için Halep'i terk etmek zorunda kalan 11 yaşındaki mülteci Israa ile ilk kez 2015 yılında tanıştı. Hiçbiri bundan sonra ne olacağını hayal edemedi. 2015 yılında İsraa adlı 11 yaşındaki Suriyeli bir kız, Türkiye'den Yunanistan'a geçerken botlarının batması durumunda ailesinin nasıl hayatta kalacağını gerçekçi bir şekilde anlattı. Babası engelli kız kardeşini yakalayacaktı; bebeğe annesi bakacaktı. “Ve ben,” dedi Israa, yüzünde kocaman bir gülümseme belirerek, “kendimi nasıl kurtaracağımı biliyorum.”
Karı-koca belgesel yapımcıları Itab Azzam ve Jack MacInnes, BBC'nin Avrupa'ya ulaşmaya çalışan mültecileri konu alan Exodus dizisinin çekimleri sırasında İsrail ile tanıştı. Planları, İsrail ve ailesini Almanya'ya yaptıkları tehlikeli yolculukta takip etmekti. Ancak İsrail güvenli bir yere ulaştıktan sonra ikili çekime devam etti. Yapımı on yıl süren, Richard Linklater'ın Boyhood ve theUp! filmlerinin yankılarını taşıyan One in a Million belgeseli olağanüstü! seri. İsraa'nın, 11 yaşındaki neşeli mizaçlı bir çocuktan, evli ve kendi çocuğu olan bir kadına kadar gözümüzün önünde büyümesini izliyoruz.
Azzam ve MacInnes, İsraa'yı ilk kez İzmir'de, Türkiye kıyısında, insan kaçakçılarına ödeme yapmak için para toplamak amacıyla babasıyla birlikte sigara satarken gördüler. Kendisi de Suriyeli olan Azzam, "Güneş ışığı önümüze çıktı" diye anımsıyor. "Israa gülümsüyordu ve bizimle konuşmaya başladı. İlk görüşte aşktı. Çok neşeli, heyecanlı ve pozitifti. Önce onunla, sonra babasıyla konuşuyorduk. Bizi tekrar evlerine davet ettiler." Aile, evleri füzeyle yıkıldıktan sonra Halep'ten kaçmıştı. Riskleri anlayamayacak kadar küçük olan 11 yaşındaki Israa, botun batmasıyla ilgili şaka yaptı. Ancak babası Tarek ızdırap içindeydi: Belgeselde "Çocuklarımın hayatlarıyla kumar oynuyorum" diyor. Sadece birkaç ay önce, üç yaşındaki Suriyeli Alan Kurdi'nin cesedi Türkiye'de karaya çıkmıştı. Geçiş gecesi film yapımcılarından ayrılırken Tarek'in aklında şu görüntü vardı: "Başımıza kötü bir şey gelirse hikayemizi anlatmalısın."
McInnes, sahneyi izlemeyi hâlâ duygusal buluyor: "O zamanlar onlara veda etme şansımızın olduğunu biliyorduk, o da bu olurdu." Londra'daki bir otelin restoranında yanında oturan Azzam, insan kaçakçılığı ticaretinin merkezi olan İzmir'de çekim yaptığını hatırlarken gözyaşlarını siliyor. "Kesinlikle yürek parçalayıcıydı. Çocuklarına can yeleği giydiren birçok aile gördünüz." McInnes şunu ekliyor: "İnsanlar sahte can yelekleri de satıyordu. Aslında işe yaramayan can yelekleri. O noktada çocuklarımız olsaydı bunu filme alabilir miydik emin değilim." Çift, 2010 yılında birlikte çalışırken tanıştı. Kısa süre sonra McInnes, bir yapım şirketi kurmayı planladıkları Şam'a taşındı. 2011'de Suriye ayaklanması başladığında Londra'ya taşındılar ve şu anda altı yaşındaki oğullarıyla birlikte orada yaşıyorlar.
2015 yılında İsrail'in ailesi botla Yunanistan'a ayak bastıktan sonra mülteci akınına katıldı. Bu, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana Avrupa'nın en büyük insan hareketiydi. Israa, küçük kardeşini taşıyarak çamurun ve dondurucu yağmurun içinden geçerken, ebeveynleri de kız kardeşini tekerlekli sandalyeye itti. Azzam ve McInnes yolculuğun her adımında oradaydılar. McInnes, "Onlarla sokakta uyuduk. Mülteci trenlerine ve otobüslerine bindik" diyor. “Almanya'ya geldiğimizde artık bir aile olmuştuk.” Ailenin yolculuğu yerleştikleri Köln'de sona erdi. Ancak film yapımcıları oradan ayrılmanın imkansız olduğunu gördü. Kısmen öyleydi