Bazıları artık aylık sanat dozunun refahı artırabileceğini öne sürüyor. Ancak ihtiyacımız olan son şey, yapılacaklar listemizdeki başka bir öğedir. Uzun sonbahar sona erdiğinde ve nihayet kışa girdiğimizde, mevsimsel hayatta kalmaya ilişkin iki rakip teorinin devreye girdiği takvimde o noktaya ulaşırız: birincisi, İskandinav hygge'si ve Katherine May'in 2020 gişe rekorları kıran Kışlaması tarafından özetlenen pes etme ve gücü kesmeye izin veren davet; ve ikincisi, rahatsızlığın üstesinden gelip oraya çıkma teşviki. ABD'deki ara dönem sonuçları bu hafta bize büyük bir ivme kazandırırsa yine de bahara kadar devam etmemiz gerekiyor.
Motivasyona yönelik porsukluğun ayağa kalkıp dışarı çıkma koluna yapılan en son katkı, bir sanat yardım kuruluşunun raporu şeklinde geliyor; bu rapor, egzersiz ve doğada olma gibi, kendimizi düzenli olarak sanata maruz bırakarak temel ruh halimizin de iyileştirilebileceğini öne sürüyor. Sanata erişimi teşvik eden ulusal bir kuruluş olan Sanat Fonu'na göre, bir kişinin zihinsel ve fiziksel sağlığı, kullanışlı bir kısaltmaya (tavsiye edilen sanat dozu için RDA) uymak ve bunu tamamen keyfi görünen bir reçeteye, yani ayda 60 dakikalık sanat tüketimine eklemekten anlamlı bir şekilde etkilenebilir. Raporun önsözünü yazan University College London'da psikobiyoloji ve epidemiyoloji profesörü Daisy Fancourt'a göre bunu yapın ve "dengeli beslenme, düzenli egzersiz ve açık havada vakit geçirmenin yanı sıra" sağlığınız size teşekkür edecek.
Şüpheci görünmek istemem. Bu teoriyi öne çıkarmanın mükemmel nedenleri var: sanatın her türlü biçiminin bizi kendimizden çıkarma ve biraz farklı bir yere geri koyma yeteneği. Benim için büyüleyici olan, ArtFund'un, sanata tam olarak zıt olmasa da, en azından son derece alakasız görünen bir standarda başvurarak bu fikri satmayı gerekli bulmasıydı. Başka bir deyişle, bu durumda sanatla ilgilenmenin en önemli avantajı bilimin, yani gerçek bir uzmanlığın var olmasıdır! - destek olmak, çittekilere bunun saçma, belirsiz bir zaman kaybı olmadığı konusunda güvence vermek.
Muhtemelen bunun için Malcolm Gladwell'i suçlamanın ya da tablolaştırılamayan hiçbir yaşam deneyimine güvenmeyen diğer dar görüşlü, son derece gerçekçi düşünürlerden seçiminizi yapmanın bir yolu vardır. Art Fund, yaptığımız her şeyden ölçülebilir sonuçlar almayı gerektiren yayıncılık trendlerine uyum sağlarken, bu konuda yaptıklarında moral bozucu ve çocuksu bir şeyler bulmadan duramıyorum. Walter Pater'ı fazla abartmak istemem ama bir tablonun önünde durmanın veya kitap okumanın gelecekteki faydalarını ölçmeye başladığınız anda, yalnızca "değer önerisi" ve "bunun kilidi nedir?" gibi ifadelerin yer aldığı üzücü bir bölgeye girmekle kalmazsınız. ikamet eder, ancak deneyimin kendisine müdahale etme riski taşır.
Biliyorum, züppelik ediyorum. Ne var ki, hayatı sonsuz, kasvetli bir yapılacaklar listesindeki kendi kendini optimize eden bir dizi öğeye indirgeme coşkusu, zaman zaman biraz fazla oluyor. Bu özel durumda sanatın beslenmeyle birlikte çok geniş bir kategoriye ait olduğu teknik olarak doğrudur sanırım. Ve görünüşte çelişen iki düşünceyi aynı anda kafanızda tutabilirsiniz, böylece bir sanat eserine dalmanın geçici deneyimi, bu egzersizin gelecekte belirsiz bir faydası olduğu anlayışıyla birlikte yaşayabilir. Ancak nihai hedef olarak sağlığa ve refaha bu kadar ağırlık verildiğinde, deneyimlerin değişmesi riski de ortaya çıkıyor.