Bakım çalışanı vizelerindeki kısmi U dönüşüne rağmen, sistemi ayakta tutan personel hâlâ düşmanca bir ortamla karşı karşıya. Britanya'nın göçmenlik tartışmasının anlamsızlığının gerçek zamanlı olarak ortaya çıktığını görmek istiyorsanız, bakım çalışanlarının vizelerine yönelik bu hafta doruğa çıkan baskıdan başka bir yere bakmayın. Düşük ücretli göçmen işçileri Birleşik Krallık'a yerleşmeden önce 15 yıl beklemeye zorlama planlarının bir parçası olarak İçişleri Bakanlığı, bakım çalışanlarını politikaya tartışmalı bir şekilde dahil etmek için son altı aydır perde arkasında bir savaş yürütüyor. Bu durum, sosyal bakım sisteminin hâlihazırda kritik personel sıkıntısıyla karşı karşıya olmasına ve işleri alan İngiliz vatandaşları ile göçmenlerin sayısının azalmasına rağmen gerçekleşti. Sağlık sendikaları ve İşçi Partisi kabine üyelerinin şiddetli tepkisinin ardından, bu hafta içişleri bakanı Shabana Mahmood kısmi bir U dönüşü duyurdu: tahmini 280.000 bakım çalışanı ve bakmakla yükümlü oldukları kişiler bundan muaf tutulacak ve beş yıl sonra süresiz kalma iznine (ILR) başvurmalarına izin verilecek.
Bu, asla masada olmaması gereken bir politikanın hoş bir şekilde ertelenmesidir. Ancak küçük yazıları kontrol ettiğinizde bu "sulandırmanın" her bakım çalışanını korumayacağını göreceksiniz. Yalnızca yılda 25.000 £ kazanan ve teknik incelemenin 2025'te yayınlanmasından önce bakım personeli vizesi rotasına giren veya bu vizeye geçiş yapan bakıcılar uygun olacaktır. Katı gereklilikleri karşılamayanlar, ILR'ye başvurmadan önce beş yıllık bir "sağlık ve sosyal bakım" vizesi daha almak zorunda kalacak; kampanyacılar bu hareketin, korunmasız çalışanları vicdansız işverenlerin sömürüsüne açık bırakacağı konusunda uyarıyor. Bakanlar, bunların milyonlarcasının kendilerine ya da yaşlı ebeveynlerine yıkanma ve giyinme konusunda yardım etmesi için göçmen bakıcılara bağımlı olan İngiliz halkına ne tür bir fayda sağlayacağını belirlemedi. Ayrıca hiç kimse, İşçi Partisi'nin yaklaşmakta olan bakım reformlarının, yakın zamanda sıkılaştırılmış göçmenlik kurallarında zaten olduğu gibi, daha fazla uluslararası personeli aktif olarak işe almak yerine yabancılaştırarak nasıl çalışacağını açıklamadı.
Veya başka bir deyişle: Hükümet, sosyal bakımı düzeltmeyi taahhüt ederken aynı zamanda sistemi ayakta tutan göçmen personel için düşmanca bir ortam yaratıyor. Bu, yalnızca her şeyin çirkinliğini değil, aynı zamanda göçle ilgili hemen hemen her ana akım konuşmanın başına bela olan köklü mantıksızlığı da özetliyor; yelpazedeki politikacılar görünüşte sözleşmeye bağlı olarak temel sağduyuyu ve ahlakı görmezden gelmek zorunda kalıyor.
Bunu, bu tartışmalara hakim olan ve İşçi Partisi'nin artık vize politikasına dahil ettiği "katkı/maliyet" çerçevesine olan takıntıdan daha fazla gösteren çok az şey var. Kağıt üzerinde, birçok kişiye vize haklarının dağıtılmasının adil ve mantıklı bir yolu gibi görünüyor. Uygulamada, zenginleri ödüllendiriyor ve işçi sınıfının ve ağırlıklı olarak kadın emeğinin değerini göz ardı ediyor: bakım çalışanları ILR için beş ila 15 yıl beklemek zorunda kalacakken, 125.000 £'luk bir avukat yalnızca üç yılda hızlandırılabilir. Bu apaçık bir sınıfçılıktır elbette ama aynı zamanda kapitalizmin çok açık olan, bir işçinin topluma ve ekonomiye yaptığı “katkının” mutlaka ücret paketine yansımaması ilkesini de temelde gözden kaçırmaktadır.
Mahmood'un son aylarda bakım personeline ve ailelerine önümüzdeki birkaç yıl için ILR verilmesinin kamu kasasına ömür boyu 10 milyar sterline mal olacağını iddia etmek için tartışmalı rakamları kullanarak etrafta dolaşması, maliyet/katkı ikilisinin ne kadar güvenilmez ve düpedüz gülünç olduğunu gösteriyor. Asgari ücretle sevdiklerimizi hayatta tutan insanlar bunlar ve hâlâ bize yük olup olmadığını tartışıyoruz.