Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin Yanan binaların, yıkılan dükkanların ve yağmalanan alışveriş caddelerinin görüntüleri, son haftalarda Fransa'nın uluslararası haberlerine hakim oldu. Uluslararası medyada "Fransa yanıyor", "Fransa kargaşa içinde", "Fransa'da kaos" manşetlerinden bazıları, eğitimde daha iyi koşullar talep eden temelde barışçıl bir öğrenci hareketinin şiddet olaylarına vurgu yapıyor. Ancak tarihçi Ludivine Bandini, El Cezire'de, bu tür olayların neden Fransa'da yeniden ortaya çıktığını anlamak için ülkedeki toplumsal çatışmaların tarihine ve aynı zamanda şiddet kavramının kendisine daha derinlemesine bakılması gerektiğini yazıyor.
Günümüzün kamusal söyleminde, "şiddet" terimi genellikle ayrım gözetmeksizin tamamen farklı durumları tanımlamak için kullanılıyor: bir mağazanın camının kırılmasından bir arabanın yakılmasına, polisin protestocuları yaralamasına veya silahsız bir kalabalığa silahlı saldırıya kadar. Ancak bu denklem maddi yıkım, insanlara saldırı, toplumsal isyan ve devlet baskısı arasındaki temel farkları gözden kaçırıyor. Kurtuluş teolojisinin savunucusu olan Brezilyalı başpiskopos Dom Elder Camara, şiddetin üç biçimini birbirinden ayırmıştı: Birincisi, baskı yapan adaletsizliğin şiddeti, ikincisi, bu adaletsizliğin neden olduğu isyanın şiddeti ve üçüncüsü, bunu takip eden baskının şiddeti. One more form could be added to these: the violence of inequality, discrimination, social humiliation and precarious living.
Bandini'ye göre bu daha az dikkat çekici bir şiddet ama bariz bir sakinlik olsa bile tüm topluma nüfuz edebilen bir şiddet. Fransız tarihi, sosyal adaletsizlik, halk ayaklanmaları ve devlet baskısı arasındaki yakın ilişkinin tipik bir örneğidir. 14 Temmuz 1789'da Bastille'in basılması Fransız Devrimi'nin en simgesel anlarından biriydi. Silahlı isyan, eski rejimin keyfiliğini ve baskısını simgeleyen hapishaneyle mutlak monarşiye karşı yöneltildi. Çağdaş bir tablodaki tasviriyle Bastille'e saldırı (anonim) Bastille muhafızları saldırganlara ateş açarak yaklaşık 100 kişiyi öldürdü. Bastille'in teslim olmasının ardından komutanı Bernard-René Jourdan de Launet öldürüldü ve başı bir direğe asılarak sokaklarda gezdirildi.
Sonraki birkaç hafta içinde köylüler aristokratların mülklerine baskın düzenledi, mülkleri yağmaladı ve feodal hakları koruyan belgeleri yaktı. Bu belgeler kırsal nüfusun gücünün ve sömürüsünün simgeleriydi. Üç yıl sonra, 10 Ağustos 1792'de isyancılar Tuileries sarayına baskın düzenleyerek yüzlerce İsviçreli muhafızı öldürdü. Aynı yılın eylül ayında, yabancı işgali tehdidine ilişkin panik ortamının ortasında, silahlı gruplar, aralarında rahipler ve adi suçlardan tutuklanan kişilerin de bulunduğu 1000'den fazla mahkumu infaz etti. Bu ayaklanmalar eski rejimin sistemik şiddetinden ayrı tutulamaz: soydan gelen ayrıcalıklar, feodal baskı, vergi eşitsizlikleri ve gücün keyfi kullanımı. 19. yüzyılda otoriteye karşı duyulan korku ve öfke