Uzun, göz kamaştırıcı beyaz cephesi, uzun ağaçların sıralandığı bir caddede korkuluklu ve koyu yeşil panjurlu balkonları sıralıyor. 125 yıllık Hanoi Metropole Oteli'nin, daha doğrusu Sofitel Legend Metropole'ün bir kırığı bile yok, anıları var. Kolonide üst düzey bir eğitim yetkilisi olan Gustave Emile Dumoutier'nin 1901'de yerel bir iş adamı olan André Ducamp ile güçlerini birleştirmesiyle başlangıcının nasıl olduğunu hayal etmeliyiz. Hırs mı? 1902'de Çinhindi Birliği'nin başkentine adanmış şehre büyük bir otel sağlayın. Britanya İmparatorluğu'nun amiral gemileri olan Singapur ve Rangoon'da Raffles ve Strand vardı; Fransız Çinhindi'nin yeni vitrini Hanoi Metropolis'e sahip olacaktı. Bir göleti doldurduk. Yakınlarda inşa edilen Opera, Palais Garnier'den ilham almıştır. Eski Thang Long'a Kızıl Nehir üzerinde bir köprü ve bir demiryolu sağlayan Genel Vali Paul Doumer'in (1897-1902) anıtsal çalışmalarının yapıldığı dönemdi.
Çinhindi Savaşı (veya Vietnamlılar için Fransız sömürgeciliğine karşı direniş savaşı) sırasında saray, Fransız generallere rahat bir arka üs sağladı. "Lüks bir kervansaray"ı eleştiren yazar ve eski subay Jules Roy'un zevkine göre biraz fazla. 1951'de Graham Greene altı aylık bir rapor sırasında orada kaldı: Paris Match, 1952'de çok ağır bir yük altında bükülen bir Fransa'nın çarpıcı portresini yayınladı ("Vietnam, denizaşırı Fransa'nın dikenli tacı"). Tonkin'deki gezintileri, Amerika'nın yerel oyunu şekillendirebilme yanılsamasını zaten hissettiği Sessiz Bir Amerikalı (1955) adlı romanının olay örgüsünü besleyecek. Bu makalenin okunacak %72,74'ü kaldı. Geri kalanı abonelere ayrılmıştır.