«Çalıştığım şehri terk etme kararının eşiğindeyim çünkü artık başımı sokacak bir yuvaya sahip olamıyorum. Bir uzay mühendisi olmama rağmen. Bunu olabilmek için bütün hayatım boyunca çok fazla fedakarlık yapmış olmama rağmen. Maaşım artık Roma'da bir kira ödemeye yetmiyor. Bu spekülatif balon ortamında burada bir ev satın alma ekonomik gücüne sahip olmamı ise hiç mi hiç söylemiyorum bile. Umarız ülkeyi yönetenler, barınma hakkının her türlü kâr mantığının üstünde tutulması gerektiğini fark ederler. Aksi takdirde bunun, şehirleri benim gibi kendilerine bir gelecek kurmayı hayal eden gençlerden arındıracağını anlarlar umarım. Bir süre sonra doktorların, hemşirelerin, öğretmenlerin, kısacası bir toplumun motoru olan bu mesleklerin ve tüm diğer mesleklerin kalmayacağı bir yöne doğru gidiyoruz. Sadece ucuz turizm kalacak; anıtın önünde aceleyle gelip fotoğraf paylaşmakla yetinen ama durmak için ne vakti, ne parası ne de hevesi olanların turizmi. Bunun hakkında konuşmak gerekiyor, tekrar tekrar konuşmak, bir şeyler değişene kadar her gün konuşmak gerekiyor. Tpkı İspanyol gençlerin yaptığı gibi meydanlara inmek lazım. Sesi çıkan herkes, lütfen bunu yapsın.»
Francesca Suriano'nun bu mektubunu, büyükannnesinin evini miras aldıktan sonra bana, «Büyükannemin hayatta olmasını ve onu akşam yemeklerine davet edebileceğim bana ait bir evimin olmasını tercih ederdim» diyen genç kadın Gabriella ile yaptığım sohbetin yankısı olan diğer onlarca mektupla birlikte dün aldım. Ayrıca bu ülkenin probleminin, inandırılmak istendiğimiz gibi «isyan edenler» olmadığını söyledi. Asıl sorun, isyan etmeyenler.
Ne var ki yine de bir şeyler hareket ediyor. Yıllardır terk edilmiş ve bir gayrimenkul fonuna ait olan Roma merkezindeki dev bir binayı işgal eden topluluk Spin Time Labs'in bahane üretilerek tahliye edilmesi üzerine binlerce insan meydanlara indi. Konut dışlanması, yaşamımızdaki neredeyse bütün sorunlara dokunuyor. İspanya'da yeniden kamusal söylemin merkezinde yer alıyor.
Hikayenizi buraya yazın: [email protected]