Trump'ın yenilgisi Macaristan'da başlayan demokratik baharın bir parçası olabilir. Peki bu durum önümüzdeki Mayıs ayındaki Fransa seçimlerine kadar uzanacak mı? Macaristan, Brezilya, Sırbistan ve şimdi de ABD. Bu yıl şu ana kadar, elleri sobaya tutulduğunda seçmenler, Teksas senatörü seçilen James Talarico'nun, ABD Hıristiyan solunun yeni yüzü olan ve "sevgi siyaseti" olarak kampanya yürüttüğü şeyi seçti: birbirimizin boğazına sarılmadığımız bir toplum ya da bizimkinde bir polis devleti. Sunulan seçim netlik kazandığında, seçmenlerin milyarderlerin zenginliği ve kontrolden çıkmış eşitsizliğin körüklediği bir vizyondan uzaklaşmaya başlaması şaşırtıcı mı? Oligarşik yönetimden ve pişmanlık duymayan yolsuzluklardan, saldırganlığa, yayılmaya, sömürgeciliğe ve savaşa göz yummaktan uzak; çevresel bozulma ve insan ruhunun algoritmanın aracılık ettiği bir gerçekliğe teslim olması.
Belki de Nisan ayında Budapeşte'de Viktor Orbán'ın devrilmesiyle başlayan ve Mayıs ayında Élysée Sarayı'nın bir sonraki sakininin gelişine kadar devam edecek uzun bir "demokratik bahar" yaşıyor muyuz? Çarşamba sabahı, içimdeki alaycılığı çok uzun süredir besleyen bir ülkenin ateşlediği beklenmedik bir iyimserlikle örtülü olarak uyanmak böyle bir duyguydu. Michigan'da seçmenler, şeriat kanunu hakkındaki nefret dolu bir soruya, bunun yerine şeriat kanunu hakkında silahsızlandırıcı, sert bir mizahla yanıt veren bir adamı seçti. Büyüdüğüm komşu Ohio'da seçmenler, bir adayın (milyarder girişimci Vivek Ramaswamy), rakibi Amy Acton'un uğradığı çocukluk istismarını Acton'ın görüşmediği annesi aracılığıyla silah haline getirmeye çalışmasının temel ahlaksızlığına katlanmayı reddettiler. Acton, Ramaswamy'yi yenerek Ohio'nun ilk kadın valisi ve yirmi yıldır ilk Demokratı oldu.
Daha güneyde, New Mexico'da ilk kadın Kızılderili vali bulunuyor; Georgia'da ilk kez siyahi bir kadın bu ofisi elinde tutacak; Teksas'taki ilk Latin. Kaydırmayı geçici olarak bir felaket deneyiminden umut deneyimine dönüştüren buna benzer düzinelerce hikaye var. Bunların altında daha yapısal bir şey var; Çarşamba sabahı erken saatlerde bir Fransız tarihçinin bana gönderdiği mesajda, ABD'de olup bitenlerin "Rooseveltvari" bir nitelik taşıdığı görülüyor. On yıldır, uluslararası sınırların ötesinde, hükümetlerin artık “kontrolde” olmadığı hissiyle uğraşıyoruz; keskin bir şekilde ilerleyen eşitsizlik ve artan kurumsal güç ya da teknolojik değişimin ve iklim çöküşünün hızı ve yönü değil. Aşırı sağın tepkisi, hemen ele alınabilecek şeyler üzerinde kontrol sahibi olmaya çalışmak oldu: göç ve kimlik.
Demokrasiye, çevresel ve sosyal adalete inananların hem seçmenlere satış yapması hem de başarması çok daha zor bir görevle karşı karşıyayız. Bu aslında yaşamak istediğimiz toplum tipine varoluşsal bir tehdit oluşturan güçlerin kontrolünü (bir zamanlar Brexit'in önerdiği gibi yüzeysel olarak değil) geri almak anlamına geliyor. Avrupa'da bu, ulusal ölçekte bunun mümkün olduğunu düşünenler ile benim gibi bunun bizi egemenliği ortak bir havuzda toplamaya zorladığını düşünenler arasındaki iç bölünme nedeniyle daha da zor. 1930'larda Franklin D. Roosevelt, varoluşsal bir tehditle karşı karşıya kalan liberal demokrasinin hayatta kalabilmek için gelişmesi gerektiğini fark etti. Devlet insanların yaşamlarında ekonomik ilerlemeyi garanti etmedikçe açık bir toplumu veya hukukun üstünlüğünü savunmanın imkansız olacağını biliyordu, bu yüzden New Deal'ı oluşturan hükümet eylemlerinin telaşıyla karşılık verdi. bunda