Dünkü ABD ara seçimleri yaklaşırken, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden neredeyse kırk yıl sonra, Marx ve Engels'in 19. yüzyılda tanımladığı "komünizm hayaleti"nin hâlâ Batı bilincinde gezindiği açıkça ortaya çıktı. İslamofobi en belirgin silah olabilirdi ama buna Marksistlere ve komünistlere yönelik, her zaman ikisi de olmayan insanlara yönelik sert eleştiriler eşlik ediyordu. İyi bir ölçü olarak, bunlardan bazıları aynı anda İslamcı cihatçılar olarak alaya alınıyor. Amerikan düzeninin gerçek ya da hayali komünist tehdide olan takıntısı 20. yüzyılın başlarına kadar uzanıyor ve Truman döneminden beri dış (ve iç) politikasının yol gösterici ilkesi olarak hizmet ediyor.
CIA'nın 1950'lerin başında İran demokrasisine yönelik ilk müdahalelerinden biri, popüler milliyetçi Muhammed Musaddık merkezden çok az ayrı kalmasına rağmen, komünist etkiye karşı bir darbe olarak meşrulaştırıldı. Dahası, komünist parti Tudeh başlangıçta onu ABD çıkarları için çalışan bir köstebek olarak yanlış tanımlamıştı ve petrolün millileştirilmesinin İran'ın çıkarına olduğunu sonradan fark etmişti. Parti, Savak, MI6 ve Mossad'ın himayesi altında Şah'ın saltanatını yeniden kuran CIA güdümlü darbenin ardından yok edildi. Hayatta kalanların çoğu yurt dışına kaçtı ve çoğu Doğu Almanya'ya ulaştı; ancak birçok yeraltı ajanı yerinde kaldı ve devletin askeri kolundaki nüfuzunu bir miktar korudu.
Dolayısıyla Tudeh, 1979 devrimine giden yolda yeniden ortaya çıktığında her şey sıfırdan başlamıyordu. Zalim Şah'a karşı kitlesel saldırılara katıldı, ancak militan Mücahidler-i Halk ve soldaki diğerlerinin aksine Humeyni olgusunu halk iradesinin meşru bir ifadesi olarak kabul etti. Bu, Tudeh'in neden kısa süreliğine İslami Cumhuriyetçi Parti'nin hakim olduğu bir ortamda ana muhalefet haline geldiğini açıklamaya yardımcı oluyor. Bu düzenlemenin zaten uzun sürmesi pek mümkün değil, ancak 1982-83'te işler doruğa ulaştı. Bugün ABD, Büyük Oyun'un sonuçlarıyla karşı karşıya. Bu destan, casusluk uzmanı yazar Ben Macintyre'nin kısa süre önce yayınlanan Redwood kitabında eğlenceli ayrıntılarla anlatılıyor; Tudeh ve bir casus ağıyla bağlantılardan sorumlu Sovyet tetikçisi olan üst düzey bir KGB subayı Vladimir Kuzichkin'in Tahran'daki kaçışının büyüleyici, ama biraz nefes kesici bir öyküsü.
Macintyre'ın okumasına göre Kuzichkin, yozlaşmış meslektaşları ve Sovyet yönetimi konusunda hayal kırıklığına uğramıştı; ancak her şeyden önce, onu Batı tıbbının bir çare sunacağını umarak MI6'ya yaklaşma riskini almaya iten şey onun iktidarsızlığıydı. (Viagra'ya on yıldan fazla süre kalmıştı, ancak MI6 gizli bir sünnet organize edebildi.) Daha da önemlisi, Kuzichkin, İran'daki temasların listesini ve Moskova ile iletişimin ayrıntılarını MI6'dan Ian McCredie'ye iletti. MI6 bunları o dönemde İran'da faaliyet gösteremeyen CIA ile paylaştı, CIA ise bunları İran'ın istihbarat teşkilatlarıyla paylaşmakta ısrar etti.
İran, ABD büyükelçiliğinde alınan rehineleri daha yeni serbest bırakmıştı, ancak Amerikalı soğuk savaşçılar din adamlarının hayranı olmasalar da, onların dar görüşlü dünya görüşlerinde komünist tehdit en üst düzeydeydi. MI6 her zaman olduğu gibi ikinci planda kalmaktan mutluydu. Şüphe, Moskova'nın silahlarının ve altınlarının Tudeh'i, Afganistan'da olduğu gibi bir Sovyet işgalinin önünü açabilecek ve Soğuk Savaş dengesizliğini komünizme doğru daha da kaydırabilecek bir darbeye hazırladığı yönündeydi. 1982 yılına gelindiğinde Moskova, Afgan işgalinin ters gittiğini açıkça anlamış olmalıydı.