Teknoloji patronları zenginleştikçe ve sıradan Amerikalılar mücadele ederken, Demokratlar ABD'nin tuhaf adaletsizliğine karşı çıkıyor ve seçmenler de buna yanıt veriyor. "Ortam değişimini" hatırlıyor musunuz? Daha geçen yıl, köşe yazarları ve şirketlerin yönetim kurulları, Donald Trump'ın ikinci kez gelişinin siyasetin eski kurallarının ve hatta günlük nezaket kurallarının yolda ölüm anlamına geldiğini ilan etti. Üst düzey bir bankacı Financial Times'a "Kendimi özgürleşmiş hissediyorum" dedi. “İptal edilme korkusu olmadan ‘geri zekalı’ ve ‘kedi’ diyebiliriz … bu yeni bir şafak.”
O şafakta hayatta olmak mutluluktu ama milyarder olmak cennet gibiydi. Çünkü Trump'ta teknoloji patronlarının, mavi yakalı Amerika ile aralarında kalıcı bir ittifak kurarak sihir yapabilecek bir politikacısı vardı. Bu, dünyanın dört bir yanındaki sağcıları hayrete düşüren Trumpizm'in özüydü: Asgari ücretli işçileri %1'le nasıl boyunduruk altına alabildi; Latinler ve siyahi seçmenler, biraz hafif ırkçılıkla uğraşmaktan mutlu olanlarla; Epstein sınıfıyla Epstein'dan nefret edenler (Elon Musk'ın Jeffrey'e gönderdiği e-postayı kim unutabilir: "Adanızdaki en çılgın parti hangi gün/gece olacak?"). Ve bunu sınıf düşmanlığını simyayla kültür savaşına dönüştürerek yaptı. Maaş artışını unutun; Haitililerin köpek yediğini duydunuz mu?
Silikon Vadisi, Wall Street ve doğu kıyısındaki medya sahiplerinin tümü Trumpizmi siyasi bir strateji olarak değil, tüm kültürde bir dönüş olarak gördü: sağa doğru bir hava değişimi. Yanılıyorlardı. Salı gecesi başkanın kapsamlı bir şekilde reddedilmesiydi. Ara seçimlerden önce Musk gibi ultra zengin bağışçılar Trump'ın vekillerine milyarlarca dolar akıttı, ancak işçi ve orta sınıf tabanı buna sahip değildi. Turuncu adamı Beyaz Saray'a getiren nispeten yeni koalisyon, eski moda sınıf siyaseti yüzünden parçalandı.
Seçim analistleri, sıradan Amerikalıların temel yaşam ihtiyaçlarını karşılama mücadelesinin artık "kendi başına bir aşamaya ulaştığını" gözlemlediğinde, bu sınıfın başını kaldırmasıdır. Bu, araba merkezli bir toplumda rekor seviyedeki benzin fiyatlarına, yumurtadan kıymaya kadar her şeydeki devasa dalgalanmalara, kirayı karşılama mücadelesine bir yanıt. Demokrat düzen içindekiler de dahil olmak üzere hassas kişiler bunları "ekonomik sorunlar" veya "karşılanabilirlik" olarak adlandırabilir, ancak geçen yıl bu zamanlarda demokratik sosyalist Zohran Mamdani'nin satın alınabilirliği bir memeden seçimleri kazanmak için bir platforma dönüştürdüğünü unutmayın. 2026'nın sonlarına doğru Beyaz Saray için bir sonraki mücadeleye giren New York belediye başkanı artık ulusal nüfuza sahip. Mamdani'nin başarıları arasında sıradan seçmenlere, temel ihtiyaçları karşılayamadıklarında bunun yalnızca fiyatların makul olmayan derecede yüksek olmasından kaynaklanmadığını, aynı zamanda maaşlarının da adil olmayan bir şekilde düşük olmasından kaynaklandığını hatırlatması da yer alıyor. Yaşam pahalılığını eşitsizlikle ilgili bir tartışmaya bağladı ve haklı olarak da öyle.
Onlarca yıl boyunca - Reagan ve Clinton, Bush ve Obama aracılığıyla - Cumhuriyetçiler ve Demokratlar vergi yasasını kazançtan ziyade mülkiyeti ödüllendirecek şekilde değiştirdiler, bu nedenle en zengin 400 hane, Amerikalıların en alttaki %50'sinden daha düşük vergi oranları ödüyor. Radikal iktisatçılar Fred Magdoff ve John Bellamy Foster'ın Grand Theft Capital: What Workers Should Know About the Affordability Crisis adlı yeni kitaplarında gösterdikleri gibi, milli gelirin sıradan işçilere giden payı 1960'larda %30'dan bugün %20'ye düştü. Bu, Cumhuriyetçilerin ve Demokratların gizli anlaşma yaptığı işçi sınıfının yaşamlarının ve hayallerinin yok edilmesidir. Bu, 2016'da Trump'ın Beyaz Saray'a girmesine yardımcı olan Amerikan katliamıdır. Ancak bu dönemin en göze çarpan özelliği