Ara sokaklara yönlendiriliyorsunuz, sürünerek ilerliyorsunuz, sözsüz bir umutsuzluk içinde sürücü arkadaşlarınızla birleşiyorsunuz. Geçen hafta sabaha karşı 2'de moralim bozuldu Ulaşım sözlüğündeki en kötü üç kelimenin sırasıyla "demiryolu", "ikame" ve "otobüs" olduğu söylenir. Ama daha kötüsü de var. “Otoyolun kapalı olması” daha kötü. En azından demiryolu değiştirme otobüsleriyle, rezervasyon uygulamaları ve benzeri konularda adil uyarı alırsınız. Acıyı kucaklamaya veya daha büyük olasılıkla yolculuğu terk etmeye karar verebilirsiniz. Gecenin köründe otoyolların kapanması her zaman kötü bir sürpriz olur.
Waze, Google Haritalar, Apple Haritalar vb. sizi Penzance'deki bir otoparktan Doğu Kilbride'deki bir çıkmaz sokağa güvenilir bir şekilde götürebilir, ancak çoğu zaman gecenin ortasında açık bir otoyol ile kapalı bir otoyol arasındaki farkı anlayamaz. Futbolseverler her şeyi biliyor. Bir akşam maçı için ülkeyi dolaşırsınız ve kaybedersiniz. Eve doğru uzun bir yolculuk yapma ihtimali ruh halinizi daha da karartıyor, ancak yerden uzaklaştıkça teselli edici bir düşünceye takılıp kalıyorsunuz: En azından yolda çok fazla trafik olmayacak. Bu doğru, ancak hafif otoyol trafiği, yan yollara zorlandığında daha çok yoğun trafiğe benziyor. Bir anda tabelalar, koniler, ark ışıkları beliriyor ve diğer talihsiz gece kuşlarıyla birlikte yavaş, karanlık boşluğa doğru yola çıkıyorsunuz. Mülksüzleştirilmiş, morali bozulmuş bir halde, bilmediğiniz yollarda sürünerek, sözsüz bir umutsuzluk içinde birleşiyorsunuz.
Adil olmak gerekirse, Ulusal Karayolları, Galler Trafik ve İskoçya Trafik sitelerinde bazı ön planlamalar yapabilirsiniz; eğer özellikle sezgisel olmayan internet tekliflerinde gezinme konusunda yeteneğiniz varsa. Ancak uydu navigasyonuna gelince, çoğu zaman ona en çok ihtiyaç duyduğunuz anda sizi hayal kırıklığına uğratır. Geçen perşembe gecesi, ayrıntılarına girilemeyecek kadar karmaşık nedenlerden ötürü, Cuma sabahı Malta'dan Gatwick'e, oradan West Midlands'a ve oradan da Liverpool'a gitmek zorunda kaldım. Uçuş bir saat gecikti ve ne güzel ki terminale giden otobüs için yarım saatlik bir bekleme yaşandı. Eğildim ama henüz yenilmedim, bavulum atlıkarıncaya varırken tatlı zamanını geçirirken, kullanabileceğim tüm harita uygulamalarını kontrol ettim ve hepsi rotama temiz bir sağlık raporu verdi. Kapanış yok. Harika.
Yola çıktığımda saat gece yarısını geçmişti. M23'e biner binmez sisin içinden yan yan bakan bir elektronik tabela belirdi: M25, Reigate'ten sonra kapandı. Kesinlikle hayır. Lütfen bunun sadece göz açıp kapayıncaya kadar gerçekleştiği bilinen bir hile işareti olmasına izin verin. Ama hayır. İki farklı uydu navigasyonunun bu kadar aptal olmayı bırakıp M25'e dönmem yönündeki ısrarlı ricalarını göz ardı ederek, otoyoldan çıktıktan sonra Surrey'in en karanlık derinliklerine doğru yönlendirildim. Ekranlara şöyle bağırdım: "O piç otoyoluna geri dönmeyi çok isterim, sizi işe yaramaz moronlar, ama bana izin vermiyorlar!"
Eğer yapay zeka bu kadar akıllıysa ve uydu navigasyon hizmetlerinin işleyişinde parmağı olduğunu varsayıyorum, o zaman nasıl oluyor da M25'in gece boyunca kapalı olduğunu bilmiyor? Yapay Zeka savaşçılarının saldırıda olduğu zombi kıyameti geldiğinde, savunmamızı bu gece kapatmaları gerçekleştiren insanlara emanet etmeliyiz. Gerçekten, ağır makinelerden oluşan bir taburu, yüksek görüşlü işçilerden oluşan bir orduyu ve bir milyon koniyi, bunların hiçbirini yapay zeka görmeden nasıl bir araya getirebildikleri mucizevi bir şey. Ben buna gizli operasyon derim. Artık uydu navigasyonlarımla ilişkilerim bozulduğundan, sarı üçgeni takip etmemi tavsiye eden işaretlere güvenmekten başka seçeneğim yoktu. Yoksa bir daire miydi? Yoksa bir kare mi? Bu şeylerin ne için olduğunu hep merak etmişimdir. Sabahın 2'sinde, kaybolmuş ve tek başıma Epsom'da el yordamıyla dolaşırken ruhum parçalandı. Bir dolum istasyonunda p aldım