Annesine yardım etmek için bulaşık bezi işlemeyi öğrenen sanatçı, bu yeteneğini mesleğe dönüştürdü. İğne, iplik ve annesine yardım etme ihtiyacıyla başlayan şey, bir üstesinden gelme, yaratıcılık ve el işi sevgisi hikayesine dönüştü. Ana, tığ işi yapmayı 14 yaşında babasını kaybettiğinde ve ailesinin maddi sıkıntılarla karşı karşıya olduğunu görünce öğrendi. Bugün, 30 yılı aşkın bir sürenin ardından Campo Grande'de kendi mağazası var, ısmarlama kıyafetler üretiyor ve parçalarından birinin okyanusu aşıp Almanya'ya ulaştığını görmüş durumda. Yapay zeka aracımız haberleri sizin için özetliyor! Ana, babasının ölümünden sonra annesine yardım etmek için 1994 yılında 14 yaşındayken tığ işi öğrendi. 30 yılı aşkın deneyiminin ardından bugün, iki yıl önce Campo Grande'deki Bairro Coronel Antonino'da açılan Boutique do Crochê'yi işletiyor. Moda tasarımı mezunu bir Psikoloji öğrencisi, kişiye özel kıyafetler, amigurumiler ve dekoratif eşyalar üretiyor ve halihazırda Almanya'ya bir parça satmış durumda. Mağaza WhatsApp ve Instagram üzerinden sipariş kabul ediyor.
Hikaye 1994 yılında Ana'nın annesinin işten eve bir çanta dolusu bulaşık havlusu ve kızı için bir görevle gelmesiyle başladı. "'Sana göre bir işim var' dedi. Ne olduğunu sordum, o da patronumun bulaşık havlularını öreceğimi söyledi. Tığ işinin ne olduğunu bile bilmiyordum", diye anımsıyor. Ana, tekniği hiç öğrenmeden denemeye başladı. İlk dikişler çarpık çıktı, kendisinin de çirkin olduğunu düşündüğü düzensiz boşluklar ve yüzeyler vardı. Ama anne bu çabadaki güzelliği gördü. "Bir alan büyüktü, diğeri küçüktü, bir şeyler çirkindi. Ama onun için çok güzeldi. Sonra bunu patronuna gösterdi, o da burayı beğendi. Ondan sonra hiç durmadım" diyor.
Etkinlik aynı zamanda babasının kaybıyla ve o dönemin zorluklarıyla baş etmenin bir yolu haline geldi. Ana, annesinin geleceğine zarar verebilecek yollara gitmesinden korktuğunu söylüyor. El sanatlarını bir iş fırsatı olarak gören genç, aynı zamanda hayatının geri kalanında yanında taşıyacağı bir şeyi de keşfetti. “Sanırım tığ işi zorunluluktan ve annemin acılarını görünce öğrendim” diyor. Yıllar geçtikçe çay havluları yerini daha özenli parçalara bıraktı. Ana, İtalya'ya gönderilen şarap önlüklerini işlemeye başladı, kıyafetlerle çalışmaya başladı ve kendi modellerini yaratma alışkanlığını geliştirdi. Çizime olan tutkusu onu aynı zamanda moda tasarımı okumaya yöneltti ve özel parçaların yaratımını mükemmelleştirmek için eğitimini tamamladı.
Günümüzde sipariş üretmek artık hazır tariflere bağlı değil. Bir müşteri bir kıyafetin fotoğrafıyla geldiğinde Ana kendi grafiğini geliştiriyor ve referansı kişiselleştirilmiş bir parçaya dönüştürüyor. "Hiçbir zaman başkasının grafiğini almam. Kendi grafiğimi yaparım, onun için çalıştım. Kişi fotoğraftaki istediği kıyafetin modelini getirir, sonra özel bir grafik geliştiririm" diye açıklıyor. Kendi mağazanıza sahip olma hayaliniz iki yıl önce evin içinde küçük bir dönüşümle hayata geçti. Eskiden eşinin bahçesi olan mekana duvarlar, raflar ve pek çok rengarenk parça eklendi. "Hep tığ işi satmayı hayal ediyordum. Ben de kendisine satacak bir yer istediğimi söyledim. Bahçeyi kapattı ve küçük dükkanımı buraya kurdum" diyor.
İsim aynı zamanda çift arasındaki bir konuşmadan da geldi. Ana, mekana her zaman sevdiği bir isim olan Boutique da Clotilde adını vermeyi düşündü, ancak kocası daha çok işle ilgili bir isim önerdi. “Butik da Clotilde'yi koyacaktım ama Clotil ne