Daha sert yerleşim kuralları beni Suriye'deki cehennemden kaçıp Birleşik Krallık'a ulaşmamı engelleyemezdi. Şimdi buradayım, travmanın üstüne travmayı da yığacaklar Ben bir mülteciyim ve içişleri bakanının, benim gibi insanların Birleşik Krallık'ta yerleşmek için başvuruda bulunabilmeleri için artık 30 yıla kadar beklemek zorunda kalacaklarını duyurması karşısında şoktayım; bu mevcut süreye göre altı kat bir artış. Bu ülkede sığınmacıların ve mültecilerin zaten bir düşmanlık barajıyla karşı karşıya olduğu bir dönemde bu bir üst üste yığılmış gibi geliyor. Duyurudan önce bile mülteciler kendilerini kuşatma altında hissediyorlardı. "Tehlikeli bir yolculuk yapmış" olanlarımızın vatandaş olma hakkının geri çekilmesi ve hâlâ yeterince korumayı hak edip etmediğimizi veya sınır dışı edilmemiz gerekip gerekmediğini kontrol etmek için mülteci statümüzün sık sık gözden geçirilmesiyle, Birleşik Krallık'taki güvenliğimiz her zamankinden daha savunmasız hale geldi.
Yeni kurallara göre, İngiltere'ye küçük teknelerle veya yük kamyonları gibi diğer gizli araçlarla gelen mültecilere özel kısıtlamalar uygulanacak. Bu, savaştan kaçmanın ve güvenli bir ülkeye ulaşmak için önümüze çıkan tek seçeneği kullanmanın cezasıdır. Hükümet, sığınmacıların güvenli ve yasal yollardan gelmeleri halinde nasıl farklı muamele göreceğinden çokça bahsediyor. Sorun şu ki neredeyse hiçbiri mevcut değil: Yaklaşık 20.000 kadın, çocuk ve diğer bakmakla yükümlü olunan kişilerin Birleşik Krallık'ta tanınan mültecilere katılmasına olanak tanıyan en büyük program olan mülteci aile birleşimi bir yıldan fazla bir süre boyunca askıya alındı.
Hükümet, Filistinlileri ve Afgan kadınları ve kızlarını içerecek olan ve mültecilerin bireysel topluluklar tarafından desteklendiği ve sponsor olduğu başka bir mülteci yerleştirme planı da dahil olmak üzere diğer mülteci yerleştirme planlarını destekledi. Bununla birlikte, yalnızca az sayıda insanı desteklemenin yanı sıra, her ikisinin de kısıtlamaları ve sınırlı kapsamları var, bu da çatışma bölgelerinden çaresizce kaçmaya çalışanları ikili bir seçenekle karşı karşıya bırakıyor: ya olduğu yerde kalmak ya da güvenliğe ulaşmak için yasa dışı bir yöntem kullanmak.
En savunmasız mültecileri 30 yıl boyunca yerleşik statüden uzaklaştırmak, bizi, kendi ülkemizden kaçmanın yarattığı travmayı daha da derinleştirecek bir belirsizlik durumuna sokuyor. Bu, mültecilerin devletle bağlarının kopmasına neden olacak, bu da daha fazlamızı yeraltına itecek, çok düşük ücretlerle yasa dışı çalışmaya zorlayacak ve bizi sömürüye karşı daha savunmasız hale getirecek. Eğer çoğumuz gözlerden uzak yaşamaya başlarsak, hükümetin düzensiz göç üzerinde daha fazla değil, daha az kontrolü olacak. Bu aynı zamanda entegrasyonu da engelleyecektir. Burada yaşamak için yasal hakkımız olsa bile, yerleşimden dışlanırsak topluma ait olduğumuzu hissetmek çok daha zor oluyor.
2017 yılında Suriye'den kaçtıktan sonra İngiltere'ye geldim. Arap baharı ve Suriye iç savaşı sırasında Esad rejimini protesto ettim ve iki kez hapse girdim. 2017 yılında Halep'in bir banliyösünde ölümcül bir füze saldırısında neredeyse ölmek üzereyken önce Türkiye'ye kaçtım, ardından Fransa'nın Calais kentine vardım ve İngiltere'ye giderek orada annem öldükten sonra beni büyüten teyzemin yanına gittim. O zamanlar bu ülkede biraz hoş karşılandığımı hissettim. O zamandan bu yana geçen neredeyse on yılda çok şey değişti. Mülteciler artık giderek daha fazla günah keçisi ilan ediliyor. Büyük çoğunluğumuz yasalara uyuyoruz. Ancak toplumun bazı kesimleri bize karşı ırkçılığı ve öfkeyi teşvik ettiği için artık birçok politikacı bizim adımıza ses çıkarmaktan korkuyor. Diğer birçok mülteci gibi ben de günlük işimin yanı sıra entegre olmak, İngilizceyi iyi konuşmak ve topluma yardım etmek için gönüllü çalışmalar yapmak için çok çalıştım. Ama öyle görünüyor ki siyasi hesaplamalarda bunların hiçbiri hesaba katılmıyor.