Siyahi feminist sevginin feneri olmak istedim; arkadaşlarım ve ailem satıldığım için benimle dalga geçiyorlardı. 20 yıldır birlikteydik, iki çocuğumuz vardı ve iki yıl önce köyümüzün ilçesiyle geleneksel bir evliliğimiz vardı ve kilise düğünü için gerçek bir planımız yoktu. Bu yüzden ikinci törenimize düğün değil, aşk kutlaması adını verdik. Kendini Afrikalı feminist olarak ilan eden bir kişi, aynı zamanda Afrika kültürünün en erkek merkezli yönlerini güçlendirmeyi başaran sömürgeci ve İbrahimi dini törenin merkezi olarak nasıl hayatta kalabilirdi? Davetiyelerimiz, geleneksel olduğu gibi ailelerimizden değil, doğrudan benden ve partnerim Mark'tan geldi ve Güney Afrikalı grup Mafikizolo'nun Aşk İksiri şarkısını içeren eğlenceli bir gif biçiminde, bunun bizim şartlarımıza göre bir düğün olduğunu hatırlattı. “Özgür Afrikalı feminist” diye bağırdıklarını sanıyordum. Ama kuzenim Moses kendisininkini aldığında, "Yani ataerkillik mi kazandı?" diye sordu.
WhatsApp mesajına güç ve kadeh şarap emojilerini ekledi. Onun yargısının ve zaferinin Londra'daki dairesinden Kampala'daki evime kadar yansıdığını hissettim. Bu yüzden, 10 yıl önce, muhtemelen zamanımızın en feminist STK'sı olan Oxfam'da çalışırken tanıştığım bir grup insandan oluşan profesyonel ağımdan güvence aradım. Beyaz bir düğün yapmamın sadece bir aşk kutlaması olduğunu ve feministlerin tüm zamanların en büyük satışı olmadığını elbette anlayacaklardı. WhatsApp grubundan davetiyelerini aldıklarında ilk yorum keskin ve hızlıydı: "Sabır düğündür. Sömürgecilik güçlüdür." Afrikalı bir feminist olarak evlenme fikri her zaman papanın Katoliklikten vazgeçmesi gibi hissettirdi; rahatsız edici ve ihtimal dışı. Annem düğün konuşmasında, 18 yaşımdayken tanıştığım ve A seviyemi henüz tamamladığım Mark'la ilişkimin hukuk fakültesine kabul edildiğim ve kadın avukatların asla evlenmediği için uzun süreceğini hiç düşünmediğini söyledi.
Mark gibi bir adamın, akademik odaklı kızının dikkatini dağıtamayacağını düşündüğünden bahsedince konuklar güldüler. Kocam ve ben de onlara katıldık; Sean Paul ve Sasha'nın I'm hala aşığım sana, Next'in Karısı ve Quex'in Kachumbali gibi Afrika klasiklerinin karışımıyla dans etmekten sarhoş olduk. Aşk karmaşıktır ve Afrikalı feminist de bundan muaf değildir. Pek çok Afrikalı feminist, aşk uğruna Uganda'nın kesinlikle ayrımcı olan evlilik yasalarına boyun eğdi ve yetişkin kadınların kilisede tören yapması için ön koşul olan ebeveynlerinin rızasını alçakgönüllülükle sundu.
2023'te Uganda anayasa mahkemesi, bir insan hakları aktivistinin, kilisenin evlilikle ilgili şartlarının, erkeğin değil kadının ebeveynlerinin rızasını gerektirdiği ve çiftleri zorunlu HIV testine tabi tuttuğu için ayrımcı olduğu yönündeki davasını reddetti. O zamanlar, mahkemenin kararının kadın haklarına yönelik hakaretleri nasıl güçlendirdiğini ve kadınları çocuklaştırdığını, aynı zamanda devleti güçlü dini ortamlarda kadınların haklarını korumak zorunda olmaktan nasıl kurtardığını yazmıştım. Yine de bir papazın oğlu olan kocam için Anglikan törenimizin olması önemliydi. Pek çok Afrikalı kadını istismarcı evliliklerin kalesinde tutan kocalara boyun eğme konusundaki sorunlu müjdeyi vaaz ettikleri kısmın dinlenmesi en kıvranan bölüm olacağını biliyordum. Ancak köyümüzün kilisesinden başkente gelen, töreni özel bir bahçede yapmayı kabul eden ve konuklara 2Face'in Afrika Kraliçesi şarkısını söyleten papaz, sürüsünü iyi tanıyordu. O açıkladı