Avrupa'da şiddetli protestolar patlak verirken biz de soğuk ve karanlık bir kışa hazırlanıyoruz. Öfke ve korku enerji gerektirir, sadece sahip değiliz Geçen gece sabahın üçünde patlamalar beni uyandırdı. Banyo zemininde iki taşıyıcı duvarın arkasında otururken Rus füzelerinin nereye gittiğini görmek için Telegram'da gezinirken ışığın açık olduğunu fark ettim. Biz uyurken güç geri gelmişti. Tamamen otomatik pilotta ayağa kalktım, çamaşırları çamaşır makinesine doldurdum, bir sonraki bayılmadan önce dönmeyi bitireceğini umarak hızlı bir program ayarladım ve saldırıyı beklemek için tekrar yerime oturdum.
Tam ölçekli savaşımızın beşinci yılında, hava saldırısı uygulamaları yeni bir bürokratik saçmalık ortaya çıkardı: Tehditler, sanki "sarı" bir drone uyarısı sadece hafif bir sonbahar çiselemesiymiş gibi, drone'lar için sarı ve füzeler için kırmızı renkte kodlanmıştır. Bu kırmızıydı. Ama dürüst olmak gerekirse, balistik füzeler neredeyse kullanışlıdır. Bir saat boyunca monoton bir şekilde vızıldayan ve artık en iyisini umarak altında yuvarlanıp uyumaya devam ettiğimiz Rus insansız hava araçlarının aksine, balistik füzelerin ulaşması sadece birkaç dakika sürüyor. Banyo zemininde beş dakikalık bir mola, uykunuzu veya çamaşırlarınızı zar zor böler. Pazar gecesi, bilgisayar korsanları yaklaşan bir nükleer saldırı konusunda uyarıda bulunmak için Ukrayna'nın acil durum uyarı uygulamasına saldırdığında bunu fark etmedik bile; zaten herkes en sevdiği Telegram kanallarını kullanıyor. Beş yıl boyunca füze yörüngelerini gerçek zamanlı olarak kontrol ettikten sonra, sahte bir kıyamete kalori israf edemeyecek kadar yorgunsunuz ve gerçek kıyamete de fazlasıyla hazırlıklısınız.
İnsanların topçu silahlarına ne kadar çabuk alıştığını ilk kez 2014 yılında Mariupol'da öğrendim. On iki yıl ve iki ev kaybının ardından burada, Kiev'de normalin sınırı yeniden değişti. Şu ana kadar altın rengi bir sonbahar yaşadık, henüz donmadık ama Rusya'nın elektrik santrallerine ve trafo merkezlerine yaptığı saldırıların ardından kesinti programları geri döndü. Kış henüz başlamamıştı ama yaklaşan kış fikrinden çoktan yorulmuştum. Dayanılmaz derecede sıkıcı bir işte altı aylık vardiyaya hazırlanıyormuş gibi geliyor. Yanımda çamaşır makinesi uğuldarken, ailemin ve arkadaşlarımın uyuduğu bölgeleri kontrol eden füze radarlarından uluslararası haberlere geçtim. Ekranımda Avrupa çapında protesto mevsimi yaşanıyordu: Batı başkentlerinde yürüyen, megafonlarla bağıran, sokakları dolduran binlerce insan.
Onları banyo zemininden izlerken içimde bir kıskançlık hissettim: Açık bir gökyüzü altında, uygun şekilde aydınlatılmış sokaklarda büyük bir kalabalık halinde toplanmanın canlılığı ve fiziksel lüksü için, sırf buna katılmadığınızı söylemek için. Ukrayna, sokak protestolarıyla şekillenen bir Maidan ülkesidir. Şimdi bile Kiev Onur Yürüyüşü'ne, Kadın Yürüyüşü'ne, savaş esirleri için haftalık mitinglere ya da hükümet kararlarını protesto etmeye çıkıyoruz. Ancak sıkıyönetim altında toplanma özgürlüğü kısıtlanıyor çünkü Kiev'de büyük bir kalabalık bir füzenin anında hedefi haline geliyor. Ancak sokaklarımızın sessiz olmasının başka bir nedeni daha var. Öfke enerji gerektirir. Saatlerce tutkulu bir şekilde öfkeli olmak için, arayacak rezervlere ihtiyacınız var.
Sabah 9.49'da, elektrik şirketinden gelen bir anlık bildirim, yanında küçük bir bitmiş pil simgesiyle birlikte belirdi: "Planlar artık geçerli değil." Dört saatlik elektrik kesintileri altıya, ardından altışar saatlik iki dilime yayıldı ve en sonunda acil kapatmalar yaşandı. Mahallemizin Telegram kanalında binlerce insanın toplu öfkesi 39 kızgın yüz emojisine ve 12 dua eden ele sıkıştırıldı. Aynı yayının üst kısmındaki bir kaydırma, ön cephedeki bir kamyonet için rutin bir bağış toplama etkinliğiydi, çünkü bir önceki imha edilmişti