BUTEMBO, Kongo: Jerkis Mahamba, Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nin doğusundaki Butembo'daki Ebola koğuşunda bir çocuğun çığlığını duyduğunda koruyucu kıyafetlerini giyip yanlarına koşuyor. Neler yaşadıklarına dair çok iyi bir fikri var. Oldukça bulaşıcı olan hastalığa Eylül ayında yakalanan Mahamba, aynı merkezde 18 gün tedavi gördükten sonra iyileşti. Yaşadığı zorluklar ona Kongo'da dolaşan virüs türüne karşı bağışıklık kazandırdı; bu da kendi ebeveynlerinin onlara dokunmasına izin verilmeyen genç hastalarla çalışabileceği anlamına geliyor. Bazen çocukların sarılmaya ihtiyacı vardır. Bazen tekrar sallanarak uykuya dalmak isterler. Bazen konuşmak isterler. Kongo, salgının Mayıs ayında ilan edilmesinden bu yana 10.000'den fazla Ebola enfeksiyonu ve 5.100'den fazla ölüm kaydetti; bu da onu tarihteki en büyük ikinci ülke yapıyor. 'BEN DE BUNU BAŞARDIM'
Şehrin Kitatumba semtindeki hastanede Reuters'a konuşan 29 yaşındaki kişi, "Kendimi tanıtıyorum ve onlara, benim de bu süreçten geçtiğimi söylüyorum. Onlardan umutlarını kaybetmemelerini istiyorum" dedi. Kusmanın, yemeyi reddetmenin, ilaç almakta zorlanmanın nasıl bir şey olduğunu hatırlıyor. Virüsü koğuş dışına taşımamak için hâlâ koruyucu giysiler giymesi ve kıyafetlerini dezenfekte etmesi gerekiyor. Ancak dokunulmazlığı ve empati yeteneğiyle silahlanmış olarak yaklaşabilir. Mahamba, "Onları alıp yavaş yavaş yataklarına yerleştirmeye çalışıyorum" dedi. "Uzandıklarında, onları meşgul edecek oyunlar veya aktiviteler buluyorum ve yatakta kalmaya alışmalarına yardımcı oluyorum. Sonunda uykuya daldıklarında odadan çıkabiliyorum." Akrabalar çoğu zaman arkasındaki cam pencereden bakıyor. Bir çocuğun amcası Kambale Syavula Volonté, "Çocuklarımıza olan sevgimiz çok güçlü" dedi ve "daha fazla yaklaşamadığı için" hayal kırıklığına uğradı.
Mahamba, virüsü bir akrabasından kapmadan önce, Uganda sınırına yakın, salgının merkez üslerinden biri olan - kayıtlara geçen ikinci en büyük - Butembo sokaklarında okul malzemeleri satarak geçimini sağlıyordu. İyileşmesinin ardından, Sınır Tanımayan Doktorlar (Médecins Sans Frontières) adlı yardım kuruluşu onu hastanede çalışması ve salgının ön saflarında yer alan ve giderek büyüyen hayatta kalanlar grubuna katılması için işe aldı. Birçoğu koğuşlarda hastaların arkadaşı, oyun arkadaşı ve destekçisi olarak çalışıyor. Diğerleri ise odaların ve ekipmanların temizlenmesi ve dezenfekte edilmesi gibi önemli işleri üstleniyor. MSF merkezinin başkanı Dr. Toussaint Selemani, bazılarının dışarıda çalıştığını, köyleri ve uzak toplulukları ziyaret ederek, salgın etrafında biriken yanlış bilgileri ve damgaları ortadan kaldırmaya çalıştığını söyledi. Salgının yabancı bir komplonun parçası olduğuna ya da sağlık çalışanlarının hastalığı yaydığına dair asılsız söylentiler gerçek şiddete yol açtı.
Geçtiğimiz ayın sonlarında palalarla silahlanan gençler, salgın konusunda farkındalık yaratan iki toplum sağlık çalışanına saldırarak birini öldürdü, diğerini de yaraladı. Selemani, "Toplum düzeyinde hayatta kalan biri, hastalıkla mücadelede güçlü bir elçi olabilir" dedi. "Onların ifadeleri korku ve damgalamayla mücadeleye yardımcı oluyor ve semptomları olan kişileri derhal bir tedavi merkezine başvurmaya teşvik edebilir." Mahamba ayrıca merkezin dışında da çalışıyor. Hastalık yayıldıkça ve çevresindeki arkadaşları hastalanınca ne kadar korktuğunu ve güvensiz hissettiğini hatırlıyor. Artık insanlara hastayken çekilmiş fotoğraflarını gösteriyor ve onları kendilerini korumaya teşvik ediyor. Ancak zamanının büyük bir kısmını hastanede, ailelerle çalışarak ve tecrit koğuşlarındaki çocukların çığlıklarını dinleyerek geçiriyor. “İzolasyondaki hastalar stresli olabilir ve