Okuyucular, Andy Burnham'ın, günümüz insanlarının ülkenin tarihsel yanlışlarından kişisel olarak sorumlu tutulamayacağını söylediği bir makalesine yanıt veriyor. Andy Burnham, 30 Ekim tarihli görüş yazısında, günümüz İngiliz halkının "hiç kişisel rol oynamadıkları" tarihsel yanlışlardan sorumlu tutulamayacağını savunuyor. Bir düzeyde haklı. Ancak çok farklı iki şeyi karıştırıyor: kişisel sorumluluk ve devletin devam eden sorumluluğu. 1833'te Britanya İmparatorluğu'nda kölelik kaldırıldığında, hükümet, köleleştiricilerin sözde mülklerinin kaybını telafi etmek için 20 milyon sterlin (o zamanlar olağanüstü bir meblağ) borç aldı. Yaklaşık 40.000 iddiada bulunuldu. Maliyeti İngiliz vergi mükellefi üstlendi ve sonuçta ortaya çıkan kamu borcu 2015 yılına kadar netleşmedi. Britanya'da yaklaşık 3.000 kişi tazminat fonunun yaklaşık yarısını aldı. Devlet, kölelik kurbanlarını tazminatsız bırakırken ayrıcalıklı seçkinlerin servetini korumak için kamu parasını etkili bir şekilde kullanmıştı.
Eğer devlet 1833'te köleleştiricileri tespit edip tazminat taleplerini tespit edebilseydi, bu zenginliğin ve onun kalıcı mirasının nasıl ele alınabileceğini incelemek günümüz devletinin kapasitesinin ötesinde olamaz. Sonuçta tarihsel kayıtlar oldukça ayrıntılıdır. Devlet köleleştiricilere karşı yükümlülüklerini yerine getirirken köleleştirilmişlere karşı herhangi bir sorumluluğu reddederken süreklilik iddiasında bulunamaz. Nesiller boyunca varlığını sürdüren aynı kurumdur. Hiç kimse bugünün vatandaşlarının atalarının eylemlerinden dolayı kişisel suçu miras almaları gerektiğini öne sürmüyor. Ancak kölelik yoluyla biriken zenginlik, yalnızca zamanın geçmesiyle kökenlerinden arındırılmış özel bir miras olarak da değerlendirilmemelidir. Birçoğunun aileleri Britanya'nın en zenginleri arasında kalan köleleştiricilerin torunları, miras aldıkları ayrıcalıkları, bu ayrıcalıkların yaratılmasına yardımcı olan adaletsizlikten öylece ayıramazlar. Onların da bu mirasla yüzleşme sorumluluğu var.Giselle DyeEdinburgh
Andy Burnham, insanların direndiği sistemin bütünlüğünü tanımayı reddederken, Britanya'nın köleliğe karşı direnişini kutluyor. Köleleştirilmiş insanların mücadeleleri de dahil olmak üzere bu tarihlerin kurtarılması önemlidir. Ancak aynı zamanda menkul köleleştirmenin ve emperyalizmin, ırksal hiyerarşi, kapitalist sömürü ve ataerkil güç aracılığıyla örgütlenen küresel bir ekonomi politiğini nasıl geliştirdiğini de anlamamız gerekiyor. Bu süreçler kimin mülk sahibi olabileceğini, kimin emeğine el konulabileceğini ve kimin hayatının önemli olduğunu şekillendirdi. Bunların sonuçları bugün de zenginlik ve gücün dağılımında devam ediyor. Bu sistem insanlara farklı zararlar verdi. Köleleştirilmiş Afrikalılar ve sömürgeleştirilmiş halklar, Britanya'daki işçi sömürüsüyle karşılaştırılamayacak düzeyde mülksüzleştirmeye ve şiddete maruz kaldılar, ancak mücadeleleri birbiriyle bağlantılıydı. Ataerki, kadının emeğini sömürerek ve üremeyi kontrol ederek bu düzeni sürdürdü. Ekolojik yıkım, toprağın ve yaşamın çıkarılacak kaynaklar olarak ele alınmasına eşlik etti.
Emperyal rekabet bu süreçleri yönlendirdi; İmparatorluk aracılığıyla elde edilen zenginlik Britanya'yı zenginleştirdi ve toprak sahibi elitlere orantısız bir şekilde fayda sağladı. Ancak Burnham iklim değişikliği, kadın hakları ve hayat pahalılığı krizlerinden sanki bu meseleler birbiriyle bağlantısızmış gibi, sanki her biri zararı yaratan sistem içerisinde bağımsız olarak çözülebilecekmiş gibi yazıyor. Onarıcı adalet, kişisel olarak şiddet uygulayan bireylere bağlı değildir; bu ilişkilerle başlar. Çoğumuzun asla bunu yapma fırsatı olmadı