İçişleri Bakanı'nın reformları, Birleşik Krallık'ın tüm sorunlarından göçmenlerin sorumlu olduğu yalanını pekiştirmekten başka bir işe yaramıyor. Beş yıl önce Shabana Mahmood, belgesiz göçmenler için "genel af" çağrısında bulunmuştu. "Bu henüz İşçi Partisi'nin resmi politikası değil" diye yas tuttu, "ama ben ve diğer bir grup İşçi Partisi milletvekili tartışmayı sürdürmeye devam ediyoruz." Artık içişleri bakanı olarak Avrupa'nın en cezalandırıcı göç ve iltica sistemlerinden birini uygulamaya koyuyor. Göçmen işçilerin güvenli ikamet hakkı kazanmaları için gereken standart süre iki katına çıkarak 10 yıla çıkacak; bu süre neredeyse tüm AB ülkelerinde belirlenen sürenin iki katı olacak. Belirlenen yeniden yerleştirme rotaları dışında Britanya'ya sığınma talebinde bulunan mülteciler için standart bekleme süresi, Almanya, İspanya ve İtalya'daki olağan beş yıllık hak kazanma süresinin dört katı olan 20 yıl olacak.
Ancak bu bile yanıltıcıdır. İçişleri Bakanlığı'nın belirttiği gibi: "İnsanların yurt dışından Birleşik Krallık'ta sığınma talebinde bulunmasını sağlayacak vize yolları mevcut değil." Ayrıca şunları ekliyor: "Bir kişinin buraya sığınma talebinde bulunabilmesi için Birleşik Krallık'ta bulunması gerekir." Dolayısıyla bu cezalandırma sürecine düzenli yollarla ulaşmak aslında imkansızdır. Mahmood, Afgan kadınları ve kızları ile Filistinlilerin yönlendirmelerin yaklaşık dörtte birini oluşturması beklenen olağanüstü derecede sınırlı bir yeniden yerleştirme planını yeniden başlattı. İkincisi, İşçi Partisi'nin İsrail soykırımındaki suç ortaklığından çileden çıkan ilerici seçmenlere yönelik utanmazca alaycı bir şakadır. Daha önce de insani nedenlerden ötürü İngiltere'ye (Ukrayna, Hong Kong ve Afganistan'dan) seyahatler için istisnalar uygulanıyordu. Ancak İran, Eritre veya Somali'deki zulümden kaçmak istiyorsanız yasal olarak sığınma başvurusunda bulunamazsınız. Küçük tekneyle gelmek tek şansınız. Sığınma taleplerini kabul eden ve kabul ettirenleri daimi ikamet için 30 yıla varan bir bekleme bekliyor.
On bir yıl önce Mahmood, Yunanistan'daki bir mülteci kampında üç gün geçirdi ve New Statesman'deki deneyimlerini yazdı. Okurlarına "Kaçarsınız" dedi. "Ben koşardım. Onlar koşuyor. Onlara yardım etmek için üzerimize düşeni yapmalıyız." Britanya'nın kişi başına AB ortalamasından daha az sığınma başvurusu aldığını unutmayın. Dünyadaki mülteci nüfusunun neredeyse 10'da yedisinin düşük ve orta gelirli ülkeler tarafından barındırıldığını da unutmayın. Ayrıca Britanya'nın istikrarsızlığa neden olan ve nüfus hareketlerini hızlandıran şiddet olaylarındaki rolünü de unutmayın; örneğin Mahmood'un oy verdiği Irak ve Libya savaşları.
Evet, sosyal hizmet çalışanlarına kısmi bir geri çekilme yaşandı, Mayıs 2025'ten önce rotaya giren ve ilgili koşulları sağlayanlar beş yıl sonra süresiz izin başvurusunda bulunabiliyor. Ancak sosyal bakım sektörünün Britanya'nın "yüzüne inat burnunu kesmesi" göç politikaları nedeniyle nasıl krize sürüklendiğini bir düşünün. Yeni uluslararası işe alım sayısı iki yıl içinde 105.000'den 30.000'e düştü; sektörde yaklaşık 100.000 boş pozisyon var. Mahmood'un tavizleri bu krizi tersine çevirmeyecek.
İşte bu politikaların bu kadar gülünç olmasının nedeni budur. Temel güven ihlali, doğal adaletin herhangi bir ilkesinin ihlalidir. Mahmood'un Muhafazakar selefi Theresa May, 2012'de 35.000 £'luk maaş eşiğini uygulamaya koyduğunda, Nisan 2011'den önce uygun çalışma vizesi almış olan göçmenleri muaf tuttu. Öte yandan Mahmood, halihazırda yasal olarak ikamet edenlerin çoğuna 10 yıllık temeli uyguluyor. Bu, pek çok göçmenin ve ailelerinin kendilerine vaat edilenler doğrultusunda planlar yapmasına rağmen böyle.Yarım milyon