Bu mektup iki ayda bir yayınlanan bültenimiz M International'ın bir parçasıdır. Bu bağlantıya tıklayarak ücretsiz abone olun.
Distopya: Kelime tam anlamıyla 20. yüzyılın başlarında kullanılmaya başlandı. Filmler ve kitaplar sıklıkla distopik olarak tanımlanır. Bu neredeyse moda bir kelime. Ne yazık ki insanlar bunu gerçek hayattaki durumları tanımlamak için de giderek daha fazla kullanıyor. Ve tam da bu noktada, salt moda olmanın ötesine geçip kaygıyla eşanlamlı hale geliyor. Yaygın olarak kabul edilen tanımı hatırlayacak olursak distopya, kaçışın imkansız olduğu, vatandaşların artık haklarını kullanamadığı hayali bir toplumu tasvir eden kurgusal bir anlatıdır. En azından bir ütopyanın kabusa dönüşmesi. Paris de dahil olmak üzere birçok Fransız şehrinde mevcut durum, neredeyse ıssız, sessiz sokakları, kömürleşmiş bisiklet kalıntıları ve sağlam yanmaz ahşap tahtalarla kapatılmış mağaza vitrinleriyle kötü bir bilim kurgu filmini andıran distopik bir atmosfere büründü. Ve bu, geceleri sokağa çıkma yasağı altındaki mahallelerin üzerinde uçan helikopteri bile hesaba katmadan, güçlü projektörü aşağıdaki sokaklara çevrilmiş durumda.
Ama hayat her yerde sanki hiçbir şey olmamış gibi devam ediyor. Müzeler yeniden açıldı, restoranlar da açıldı, barikatlarla kapatılan mağazalar bile müşterileri gün ışığıyla değil, son derece profesyonel bir şekilde karşıladı. Bu "Paris'ten mektup"un ruhu biraz çelişkili. Bir yandan, hem gençlerin hem de yaşlıların öfkesinin ne kadar derin (ve çoğu zaman haklı) olduğu ve siyasi ve polisin tepkisinin orantısız olmasa da ne kadar uygunsuz olduğu göz önüne alındığında, rahatsız edici bir durum karşısında bir gerçekçilik duygusu var. Öte yandan dirençli bir şehrin ve topluluğun ihtişamına karşı bir hayret duygusu var.
Bugünün seçkisi, çok çeşitli ikramların yer aldığı bir tadım tabağı gibidir. Herkes için bir şeyler var, ancak hepsini denemenizi şiddetle tavsiye ediyoruz. İlk olarak, bir sonraki başkanlık seçimi için anketlerde önde gelen parti olan aşırı sağ Rassemblement National'dan seçilmiş bir yetkili olan Carcassonne belediye başkanının bir profili var. Bu profil, Le Monde'un en iyi yazarlarından biri ve Fransız siyasi yaşamının keskin bir gözlemcisi olan Ariane Chemin tarafından kaleme alındı. Korkunç olduğu kadar da renkli bir karakteri yakalamış. Ayrıca, İsrail'de bağımsız ve son derece profesyonel bir yayın olan, geleneksel olarak sol görüşlü ve Filistinlilerle barışı ve diyaloğu destekleyen, Benjamin Netanyahu ve hükümetinin hedefi haline gelen günlük Haaretz gazetesinin haber odasından da haberler geliyor. Marc Beaugé'nin ikonik motorcu ceketi Perfecto'nun yeniden tasarlanmış sembolizmi üzerine yazdığı köşe yazısına gülümseyebilir, şu anda Avrupa'nın en gözde şehri olan Atina'ya gelecekte bir gezi hayal edebilir veya Paris'i kendine üs olarak seçen Japon mimar Tsuyoshi Tane'nin eserlerini derinlemesine inceleyebilirsiniz. Ancak en etkileyici hikaye, Botticelli'nin resimlerinin efsanevi ilham perisi Simonetta Vespucci'nin gerçek ölüm nedenini İtalyan bir endokrinologun nihayet beş yüzyıl sonra ortaya çıkardığı hikayedir. Bu parçayı okumak merhem gibiydi. Botticelli'nin onu boyadığı genç Vespucci'nin zarafeti, saçları ve kaymaktaşı tenine çok benziyor. Güzelliğin sonsuz imgesi. Ve distopyalardan uzak bir dünya.