Başkanlık kampanyası, büyük ölçüde Fransa'nın borç sorununa odaklanmış durumda ve iki uç nokta arasında evriliyor gibi görünüyor. Bir tarafta La France insoumise (Eğilmeyen Fransa), Avrupa Merkez Bankası (AMB) elindeki borcun silinmesini savunuyor. Diğer tarafta ise Ulusal Birlik (Rassemblement national), durumu keskin bir formülle özetliyor: «Fransa iflas etti».
Her iki senaryo da son derece olasılık dışı. Borcun silinmesi, AMB'ye bu yönde emir verebilmeyi gerektirir. Bu imkansızdır, çünkü Avrupa anlaşmaları bankayı bağımsız kılmaktadır. Ayrıca aynı anlaşmalar, borcun "finansallaştırılmasını" (borcun merkez bankası tarafından finanse edilmesini) yasaklamaktadır: Borcun silinmesi neredeyse kesinlikle bu şekilde değerlendirilecektir. Dolayısıyla gelecekteki bir cumhurbaşkanına, Almanya, Avusturya veya Hollanda'yı Fransa'ya böyle bir kıyak yapmak için Avrupa anlaşmalarını değiştirmeye ikna etme konusunda bol şans diliyoruz.
İflas meselesine gelince; Fransa Yunanistan değildir. Burası havacılık endüstrisinden finansal hizmetlere ve lüks tüketim malları çok uluslu şirketlerine kadar uzanan mükemmeliyet merkezleriyle çeşitlendirilmiş, Avrupa Birliği'nin ikinci büyük ekonomisi olmaya devam etmektedir. Faiz oranları çok keskin bir şekilde artış gösterse bile, ülke her borç tahvil ihalesini sorunsuz bir şekilde atlatarak borçlanmada hiçbir zorluk yaşamamaktadır.
Ortada çok daha muhtemel üçüncü bir senaryo var, çünkü bu senaryo komşu bir devlette zaten gerçekleşti: Son kırk yılın İtalyası. İşte burası, zengin ancak büyümeyen bir ülkenin örneğidir; kuzeydeki sanayi sektörü oldukça rekabetçidir ve turistik cazibesi apaçık ortadadır, ancak ülke felaket düzeyde bir demografiden ve çok yoksul bir güneyden muzdariptir ve bir pranga gibi peşinden sürüklediği borç tarafından boğulmaktadır. Borcuyla da ekonomisiyle de Fransa, ileri düzeyde bir İtalyanlaşma sürecindedir.
İtalyan kamu finansmanındaki büyük savrulma 1980'li yıllara dayanmaktadır. On yıl içinde borç, cezalandırıcı faiz oranlarının yanı sıra çarpıcı açıklarla birlikte gayri safi yurt içi hasılanın %110'undan fazlasına ulaşarak iki katına çıktı. Ülke bunu hiçbir zaman gerçekten atlatamadı. 1990'lı yılların tamamı kamu maliyesinin düzeltilmesine adandı, ancak bu durum kamu yatırımlarının ve dolayısıyla gelecekteki büyümenin pahasına gerçekleşti. Ve 2007'deki büyük finansal krizden bu yana İtalya, finansal piyasaların ruh hallerinin ve "spread"in (Alman faiz oranlarıyla olan fark) ritmine göre yaşamaktadır.
Bu makalenin %41.73'ünü okumanız kaldı. Devamı abonelere ayrılmıştır.